بادِ بهاری.

دردم از یار است و درمان نیز هم دل فدای او شد و جان نیز هم

در آغوشت بخوابانم، ببوسانم، بسوزانم بمیرانم، بگردانم، که این عاشق جنون دارد…

بیگانه شمردند مرا در وطن خویش تا بی‌وطن و از همه بیگانه بمیرم

نگران آمدن خزان باشم؟ مگر در باغ ما گلی مانده؟ لاله های وطنم را سرمای اول زمستان زد…

من از تواضع بیجای خود پشیمانم که احترام نباید به هر حقیری کرد.

هزار عقل و ادب داشتم من ای‌خواجه کنون که مستِ خرابم، صلاح بی ادبی‌ست

حافظ

سخن عشق تو بی‌آنکه برآید به زبانم رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم

ما را به سخت‌جانیِ خود این گمان نبود.

سوی تو سجده می‌کنم؛ دری ز کعبه باز نیست بس که طواف کردمت؛ مرا به حج نیاز نیست

دل به دلدار سپردن کار هر دلدار نیست؛ من به تو جان میسپارم، دل که قابلدار نیست…

چه کردی با دل و جانم که من از ریشه ویرانم کمی با من مدارا کن مگر من خاک ایرانم

تقدیر من از بندِ تو آزاد شدن نیست دیدی که گشودی در و من پَر نگشودم...

نمک خوردند نمکدان را ربودند چه حرف‌هایی که پشتِ ما سرودند ببین مارا که آسوده نشستیم و آن‌ها بی‌قرارند چون حسودند

باران که شدی مپرس این خانه کیست سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست…