می‌خواهم زنده بمانم

بیاید یه کم معاشرت کنیم. از اینجا بهم بگید، که چه حسی داره براتون، چه شکلی می‌بینیدش، از دلیل بودنتون اینجا. دوست دارم گاهی از دریچه‌ی چشم شما اینجا رو ببینم. و اگه سوالی بود می‌تونید بپرسید. http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41

خواستم بگم کسی نمی‌آد نجاتت بده، کسی نمی‌آد زخم‌هاتو برات پانسمان کنه، کسی نمی‌آد همه‌چیز رو واست درست کنه، کسی نمی‌آد به جای تو زندگی کنه، کسی نمی‌آد.

یه جایی از زندگی می‌فهمی هر چیزی که بهش عادت کردی، لزوما چیز خوبی برات نیست. ممکنه به نادیده گرفته شدن، به توضیح دادن خودت، به قهر کردن، به اضطراب، حتی به غمگین بودن عادت کرده باشی. آدم می‌تونه به چیزهایی عادت کنه که اصلاً نباید براش عادی می‌شدن.

— اصلاً کسی جرئت دارد مستقیم به هستیِ خویش بنگرد و هیچ‌چیزِ همخوانی در آن نبیند؟ هیچ‌چیزِ هماهنگی؟ کسی جرئت دارد با خودخواهی، با خودخواهیِ محض همه‌چیز را خُرد کند و درهم بشکند؟ تا شاید از سوختن خاکستری زاد و از خاکستر، آتشی دیگر؟ نه. معلوم است که نه! چه چیزی مانعش می‌شود؟ غریزهٔ بقا؟ واقع‌بینی؟ ترس از فقدان و یا نیستی؟ همهٔ ما مردار ماهیانی هستیم بر کرانهٔ دریای خویش از شوریِ خود لبریز اما از خوردنِ خود عاجز! ما جسارت نداریم که حتی یک‌بار در هستی، با خودمان روبه‌رو شویم. بله، با خودمان.

غروبِ قبل از خورشید گرفتگی.

با نوعی احساس رهایی دریافت که خاطرات آینده دیگر قدرتشان را از دست داده اند. دیگر مجبور نبود آینده را به گذشته ببرد، تا به زمان حال تبدیل بشود. دیگر از زمان حال نمی‌گریخت. دیگر برای خودش غیر قابل تحمل نبود.

قطره اشکی در اقیانوس، مانس اشپربر، روشنک داریوش

جونِ اضافه‌؟ اینکه شاگردام گاهی یادم می‌کنن.🌻

هیچ‌ طوفانی نمی‌تونه درختی که ریشه‌های محکمی توی خاک داره رو از پا دربیاره. حتی اگه موفق بشه تنه‌ی اون درخت رو بشکنه، باز اون درخت جوونه می‌زنه و از نو رشد می‌کنه.

مثلا دست به دست هم دهیم به مهر و اینجا 1.3 کا بشود...

آبی، از میانِ تمامِ طیف‌ها تو لطیف‌ترین بودی، مثلِ آسمان. من اما کبودی‌هایم به رنگِ کهربا بود، و عشقم به تو، آخرین طیف، آنجا که آبی به سیاهی می‌رسد، چیزی شبیهِ عمیق‌ترین نقطه‌ی اقیانوس.

امروز فقط یه روز بد بود. مثل‌ همه‌ی روزهای بدی که پشت سرگذاشتی. گریه‌هاتو بکن، غرهاتم بزن و به شب برسونش. فردا یه روز جدیده. معلوم نیست خوب باشه یا بد، حداقلش اینه که فردا که بیاد، اتفاقایی که تجربه کردی می‌شه خاطراتِ بدِ دیروز. و دیروز گذشته، تو هم می‌گذری و ادامه می‌دی.

ولی لعنت به حس ناکافی بودن ،آن وهم دائمی که هرچه باشی، باز چیزی در تو کم است. شاید درد انسان همین باشد؛ هیچ‌وقت نتواند میان «آنچه هست» و «آنچه انتظار دارد باشد» صلحی برقرار کند.

من اکثر وقتا خودم رو جدا از زمین میدونم، کسی که میون بحثای آدما خودشو غریبه و اضافی میبینه.

عزیزم کاش حداقل بلد بودم سلیطه باشم.

برام دعا کنید امروز خیر برام چیزی باشه که می‌خوام اتفاق بیفته. 💚