آذر

این روزها از لحاظ روانی خیلی احساس قدرت می‌کنم. یعنی الان حتی از اتفاق‌های نیفتاده هم می‌تونم به راحتی مووآن کنم.

خب بیرون با چنگال چاقو می‌خورن دیگه.😭

پس برگر رو با چی میخورن؟😶

ده دقیقه داشتم دوست‌هام رو قانع می‌کردم من برگر رو با دست می‌خورم. ببین کاراتو.

دلم می‌خواست اون زن مغرور مرموز جدی که همه می‌خوان سر از کارش در بیارن باشم اما دیدم تو خاورمیانه زندگی یه روز هست و سه روز نیست. یه روز پا می‌شی ولی تضمینی برای روز بعد وجود نداره. دیدم این داستان‌ها برای جایی هست که دغدغه‌ی آدم‌ها اینی که ما داریم نباشه. پس تو خیابون با غریبه‌ها می‌رقصم. به جوک‌ آدم‌های بامزه می‌خندم‌. برگر رو با دست می‌خورم. نوشیدنی رو تو قوطی می‌نوشم و تو لیوان نمی‌ریزم. با صدای بلند می‌خندم و تو بحث‌های کلیشه‌ای شرکت می‌کنم. چه می‌دونم. شاید اصلا من اشتباه می‌کنم‌.

:))))))

کاش آدم بامزه‌ای بودم.

می‌گه ایلان ماسک اولین تیلیونر جهان شده. بهش می‌گم واسه همین از ریچ‌ها خوشم نمی‌آد دیگه. پول‌هاشون خیلی صفر داره.

یکی از چیزهایی که به معنای واقعی وحشت زده‌ام می‌کنه بی‌سوادیه. یعنی از این که تو یه مسئله‌ای نادون بازی دربیارم و هیچ جواب قانع کننده‌ای نداشته باشم خیلی می‌ترسم. یکی از بزرگ‌ترین فوبیاهای من ناآگاه بودنه. از این که آدم بی‌مصرفی هم باشم به شدت متنفرم. کاش ایرانی بودن مجال بده وقت‌مون رو صرف زندگی فردی‌مون کنیم تا روحی و جسمی. توروخدا.

امیدوارم روزی که نجات پیدا کردی، زندگی چیزهای مورد علاقه‌ات رو ازت نگرفته باشه عزیزم‌.

بچها جدی من خیلی خوشگل هستم و این که به جای لذت بردن از زیبایی‌ها دارم با زشتی‌های زندگی می‌جنگم واقعاً ناراحتم می‌کنه.

دلم می‌خواد به همه‌ی مامان‌بزرگ‌های جهان بگم برام دعا کنن. شاید هم رفتم به گربه‌ی تو حیاط گفتم. به هرحال سخته. خیلی.

من همیشه یهویی خودم رو جایی می‌بینم که دارم به غلط کردن می‌‌افتم. دو یا سومین بار نیست که. همیشه‌.

من همیشه یه‌ جایی دارم به غلط کردن می‌‌افتم.

دارم به غلط کردن می‌افتم.

اگر فقط کمی دوست خوبی بودم با اون دوستم که باید شهریه دانشگاه رو بده می‌رفتیم جیب‌بری می‌کردیم. اما متاسفانه دوستم از دوست هم شانس نیاورده. ببخشید عزیزم. تنها کاری که می‌تونم برات بکنم دعا کردنه.

هیچ عکس و ویدئویی از مراسمی که دیشب رفتم ندارم ولی تا دلت بخواد تاول دارم تو پاهام و ماهیچه‌های گردن و کمرم گرفته. احتمالاً اگر تو رینگ می‌بودم انقدر خسته بر نمی‌گشتم البته چندان هم تفاوتی نداره چون بای‌دیفالت پیست رقص رو مثل رینگ می‌بینم من.

می‌دونم انقدر غم تو وجود همه هست که بخوان تلاش کنن به زندگی برگردن به هر نحوی کاملاً حق مسلمه. اما وقتی می‌بینم همه‌چیز یه جوریه که انگار همیشه این‌طوری بوده یه درد تیزی می‌پیچه تو قفسه سینه‌ام. نمی‌دونم چه‌طوری بگم اما دلم می‌خواست اگر زندگی‌ای باشه برای همه باشه. نمی‌دونم. نمی‌دونم.

هر جایی که احساس امنیت کنم، خونه‌ی منه.

انگار بالاخره دارم به اون نقطه می‌رسم که سر این داستان قلب و مغزم دست دوستی دادن به هم. اما آه اون دختر کوچولو. داره از این اتفاق گریه می‌کنه. ولی خب صدای بچه نشنوم عزیزم. این‌بار دیگه واقعاً نمی‌شه.