بادِ بهاری.

خنده بود قبلا، بر هر دردِ بی‌درمان دوا بوسه شد درمانم، از وقتی که بوسیدم تورا

هست را گر قدر ندانی؛ میشود بود…

آن را که غمی باشد و گفتن نتواند شب تا به سَحَر نالّه و خُفتن نتواند

مقصدی نیست بیا فلسفه‌بافی نکنیم هرکسی کار بدی کرد تلافی نکنیم ما چه باشیم و نباشیم جهان در گذر است کاش باور بکنی فرصتمان مختصر است شاید این چای که از عطر خوشش مدهوشی آخرین چای تو باشد که از آن می‌نوشی شاید امروز شما ختم به فردا نشود شاید این جسم بخوابد و دگر پا نشود…

مشت بر دیوار و سر بر سنگ و دندان بر جگر لب فرو بستیم و راهی جز شکیبایی نبود

هزار دشمن و یک تیر در کمان دارم.

کاش چون آسمان، چشم‌های بیشتری برای گریه داشتم.

گریه و چای و غم و شعر و دو‌ نخ بهمن و بعد باز هم گریه و یک دور دِگر مصرع قبل

پاییز می‌رسد که مرا مبتلا کند.

ترسم از بخت سیَه؛ روز نگردد شب ما…

چه بود زندگی؟ اگر تو نمی‌رسیدی…

هم شکارش کرده بودم هم شکارم کرده بود فرض کن صیاد بر صیاد دام اورده بود

از اندوهم رهاندی مرا؛ پناه را از آن پس، به نام تو شناختم.

دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

در آغوشت بخوابانم، ببوسانم، بسوزانم بمیرانم، بگردانم، که این عاشق جنون دارد…

بیگانه شمردند مرا در وطن خویش تا بی‌وطن و از همه بیگانه بمیرم