کماکان.

قسم به روزی که ایران را آزاد نامیدند، قسم به شبی که پا به پای ویرانه‌هایمان گریست قسم به خورشید، که بر این خاک طلوع کرد و قسم به ماه، که در هنگامه‌ی تاریکی ناظری بود بر تمام گناه هایتان... مردمان این سرزمین، هرگز فراموش نخواهند کرد که چه بر سرشان آوردید، در سایه‌ی دین با نامِ خدا و با کتابی در دست که هنوز که هنوز است از صفحه‌هایش خون چکه می‌کند. هاله‌ی ماه

این، ایرانِ من نیست اگر دخترانش گیسوانشان‌ را پنهان نمی‌کنند و همین، حکم مرگشان را امضا می‌زند.. در ایرانِ من هیچ پدری، طناب دار را دور گلوی دُختش محکم نمی‌کند. این، ایرانِ من نیست اگر پسرانش از هراسِ سربازی، به مرگ پناه می‌برند.. در ایرانِ من با اذان صبح، جانی گرفته نمی‌شود. این، ایرانِ من نیست اگر پدرانش شرمگین از سفره‌ی خالی، در سکوتِ شب اشک می‌ریزند تا مبادا در چشم‌های کودکشان قطره‌ی اشکی جمع شود.. در ایرانِ من فقر بیداد نمی‌کند. این، ایرانِ من نیست اگر مادرانش چشم به در می‌دوزند اما جوانشان، هرگز باز نمی‌گردد... در ایرانِ من، کودکی به دست مامور کشته نمی‌شود. ایرانِ من، چه بر سرت آوردند؟ ایرانم را بازگردانید که این، ایرانِ من نیست. هاله‌ی ماه

فکرکنم باید یه شانس به موهای طبیعیم‌ بدم (اتو موی عزیزم خراب شده)