آذر

من زیادی صبورم. تو چرا خسته نشدی؟

یادم باشه برات یه تنگ و فایتر بگیرم. مثل خودت همیشه تنها، مثل خودت جنگجو

کاش یکی من رو از دست چیزهایی که وظیفه‌ی من نیست بابت‌شون نگران باشم نجات بده. توروخدا.

در بالکن بازه و داره هوای خنک می‌پیچه تو خونه. یه لیوان چای برای خودم ریختم با بچها نشستیم رو زمین و کلکسیونِ موزیک‌های آقای قمیشی تیر خلاص دورهمی امشبه. زندگی. زندگی‌. زندگی. بوی زندگی می‌آد.

توی هیچی تعادل ندارم. مثلا الان دیگه معتاد تو اتاقم موندن شدم.

می‌گم نقطه پایانِ این داستان انعطاف پذیری‌ و این‌ها کجاست دقیقا؟ چون من یکم دیگه خم‌تر بشم پهن می‌شم کف زمین.

واقعا وقتی به این نتیجه برسی که توی این دنیا هیچی نیستی راحت تر میتونی بپذیری همه چیو یعنی واقعا هیچی نیستیا..میگه توی این کهکشان راه شیری زمین اندازه یه توپ فوتباله بعد تو فکر کن من خودم روی یدونه موزائیک کوچیک ایستادم پس من هیچ در هیچم من اگر به اون درجه برسم که هیچم زندگی برام خیلی راحت تر میشه وقتی هیچ بشی بعد میبینی همه چی تو هیچ بودنه تو در مقابل این همه چیز هیچِ هیچِ هیچ هستی...من چهار نسل قبل از خودم رو میبینم که اومدن یه مدت کوتاه بودن و بعد هیچ شدن و حالا من اینجام و چند نسل بعد از من هم خود من هیچ میشم

غمم پررنگه. هی می‌زنمش کنار نمی‌ره. سنگینه. بزرگه. هم قد و قواره‌ام نیست. نمی‌دونم کجا جاش بدم اصلا.

دارم سوگواری چیزی رو می‌کنم که خودم هم نمی‌دونم چیه.

سوگواری چیزی رو دارم که خودم هم نمی‌دونم چیه.

دقیقا همین الانِ الانِ الان می‌تونم خودم رو بندازم پایین. بدون تردید.

می تونم بپرم از پنجره بیرون همین الان

تو هم یه روز، توی یه لحظه و یه نقطه از زندگیت، تصمیم می‌گیری آدم‌ها و جایی رو که توش آسیب می‌بینی و ارزشت رو نمی‌دونن، پشت سر بذاری و دنبال یه راه تازه بری.

انقدر اوضاع لحظه‌ایه که برنامه بلندمدت ما شده ببینیم تا عصر چی پیش میاد.

قلبم می‌ره براش انقد نازه:)))))))