my soul...

آموختم که دنیا درونت را نمی‌بیند ذره‌ای عین خیالش نیست که در زیر این پوست و استخوان و قالب ظاهری، چه امیدها و رویاها و غم‌ها نهفته است..

درخت اگر چه تنهاست، اما ایستادن را خوب بلد است.

‏زندگی هر چی private تر ، بهتر.

آیا زندگی هرچه هم عزیز باشد، به این خفت، به تحملِ این همه رنج می‌اَرزد؟!

اونجایی که شاعر میگه : در قمار زندگی بدشانس تر از ما نبود، ماجوانی رادر اینجا دست اول باختیم...:))

یه قسمتی از بزرگسالی اونجاست که میفهمی زندگی منتظرت نمیمونه بعد هرشکست باید خودت تیکه‌هات رو از زمین جمع کنی و با زخم‌هات ادامه بدی، تو مسیر که حرکت کنی کم کم دوباره ترمیم میشی! زندگی با هر اتفاقی در جریانه پس تو هم باید ادامه بدی.

بعد از یه سنی، ترکیب برنده‌ی زندگی میشه؛ آرامش شب، تنهایی، موزیک آروم و خونه...

و در آخر آدمها کاری میکنند که دودستی بچسبی به تنهاییت و نخوای تو هیج جمعی پا بذاری.

می‌گفت "حس می‌کنم درونم چند نفر وجود دارند؛ یک نفر بلند می‌خندد و دیگری تلخ اشک‌ می‌ریزد و سومی به هیچ‌چیز اهمیت نمی‌دهد."

چه میخواهی؟ دور شدن، گم شدن و دیگر هرگز نبودن.

مشکل از خودت بوده. همه جوره پای یه عده موندی، همیشه با همه چیز ساختی، بی چشم داشت خوبی کردی، همه جوره بخشیدی، همه جوره جنگیدی، همه جوره برگشتی، در صورتی که باید می‌رفتی و پشتتم نگاه نمی‌کردی.

الان اینطوریم که حس میکنم با دوستام دوست نیستم آدم مورد علاقه هیچکس نیستم چه میدونم کلا به این دنیا تعلق ندارم.

دیگر برام مهم نیست چه کسی دوستم دارد چه کسی دوستم ندارد چه کسی راست می‌گوید و چه کسی دروغ؛ من همه را رها کردم و فقط به خودم تکیه کردم.

دیگر نمی‌دانستم با خودم چه کنم دلهره‌های بسیار، غم‌های ناگهان رنجش‌های عجیب و امیدهایی ناتمام که هنوز زاده نشده درونم میمردند...

زمانی فکر میکردم بدترین چیز در این دنیا تنها ماندن است اما اینطور نیست، بدترین چیز ایناست که با آدم‌هایی باشی که به تو احساس تنها بودن می‌دهند…

امروز یکی بهم گفت تو خیلی خطرناکی، پرسیدم چرا؟ گفت چون تو به هیچکی احتیاج نداری فقط لبخند زدم.

امروز 13 June ، روز عروسک‌ها هم هست؛ روزتون مبارک عروسک خانومی ها🩶

و برای من که در خانه‌ام در شهرم یا در وطنم زندگی نکرده‌ام برای من که در خودم زندگی می‌کنم.