بابونه

آیا آنچنان مرا دوست داری که بتوانم در مقابلت ضعیف باشم؟! - آلن دوباتن

«هرچه که تو را اندوهگین و آشفته می‌کند را به دست پروردگار مهربان بسپار. و سلام بر کسی که قبل از هرچیز، مهم‌ترین داریی‌اش یعنی قلبش را به خدا سپرد» 🤍

گفتم زکویت می‌روم گفتا تو آزادی مگر! گفتم فراموشم نکن گفتا تو در یادی مگر! ...

گرچه آدم در آن لحظات سخت دوام مى آورد اما بعدها هر اتفاق ساده اى برايش بهانه ای برای گریه هاى طولانى مى شود.

لینک ناشناس شما👇🏻 https://t.me/HarfChatBot?start=b9ce78095f8d اینجا بنویسید.

اگر قرار باشد نامه‌ای ناتمام را به پایان برسانی، از چه چیز می‌نویسی؟ برای که می‌نویسی؟!

گاهی نامه‌ها ناتمام می‌مانند؛ حرفِ آخری که باید، گفته نمی‌شود. شادی، عشق، غم و حتی خشمی که باید ابراز شود، بی‌صدا می‌ماند… گاهی آخرین لحظه‌ها این‌گونه پایان می‌یابند؛ همان‌قدر سریع که بادها قاصدک‌ها را در آسمان به پرواز درمی‌آورند… اما او ایستاده بود، دقیقاً همان‌جا، هنوز در همان لحظه… ایستاده بود با کلماتی که هرگز بر زبان نیامد، با اندوهی که آن‌زمان تابِ تحملش نبود، با اشک‌هایی خاموش‌که فریاد می‌کشیدند… ایستاده بود با زخم‌هایی عمیق که دیده نشد. مانده بود با دردی بزرگ، یا شاید خشمی جان‌کاه… و آخر،روزی نامه‌ها ناتمام می‌مانند…

«من تو را می‌بخشم؛ تا پيشِ خدا هم، ملاقاتى نداشته باشيم.»

اگر شروع شود جنگ غرب با چین چه اگر که تک به تک مردم فلسطین.... چه؟ جهان به زیر لگد‌های مرد مجنونی‌ست نیفتد او اگر از خرّ خویش پایین چه؟ به تانگ‌های شما خیره‌ام که میله‌ی‌شان اگر به سمت خراسانیان غمگین.... چه؟ غم تمام جهان در اتاق تو جمع است بمان تو را بکشد گریه، بهتر از این چه؟ غم تو را چه کند تابلوی دیوارت غم تو را به گل سرخ پشت کلکین چه؟ جواب هیچ دعایی نیامده‌ست هنوز الهی آمین! اما الهی آمین چه؟! هیمه

#photo 37 - گلِ بابونه

تو زخم‌های مرا دیده‌ای و می‌دانی کدام زخمِ مرا بیشتر نمک بزنی فائزه دباغیان

آدم‌ها در سرنوشتِ دنیا مثل قطره بارانند؛ بعضی‌هایشان روی خاک و گودال گِل می‌افتند و بعضی روی گلبرگی از گُل...

هیچکس نمی‌داند که دارم چه زحمتی می‌کشم؛ تا اُمیدهایم را زنده نگه دارم. معین دهاز‌.

🌿📚

🌿☁️

"تو آرزویِ بلندی و دستِ من کوتاه.."

می‌خندم همین‌طور می‌خندم اما دلم شاد نمی‌شود، چون شب که این‌همه ستاره روشن‌اش نمی‌کند. - معین دهاز

توصیف کاملی از من: در هیچ سنی شبیه هم سالانش نبود؛ نه تفریحاتش، نه حرف هایش، نه خوشحالیش، نه زندگی اش.