my soul...

ولی ما هیچوقت اونجوری که دلمون میخواست زندگی نکردیم، همیشه اونجوری زندگی کردیم که مجبور بودیم..

از۹۸ به بعد هیچی مث سابق نشد.

میدانم زندگی میگذرد، میدانم دردهایمان کمرنگ میشود. ولی عزیز من جوانیمان را از که پس بگیریم؟

نه عزیزم خوب نیستم؛ ترسیده و نا امیدم و به تازگی فهمیدم میتوانم دق کنم ولی همچنان زنده بمانم...

غریبگی نکن نکن غریبگی عزیز من! اینجا خاورمیانه است و هر کجای خاک را بِکَنی دوستی، عزیزی، برادری... بیرون می‌زند.

به امید نور هر چند دور 🌱

مارا چه شد ؟ خنده های از ته دلمان کجا رفت ؟ امید و آرزوهایمان چه شدند ؟ ودر این میان خود ما چه شدیم ؟

زندگی بعضی وقتا یادش میره ما هم آدمیم ، نه کوه.

‏بلاتکلیفی، جنایتی بود برای روح و روانمون.

این زندگی قبلا دردناک بود، اخیرا وحشتناک شده.

خداروشکر به اون مرحله از زندگی رسیدم که عین پیرمرد ، پیرزنا ، میرم توی پارک میشینم روی نیمکت و به جلوم خیره میشم .

یه زمانی اسفند قشنگترین ماه سال بود پر از تکاپو و حس زندگی .. بوی تمیزی .عید و بهار الانو نبینید که دیگه هیچکس حس و حال نداره ....

کاش یه پروانه بودم و فقط یه هفته زنده میموندم.

این کاربر از انسان بودن خسته شده.

خنده‌ها کم شدند، آرزوها کمرنگ و ما؛ تبدیل شدیم به کسی که قرار نبود باشیم.

بعضی روزها دلم می‌خواهد روی پیشانی‌ام بنویسم: «دارم برای زنده ماندن، آرام ماندن و عبور از طوفان‌های درونم می‌جنگم؛ لطفا زخمی دیگر بر روی زخم‌هایم اضافه نکنید.»