خانه کتاب کالاگان

ادبیات و سینما | هنر اقتباس بعضی داستان‌ها قبل از آن‌که روی پرده جان بگیرند، سال‌ها میان صفحه‌های کتاب زندگی کرده‌اند. سینما بارها ثابت کرده وقتی به سراغ ادبیات می‌رود، فقط یک داستان قرض نمی‌گیرد؛ دنیایی کامل از شخصیت‌ها، احساسات، جزئیات و تجربه‌های انسانی را با خودش می‌آورد. بسیاری از ماندگارترین آثار سینما، روزی از میان سطرهای یک رمان، یک داستان یا یک جهان ادبی متولد شده‌اند. شاید به همین دلیل است که وقتی سینما دست در دست ادبیات حرکت می‌کند، نتیجه اغلب عمیق‌تر، ماندگارتر و نزدیک‌تر به انسان می‌شود. سعید قطبی‌زاده از نسبت ادبیات و سینما و نقش اقتباس در شکل‌گیری آثار ماندگار می‌گوید.

«هستی را نمی‌توان به آینده موکول کرد. بسیاری از افرادی که با بیماری‌های صعب‌العلاج روبه‌رو شده‌اند، می‌گویند بعد از آن زندگی برایشان معنای تازه‌ای پیدا کرده؛ چون دیگر زندگی را به «بعداً» نمی‌سپارند. آن‌ها فهمیده‌اند که زندگی فقط در لحظه اکنون جریان دارد. نمی‌شود اکنون را به فردا منتقل کرد یا برای زمانی دیگر نگه داشت. حتی وقتی انسانی به گذشته‌اش نگاه می‌کند، باز هم در همان لحظه زنده است و زندگی را تجربه می‌کند. شاید زمان جاودانه نه آینده، بلکه همین اکنون باشد.» روان‌درمانی اگزیستانسیال دکتر اروین د. یالوم

معرفی کتاب | خانم دلوی ویرجینیا وولف از دل یک صبح معمولی، دنیایی از احساس، خاطره و زندگی را بیرون می‌کشد. انگار میان صداهای روزمره، ناگهان با لایه‌های پنهان ذهن انسان روبه‌رو می‌شویم. «تنها چیزی که ارزش گفتن دارد، احساسات آدم است…» کتابی که بیشتر از اتفاق‌ها، به آنچه در درون آدم‌ها می‌گذرد گوش می‌دهد. خانم دَلُوِی گفت که گل را خودش می‌خرد. آخر لوسی خیلی گرفتار بود. قرار بود درها را از پاشنه در آورند، قرار بود کارگران رامپِلمِیِر بیایند. خانم دَلُوِی در دل گفت، عجب صبحی – دل‌انگیز از آن صبح‌هایی که در ساحل نصیب کودکان می‌شود... او در نظر پیتر، احساساتی به نظر می‌رسید. همین‌طور هم بود. چرا که به این نتیجه رسیده بود که تنها چیزی که ارزش گفتن دارد، احساسات آدم است. باهوش بودن احمقانه بود، آدم باید خیلی ساده احساسش را بیان می‌کرد. [از متن کتاب] #خانم_دلوی #ویرجینیا_ولف #فرزانه_طاهری #داستان_انگلیسی #ادبیات_انگلیسی #خانه_کتاب_کالاگان

معرفی کتاب | دایی‌جان ناپلئون اگر قرار باشد یک رمان طنز فارسی بخوانید که جامعه را هم آینه‌وار به شما نشان دهد، «دایی‌جان ناپلئون» یکی از اولین انتخاب‌هاست. رمانی ماندگار از ایرج پزشک‌زاد که در دهه ۱۳۵۰ منتشر شد و بعدها به یکی از مشهورترین آثار ادبیات معاصر ایران تبدیل شد. داستان در دل یک خانواده بزرگ ایرانی می‌گذرد؛ جایی که «دایی‌جان» باور دارد تقریباً پشت هر اتفاقی توطئه‌ای از طرف انگلیسی‌ها وجود دارد! اما پشت این فضای طنز و شخصیت‌های دوست‌داشتنی، نقدی ظریف به ترس‌ها، سوءظن‌ها و رفتارهای اجتماعی پنهان شده است. نقطه قوت کتاب فقط داستانش نیست؛ شخصیت‌پردازی زنده، دیالوگ‌های ماندگار و طنزی که حتی سال‌ها بعد هم تازگی خودش را حفظ کرده، آن را به اثری تبدیل کرده که هر نسلی می‌تواند با آن ارتباط بگیرد.

۱۳ تیر | روز دماوند دماوند فقط یک قله نیست؛ در حافظه‌ی ایرانی، نامی‌ست آمیخته با اسطوره، شعر و پایداری. از روایت‌های کهن تا ادبیات معاصر، بارها به این کوه بازگشته‌ایم؛ به نشانه‌ای از استواری که فراتر از جغرافیاست. در شعر و ادبیات فارسی، دماوند تنها یک چشم‌انداز طبیعی نیست؛ گاه نماد ایستادگی بوده، گاه پناهِ اسطوره‌ها، و گاه تصویری از رنج‌ها، امیدها و هویت یک سرزمین. شاید بعضی نام‌ها به این دلیل ماندگار می‌شوند که تنها به مکان تعلق ندارند؛ به بخشی از حافظه‌ی جمعی یک سرزمین تبدیل می‌شوند.

موجود شدند…

در تیرماه زاده شد، در تیرماه از این جهان رفت | به یاد صادق چوبک بعضی نویسنده‌ها قصه می‌نویسند؛ بعضی‌ها اما نور می‌تابانند روی زخم‌ها. صادق چوبک از آن دسته‌ی دوم بود. نویسنده‌ای که آدم‌هاش اتوکشیده و مرتب نبودند؛ خاک داشتند، درد داشتند، فقر داشتند و صداشان از کوچه‌های واقعی می‌آمد. «آخه این چه شهریه، حاکمش دزده، وکیلش دزده، سیدش دزده… پَ مو حقمو از کی بگیرم؟» [از متن رمان تنگسیر- صادق چوبک] صادق چوبک تیر ماه ۱۲۹۵ در بوشهر به دنیا آمد؛ نویسنده‌ای که در کنار صادق هدایت و جمال‌زاده، از پایه‌گذاران داستان‌نویسی مدرن ایران به‌شمار می‌آید. پدرش بازرگان بود، اما او راه دیگری را انتخاب کرد؛ راه کلمه، دیدن و نوشتن از آدم‌هایی که معمولاً کسی حواسش به آن‌ها نبود. در بوشهر و شیراز درس خواند و بعد به کالج آمریکایی تهران رفت. نخستین مجموعه داستانش، «خیمه‌شب‌بازی»، سال ۱۳۲۴ منتشر شد و بعد آثاری که نامش را ماندگار کردند؛ «انتری که لوطیش مرده بود»، «سنگ صبور» و البته «تنگسیر». «تنگسیر» فقط یک رمان موفق نشد؛ به ۱۸ زبان ترجمه شد و بعدتر امیر نادری از آن فیلم ساخت. چوبک در تیر ماه ۱۳۷۷ در برکلی از دنیا رفت.

موجود شدند…

معرفي كتاب | تنگنا "تنگنا؛ حکایت یک سرگشتگی روانی" اگر دوست دارید وارد ذهن آدمی شوید که میان ترس، اضطراب و واقعیت گیر كرده، «تنگنا» از نویسنده روس لئانید آندره‌یف انتخابی متفاوت است. این کتاب یک داستان کوتاه اما عمیق است؛ روایتی از کشمکش‌های ذهنی، تنهایی و فشار روانی که خواننده را قدم‌به‌قدم با خود همراه می‌کند. فضای تاریک و روان‌شناختی اثر، از همان صفحات اول شما را درگیر می‌کند و تا پایان رهایتان نمی‌کند. این اثر با ترجمه رضا بهرامی توسط نشر چشمه منتشر شده است. #کالاگان #معرفی_کتاب #تنگنا

دیدار در کالاگان | منصور ضابطیان منصور ضابطیان، روزنامه‌نگار، نویسنده، کارگردان و سفرنامه‌نویسی است که سال‌هاست با روایت‌های دقیق، صمیمی و متفاوتش از سفر، جایگاه ویژه‌ای در میان مخاطبان ادبیات و فرهنگ پیدا کرده است. تازه‌ترین کتاب او با عنوان «کافه پولونیا»؛ سفرنامه‌اش به لهستان، به‌تازگی منتشر شده که قرار است به‌زودی با حضور خود او در بندرانزلی رونمایی ‌شود. به مناسبت انتشار این کتاب و همزمان با حضور منصور ضابطیان در بندرانزلی، ایشان دعوت خانه کتاب کالاگان را برای برگزاری یک کارگاه یک‌روزه تولید پادکست پذیرفته‌اند؛ کارگاهی که روز جمعه ۲۶ تیرماه در کالاگان برگزار خواهد شد. منصور ضابطیان به واسطه سال‌هایی که دوران دانشجویی خود را در گیلان گذرانده و محبت همیشگی‌ و بی‌دریغش به ما، این کارگاه را با شرایطی ویژه و هزینه‌ای به‌مراتب کمتر از دیگر کارگاه‌های خود برگزار می‌کند؛ فرصتی ارزشمند برای علاقه‌مندان به روایت، صدا و دنیای پادکست. (ظرفیت محدود) ضمنا، اطلاعات و زمان برگزاری مراسم رونمایی کتاب «کافه پولونیا» نیز به‌زودی از همین‌جا اعلام خواهد شد. خانه‌ی کتاب کالاگان @CalaganBookHouse

معرفی شاعر/ نویسنده | احمدرضا احمدی احمدرضا احمدی از چهره‌های مهم شعر معاصر ایران و از بنیان‌گذاران «موج نو» در شعر فارسی بود. متولد ۱۳۱۹ در کرمان، شاعری که فقط در شعر نماند؛ در داستان، نمایشنامه، نقاشی و ادبیات کودک هم ردّ خودش را گذاشت. زبان شعرش ساده است، اما ساده به معنای کم‌عمق نه؛ بیشتر شبیه یک رؤیاست که آهسته روایت می‌شود. در جهان شعر معاصر فارسی، چیزهای روزمره آرام از جای خود کنده می‌شوند و تبدیل به تصویرهایی لطیف از عشق، تنهایی و خاطره می‌گردند. احمدی از آن شاعرهایی است که به جای توضیح دادن جهان، آن را «حس» می‌کند؛ و همین حس، سال‌ها بعد هم در شعر معاصر فارسی باقی مانده است. در عصر یک پاییز در اتوبوس بودیم دورمان دیوار شیشه‌ای سبز ... سبزی شیشه‌ها، زرد پاییز را سبز خرم کرده بود. از سبزی برگ‌ها بهار به اتوبوس نشست.   بیرون خزان در کار بود. نمی‌دانستم در بهار درون باید گفت؟ یا در خزان برون؟   من و بهار پیاده شدیم بهار در خیابان محو شد پاییز در کنارم راه می‌آمد. «از مجموعه‌ی روزنامه‌ی‌شیشه‌ای»  

از راه رسیده ها…

کتاب | سینما اگر این فیلم‌ها را دوست داشتید، این کتاب‌ها را از دست ندهید: «Sherlock Holmes» → «دختری در قطار» | پائولا هاوکینز اگر دنبال کردن سرنخ‌ها و کنار هم گذاشتن تکه‌های پازل برایتان جذاب است، این داستان تا صفحه آخر ذهنتان را درگیر می‌کند. ــــــــــــــ «Inception» → «کافکا در کرانه» | هاروکی موراکامی جایی که رویا و واقعیت آرام‌آرام در هم گره می‌خورند و شما را وارد دنیایی عجیب و متفاوت می‌کنند. ــــــــــــــ «Joker» → «جنایت و مکافات» | فئودور داستایفسکی سفری عمیق به ذهن انسان، تنهایی، آشفتگی و جنگی که هر آدمی ممکن است با خودش داشته باشد. ــــــــــــــ «The Shawshank Redemption» → «انسان در جستجوی معنا» | ویکتور فرانکل کتابی درباره امید، مقاومت و پیدا کردن معنا حتی در سخت‌ترین روزهای زندگی. شما چه ترکیب «فیلم | کتاب» دیگری پیشنهاد می‌دهید؟

ادبیات شفاهی ادبیات شفاهی به آثاری گفته می‌شود که نه به‌صورت مکتوب، بلکه از راه روایت، حافظه و اجرا میان نسل‌ها منتقل می‌شوند؛ مثل ترانه‌های محلی، لالایی‌ها، افسانه‌ها و آوازهای حین کار. این نوع ادبیات معمولاً نویسندهٔ مشخصی ندارد و در بستر زندگی جمعی شکل می‌گیرد، تغییر می‌کند و با زمان پیش می‌رود. ترانهٔ «یا طالعین الجبل» از نمونه‌های شناخته‌شدهٔ همین سنت است که از میراث فلسطین در دوران قیمومت بریتانیا می‌آید؛ ترانه‌ای که روایت شده زنان آن را پشت درهای زندان، با امیدِ رسیدن خبر آزادی عزیزانشان می‌خواندند. گفته می‌شود در برخی اجراهای فولکلور، با افزودن آواهایی مثل «للل / لیللی / لیلالالا» تلاش می‌شد پیام‌ها برای بیگانگان نامفهوم بماند؛ هرچند این بخش بیشتر در حد روایت‌های شفاهی نقل شده و سند تاریخی قطعی ندارد. در کنار آن، یک آواز سنتی اسپانیایی قرار گرفته است؛ دو صدا از دو جهان، که در هم می‌پیچند و میراث و خاطرهٔ نسل‌های گذشته را زنده می‌کنند.

معرفی نویسنده | وودی آلن وودی آلن را اغلب با سینمایش می‌شناسند، اما پیش از آن‌که به‌عنوان فیلم‌ساز شناخته شود، نویسنده بود؛ نویسنده‌ای که کارش را از نوشتن متن‌های طنز برای برنامه‌های تلویزیونی و کمدین‌ها آغاز کرد. او از همان سال‌های جوانی با نظمی وسواس‌گونه می‌نوشت و نوشتن برایش نه یک الهام ناگهانی، بلکه نوعی زیستن روزانه بود. آنچه نویسندگی آلن را متمایز می‌کند، توانایی او در پیوند دادن پرسش‌های بزرگ انسانی با جزئیات روزمره است. شخصیت‌هایش میان عشق، تنهایی، مرگ، ایمان، هنر و معنای زندگی سرگردان‌اند و با زبانی طعنه‌آمیز، عصبی و سرشار از شوخ‌طبعی حرف می‌زنند. او اضطراب انسان مدرن را به طنز تبدیل می‌کند؛ طنزی که در عمق، پرسش‌های جدی را مطرح می‌کند. جهان وودی آلن فقط در فیلم‌هایش شکل نگرفته؛ داستان‌های کوتاه، نمایشنامه‌ها و نوشته‌های طنزش نیز همان صدا و همان جهان ذهنی را دارند. او از آن نویسندگانی است که سبک شخصی‌شان از قالب فراتر می‌رود؛ فرقی نمی‌کند روی کاغذ بنویسند یا پشت دوربین بایستند، صدای نویسنده همیشه شنیده می‌شود. خانه‌ی کتاب کالاگان @CalaganBookHouse

در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ خورشیدی، انتشارات امیرکبیر برای ترویج فرهنگ کتاب‌خوانی از شیوه‌هایی مانند نظرسنجی و تبلیغات فرهنگی استفاده می‌کرد؛ رویکردی که نشان می‌دهد ناشران آن دوره تنها به انتشار کتاب بسنده نمی‌کردند و برای گسترش عادت مطالعه در جامعه نیز نقش فعالی داشتند. خانه‌ی کتاب کالاگان @CalaganBookHouse

معرفی نویسنده | میلان کوندرا میلان کوندرا؛ نویسنده‌ای که فلسفه را به زبان داستان نوشت. او از عشق، آزادی، تنهایی و معنای زندگی می‌گفت و آثارش هنوز از مهم‌ترین رمان‌های ادبیات معاصر به شمار می‌روند. پیش از انقلاب مخملی چکسلواکی در سال ۱۹۸۹ حزب کمونیست کتاب‌های وی را در چک ممنوع کرد. میلان کوندرا چندین بار نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. «بار هستی» مشهورترین اثر اوست؛ رمانی که در دل ماجراهای سیاسی چکسلواکی، پرسشی ساده اما عمیق را مطرح می‌کند: آیا زندگی با تعهد و مسئولیت معنا پیدا می‌کند یا سبک‌بار بودن، آزادی بیشتری به انسان می‌دهد؟ کتابی که بیشتر از آنکه جواب بدهد، سؤال در ذهن خواننده می‌کارد. خانه‌ی کتاب کالاگان @CalaganBookHouse

ابله | داستایفسکی «شفقت، مهم‌ترین و شاید تنها قانونِ هستیِ انسان است.» اما شفقت، وقتی به کسی برسد که ظرفیت فهمش را ندارد، گاهی به‌جای قدردانی، توقع می‌آفریند. در ابله، رابطه‌ها بارها نشان می‌دهند که شاهزاده میشکین با آدم‌ها با شفقتی بیش از اندازه رفتار می‌کند؛ او تحقیر را می‌بخشد، بدی را توجیه می‌کند و درد دیگران را بر درد خودش مقدم می‌داند. اما بسیاری از آدم‌های اطرافش به‌جای آنکه در برابر این محبت فروتن شوند، آن را وظیفه می‌بینند. آدمی که ظرفیت اخلاقی یا بلوغ لازم را ندارد، گاهی محبت را لطف نمی‌بیند؛ آن را حق خود تصور می‌کند. و وقتی چیزی را حق خود بداند، دیگر قدردانی نمی‌کند، بلکه توقع و گاه گستاخی به‌بارمی‌آورد. سیمین بهبهانی در کلامی مشابه می‌گوید: «مهم‌ترین لطفی که می‌توانید به آدم‌ها بکنید این است که به اندازه‌ی آدم‌ها دست نزنید!»

معرفی کتاب صوتی | زنی در حاشیه روزنامه اگر به رمان‌های ایرانی با فضای اجتماعی و تاریخی علاقه دارید، «زنی در حاشیه روزنامه» می‌تواند انتخاب جذابی باشد. داستان در دهه ۳۰ شمسی روایت می‌شود و زندگی زنی را دنبال می‌کند که میان محدودیت‌ها، روابط انسانی و جست‌وجوی هویت خود در مسیر پرچالشی قدم می‌گذارد. نسخه صوتی این اثر با روایت دلنشین نازنین شعبانی منتشر شده و یکی از ویژگی‌های جذاب آن، لحن و خوانش گیلکیِ راوی است که حال‌وهوای داستان را زنده‌تر و تجربه شنیدن آن را صمیمی‌تر و ملموس‌تر می‌کند اگر این روزها نسخه فیزیکی کتاب به‌سختی پیدا می‌شود یا فعلاً در دسترس نیست، شنیدن نسخه صوتی می‌تواند فرصت خوبی برای تجربه این داستان باشد. موجود در اپلیکیشن فیدیبو: https://fidibo.com/book/177775-زنی-در-حاشیه-ی-روزنامه