ردِ دَسـ✨ـت؛

این قصه سرِ دراز دارد محبوب من زمین‌های خیس از نفت مسیر قاچاق تفنگ معادن طلا شاهد اند شاهد اند قبایل و کتاب‌های مقدس‌شان این‌بار نخست نیست که کشته می‌شویم من ولی نگران تو بودم از آغاز این‌جا باکی از این‌که سینه‌ات میدان گلوله‌ها باشد ندارند آن‌جا بنام تو پشت میز خطابه‌ها اشکی بر گونه می‌ریزند تا خون کنج لب‌‌های‌شان را پاک کرده باشند این قصه سرِ دراز دارد محبوب من شاعران زیادی از سوختنت با درخت حویلی‌ات روایت کرده اند اما در خاک غریب در اتاق کوچکی به خاکستر بدل شدند اکنون توان این را ندارم که از زیر آوار از زیر آتش بمب‌افگن‌های دیموکراسی بیرونت کنم اما می‌توانم با تو زیر خاک بخوابم پیش از این‌که آواز قهقه‌ی مزدوران به گوشم برسد.

_وحید‌بکتاش

گفتند که شعر بازیِ لفظِ تهی‌ست غیر از وزن و قوافی‌اش چیزی نیست بیچاره کسی که شعر را می‌فهمد بیچاره‌تر آن‌کس که نمی‌داند چیست سهراب سوشیان

_فروغ‌فرخزاد

‌

- 🕯💙 :)!

تنها تو باوفایی از این خلقِ مُدّعی باید به افتخارِ تو ای غم! بایستم #عرفان_دادگرنیا

سرگشته‌ی محضیم و در این وادیِ حیرت عاقل‌تر از آنیم که دیوانه نباشیم‌ #مهدی_اخوان‌ثالث‌

آن صبر که در حوصله ی غیر نگنجد در ماست که خارج بود از طاقت ایوب‌ #عرفی_شیرازی

بی آرزو دلی است اگر مرحمت کنند چیزی که از قلمرو امکانم آرزوست.. #صائب_تبریزی

بشکن آن آیینه را، در شعر من خود را ببین شرح این زیبایی از بیگانه می‌خواهی چه کار؟ - ‌مهدی فرجی‌ | شـــعر

‌عمریست کز پیش نظر بگذشت آن بیدادگر ما بر سر آن رهگذر افتاده حیران همچنان #وحشی_بافقی

«زندگی در بندِ رسم و قیدِ عادت» مردن است دست‌ْ دستِ توست‌، بشکن این طلسم ‌ننگ را #بیدل

نمیدانم چه میخواهم بگویم زبانم در دهان باز بسته است در تنگ قفس باز است وافسوس که بال مرغ آوازم شکسته است نمیدانم چه میخواهم بگویم غمی در استخوانم می گدازد خیال ناشناسی آشنا رنگ گهی می سوزدم گه می نوازد پریشان سایه ای آشفته آهنگ ز مغزم می تراود گیج وگمراه چو روح خوابگردی مات و مدهوش که بی سامان به ره افتد شبانگاه درون سینه ام دردیست خونبار که همچون گریه میگیرد گلویم غمی آشفته دردی گریه آلود نمیدانم چه می خواهم بگویم

_ابتهاج

گمان می‌کنم خانه‌ی کلود مونه ادامه‌یی همان نقاشی‌هایش بود؛ جایی که طبیعت و هنر در زیباترین شکل ممکن به هم می‌رسیدند و مرزِ میان‌شان محو می‌شد.

دیدنی‌ست!

به تصاویر خانه‌یی کلود مونه نگاه میکنم و با خود میگویم یک آدم چه‌اندازه ظرافت و سلیقه‌ داشته باشد، تا بتواند یک فضای معمولی را با نگاه هنرمندانه‌اش به جهانی از رنگ، آسوده‌گی و رویا تبدیل کند..

سر زدن به کتاب‌فروشی بارها سرخوشم کرده و به یادم آورده که هنوز چیزهای خوبی در این دنیا وجود دارد.

از نامه‌های ونگوگ به برادرش ៹