Written by M

تا حالا با کسی بودی که انگار میخواست دوستت داشته باشه ولی نمیتونست بمونه؟ اسم این مشکل سرد بودن نیست، اسمش ترس از صمیمی شدنه، وقتی توی کودکی نزدیک بودن به کسی براش درد بوده، مغز یاد میگیره اگه کسی زیاد نزدیک شد فرار کن یا نابودش کن، برای همین بعضی‌ها عاشق میشن اما تو رابطه نمیمونن.

هیچوقت نگران این نباشید که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدما به وقتش میدونن چیو از دست دادن.

نیازمند یک "کجایی دارم میام پیشت" هستم.

آدمی که دوست داره، همیشه چیزی برای گفتن یا نوشتن برات پیدا می‌کنه.

تصمیم منطقی امروز، ممکنه فردا دیوانگی محض به حساب بیاد.

نوشته بود، ‏هر وقت احساس کردی باید از همه‌جا غیب بشی، دقیقاً همون لحظه‌ایه که عمیقاً لازم داری یکی پیدات کنه.

همه‌ی انسان‌ها به طور یکسان لایق احترام نیستن.

واسه یه ذره پیشرفت، یه ذره آرامش، این‌قدر فشار آوردیم به خودمون که کل وجودمون فرسوده شد.

‏تو نقطه‌ای از زندگیم وایسادم که حوصله‌ی کوچکترین تنش و اعصاب خوردی رو ندارم.

آدم پخته بلد شده اول خودش رو دوست داشته باشه و چون خودش رو می‌فهمه، می‌تونه تو رو هم بفهمه، نه قضاوتت کنه، نه تغییرت بده.

گاهی اوقات رها میکنی، نه اینکه نخواستی چون از اذیت شدن خسته شدی.

سنت که میره بالا نه برای موندنِ آدم‌ها اصرار میکنی ، نه به زور واردِ زندگی کسی میشی، نه تلاش میکنی دوست‌داشتنی باشی! بزرگ‌تر که بشی میفهمی خودِ واقعیت باشی چون میدونی کسی که دوستت داشته باشه هیچ‌جوره از دستت نمیده و رهات نمیکنه!

اینروزا هرچقدر هم سعی کنید باکیفیت باشید آدما با کیفیت چشمای خودشون شما رو میبینن

تو اما حالِ خوش وسطِ ناراحتیامی.

کاش یه کم سرتون تو زندگی خودتون بود، البته اگه زندگی‌ای داشتین که ارزش سر داشتن داشته باشه! مردم مثل شما وقت اضافه ندارن که بشینن دنبال دیگران. آدم بودن که سخت نیست، ولی خب بعضیا حتی زورشون میاد نقششم بازی کنن. شما حتی هنوز تو شناخت خودتون موندین!

‏شاید همیشه نباید برای آدما جنگید، گاهی باید دستاتو بذاری توی جیبت و تماشا کنی که کی داره بدون هاله ای از توقع میاد سمتت ...!

به محضی که شروع کنی به دوست داشتن خودت، دیگه برات فاقد اهمیت میشه که آیا آدما دوستت دارن یا نه!