بادِ بهاری.

چه کردی با دل و جانم که من از ریشه ویرانم کمی با من مدارا کن مگر من خاک ایرانم

تقدیر من از بندِ تو آزاد شدن نیست دیدی که گشودی در و من پَر نگشودم...

نمک خوردند نمکدان را ربودند چه حرف‌هایی که پشتِ ما سرودند ببین مارا که آسوده نشستیم و آن‌ها بی‌قرارند چون حسودند

باران که شدی مپرس این خانه کیست سقف حرم و مسجد و میخانه یکیست…

می خور که هزار باره بیشت گفتم: باز آمدنت نیست، چو رفتی، رفتی!

خیام

مثل یک معجزه‌ای علت ایمان منی همه هان و بله هستند، شما جان منی

دم آخر که مرا عمر به سر می‌آید گر تو آئی به سرم، عمر دگر می‌آید

ای وطن، چه زمانی آغوشت برای فرزندانت اَمن می‌شود؟

همه هیچ‌اند و او همه.

روزی که فلک به ما دهد اسب مراد؛ و آن روز که در زمین بتازیم چو باد، ای سخت به ما ستم روا کرده‌ی مست؛ بادا که تورا هیچ نیاریم به یاد…

گیرم گلاب ناب شما اصل قمصر است اما چه سود، حاصل گل‌های پرپر است

بیداد خراسانی

گوهر خود را مزن بر سنگ هر نالایقی صبر کن پیدا شود گوهر شناس لایقی

حرف را می‌شود از حنجره بلعید و نگفت وای اگر چشم بخواند غم ناپیدا را…

سخن عشق تو بی‌آنکه برآید به زبانم رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم