حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

آدم بالغ حرف میزنه و با برداشت‌های ذهنیش زندگی نميكنه!

بی‌تکلف بودنم با تو، انتخاب دلمه نه از ناآگاهی، از علاقه.

در حال خداحافظی کردن با نسخه‌ای که به بعضیا اهمیت میداد.

تنها نمیمونی، ادمای خوب دنیا هم تموم نشدن ، فقط از یه جا به بعد تصمیم میگیری که هرچقدر هم ادمایه خوبی رو دورت داری بازم یه مرز بین خودت و اونا بزاری، بعدا میفهمی به نفعته.

اهمیت نده به چیزایی که نمیتونی کنترلشون کنی، فقط روی شاد بودنت تمرکز کن.

روح من زیبا بود، اما تو در آن رنج کاشتی.

فرقی نداره کی هستی و چقدر قوی ای؛ دیر یا زود با چیزی مواجه میشی که از کنترل تو خارجه.

رفتن کسی من رو غمگین میکنه که توی بودنش چیزی به روحِ من اضافه کرده باشه. حالا اگه فکر میکنی چیزی داشتی که به روح من اضافه کردی، اونوقت میتونی تصور کنی که در نبودنت، من ناراحتم.

رنج مثل حالت تهوع می مونه، ادم میترسه بالا بیارتش و تجربه اش کنه، ولی وقتی بالا میارتش راحت میشه و احساس سبکی میکنه.

ولی من دلم میخواد یه روز کامل، باهم کل شهرو بچرخیم!! بستنی کارنیلو بگیریم، بشینیم رو چمنا؛ من شروع کنم به کتاب خوندن و توام گوش کنی. نگران فردامون نباشیم و از ته دل بخندیم . . .

‏و در آخر همین که تو راضی به رنج و اندوه من شدی من جواب تمام سوال‌هایم را گرفتم.

از آدمایی که میخوان کار تورو، درس تورو، زحمت تورو، غم تورو، تلاش تورو بی اهمیت نشون بدن متنفرم.

خوبم... از پس خودم برمیام، روحیه‌م سر جاشه، انرژی دارم. اما یه چیزی ته دلم ساکته یه خستگی عجیب... نه ناراحتیه، نه درد، فقط یه حس مبهم. انگار یه چیز هنوز نرسیده یا شاید نصف و نیمس یه چیزی که جاش هنوز خالیه.

برای احساس تعلق پذیری، نقشی و بازی میکنی که دیگران دوست دارن ببینن، ولی نمیدونی روز به روز از خود واقعیت دورتر میشی و درون دروغی زندگی میکنی که خودت ساختی. اونجایی میفهمی خودت و پذیرفتی که نقش خودت و بازی کنی نه نقش کسی که دیگران دوست دارن ببینن! اونجایی که تو خوب و بدت رو بپذیری، و خودت رو آنچه که واقعا هستی نشون بدی، هر بار چندین قدم به انسان اصیل شدن نزدیکتر میشی.