روح هزاران زن در یک بدن

اگر شعر بیان سوختن آدمیزاد نباشه و بقایای سوختن دل یک آدم باشه چی؟! هیچی. با بغض این شعر فروغ رو زمزمه می‌کنم: می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانهٔ خویش به خدا می‌برم از شهر شما دل شوریده و دیوانهٔ خویش

مثلا من دلم می‌خواد اینجا بمونی اما خودت انتخاب کن که نری.

دلم رو بلرزون!

«من همون یه تصویر رو شعر نوشتم تا خواب ابد این یکی‌ام می‌کارم تو صخره‌ی سینم از آغاز ابد»

«من همون یه تصویر رو شعر نوشتم تا خواب ابد این یکی‌ام می‌کارم تو صخره‌ی سینم از آغاز ابد»

«تو مرا بشکن، تیغ می‌شوم. تو مرا بفهم چشمه می‌شوم.»

یعنی می‌خوای بگی سرنوشت دلم مثل شمع هست؟! روشن موندن؟! سوختن؟!گریه کردن؟! کوتاه شدن و در نهایت رسیدن به خاموشی؟! نتیجه خاموشی چیه؟! رفتن.