موّاج

ببین چه قدر هر روز سرکار نرفتن خوبه خانم قاضی! آدم قشنگ سر فرصت میرسه بیاد موّاج و تولید محتواشو بکنه! جاوید شاه و پاینده ایران و شب‌تون خوش قشنگا:)

یه بارم یکی، یه صفت زشتی رو به من نسبت داد. به ثانیه نکشیده جوابی براش داشتم درخور: فحشی آبدار که دست میذاشت تو حساس‌ترین نقطه ضعفش. آیا جوابی دادم؟ نه. گاهی شما باید نگاهِ شخصیت و سطح دغدغه خودت بکنی و ببینی دهن به دهن گذاشتن با هر کسی متناسب باهات نیست. گاهی You need to take the high road. و بچه‌ها، یه مثالی برا دوستام زدم به شما هم میگم. اگه یه صندلی یه لگد بهتون بزنه، شما هم میتونید یه لگد بهش بزنید. نه اینکه ارّه برقی بردارید و شروع کنید پایه‌های صندلی رو قطع کردن! ریدن به آدمها، مخصوصا وقتی که هزار و یکی فحش بلدی و هزار و دو تا نقطه ضعف از طرفت میدونی، راحت‌ترین کار دنیاست! ولی اندازه‌ی واکنشی که به آدمها میدیم رو بسنجیم. اگه بهمون لگد زدن، ما با تبر نیفتیم به جون ریشه‌شون. انگشتمونو فرو نکنیم تو‌ زخم‌شون. دنیا واقعا ارزش نداره اینجوری با همدیگه تا کنیم:)

همونجور که داشتم قابلمه‌هارو میشستم و برای اولین بار با خودم میگفتم که بابا چیه این زندگی بزرگسالی و مستقل شدن! چیه این کار خونه که تمومی نداره! آدم قدر خونه مامانش رو نمیدونه‌ها! چی بود هی عجله داشتیم زودتر مستقل شیم (همه‌ش پرت و پلاست بچه‌ها جونم، در اسرع وقت مستقل شید چون که امان از خانواده ایرانی) یادم افتاد که قبل تموم کردن رابطه‌مون بهم گفته بود تو نیاز داری دوستات و خانواده‌ت تر و خشکت کنن و حرفای خیلی زشتی که بازگو کردنش رو دوست ندارم. من در جواب نوشته بودم که هر بار تو ماشین آفتاب بیفته رو صورت کسی و هر بار فلان و بهمان بشه من یاد تو میفتم. ازت ممنونم و ببخشید و خدافظ و چه و چه. الان متاسفانه/خوشبختانه چیز زیادی یادم نمیاد. البته که ظاهرا هنوز یادم میاد بهم گفته بود تو نیاز داری بقیه پوشکت رو عوض کنن و یه بچه‌ای و فلان، ولی بقیه چیزارو نه خیلی. خلاصه، اون مکالمه خیلی عجیب بود. یکی شلنگ رو گرفت رو من، دست گذاشت رو هر چیزی که از زندگیم میدونست و همه ضعف‌هایی که طی سالها به عنوان یه دوست ازم دیده بود رو زد تو روم. من در جواب چی بگم خوبه؟ با دیدن رز سفید یادت میفتم! واه! امروز داشتم قابلمه‌هارو میشستم و یهو از خودم پرسیدم برنده کی بوده؟ سوال از اساس غلطه‌ها، ولی دیدی یهو ناخودآگاهت یه چیزی میپرونه؟ فکر کردم که شاید برنده‌ی اون دعوا (من اشتباهاتی داشتم ولی دعوا نداشتم) ایشون بود، ولی بازنده همواره هر کسیه که من دیگه به عنوان رفیق تو تیمش توپ نمیزنم. نه چونکه من خیلی آدم خوبیم. نه چونکه من پُخ خاصیم. فقط چونکه من وقتی تو تیم کسی توپ بزنم، تمام جون و دلم برای اون آدم وسطه‌. همیشه و Always! قابلمه‌هارو آب کشیدم.

چون دیشب ۱ نصفه شب خوابیدم و اخیرا نگران موضوعات بسیاری هستم، تمام شب به خواب‌های عجق وجق گذشت و صبح هم ساعت ۱۲ بیدار شدم! تا به خودم بیام ساعت شده بود ۳ ظهر و ۳برای دنیای بزرگسالیِ خارج، ساعتِ دیری حساب میشه. گوشیم خیلی مسخره شده و طول میکشه شارژ بشه، زدمش به شارژ. ۳۰ تا سرنگ غذای بچه رو دادم. اومدم شام بپزم دیدم باید قابلمه‌های حاوی دو قاشق برنج باقی مونده در یخچال رو خالی کنم بشورم. شام پختن خوب پیش نرفت. اولین بار بود کباب ماهیتابه میپختم و وا رفت! یکمشو گذاشتم تو ایرفرایر، اون وا نرفت ولی سوخت! خلاصه، روزم عبث گذشت. هر قدر بعضی روزای هفته من سعی میکنم کارای خونه رو تند تند انجام بدم که یه روزی مثل امروز بتونم بشینم اپلای کنم، هوچی به هوچی. بدن و ذهن خسته‌س. پینات مریضه، واقعا حال و هوای خونه حال و هوای استرس و مریض داریه. توقعی هم نمیشه داشت واقعا.

دامن سماع منو یادتونه؟ اون سبز خوشرنگه. گم شده و پیدا هم نمیشه. دیشب بعد قرنی یه دامن از آمازون سفارش دادم. چرا؟ چون فردا اولین شاگرد سماعم رو دارم:))))

مرثیه یک عروسک قاتل برای مرگ عروسک گردان منتشر شده در دویچه وله فارسی @mananey مانا نیستانی

وای من بازم حرف دارم براتون بزنم ولی حس میکنم بسه! اینم بگم، بعدش دیگه فقط خواب خواب خواب ( تا هفت عصر خواب بودم). دوران دانشجویی‌مون، با یه دختری هم‌‌کلاس بودیم که سلطان شوآف بود. از اینا که روند خرید از برندای لباس و کیفیت چلوکباب سلطانی ناهارشون رو برا ما تعریف میکردن. درسش نسبتا خوب بود ولی درکنارش خیلی بلد بود چجوری خودشو پرزنت کنه! چجوری از استادا پروژه بگیره، چجوری گزارش آزمایش بنویسه، حتی چجوری اعلام کنه که سمپادی بوده! همیشه میگفت که آیلتس داره و زبانش خیلی خوبه و وقتی من داشتم جون میکندم مهاجرت کنم، یه روز خیلی خوشحال اومد دانشگاه و گفت پذیرش ایتالیام اومده! خواهرشم ایتالیا بود و ما همه گفتیم اوکی، پس اولین نفر ایشون میره. شاید حتی اون‌موقع اینو تو موّاج هم نوشته بودم. نمیدونم. ولی نرفت. کلا نمیدونم چی شد که مهاجرت نکرد. دخترک قصه ما با یکی از پسرای دانشگاه هم وارد رابطه شده بود و وای چه رابطه‌ای! هر روز یه شاخه گل توی کلاسا و سلف دانشگاه دستش بود و تو چشم همه. حالا کِی؟ دقیقا همون تایمی که من و قلی داشتیم از دوری جر میخوردیم! چند ترم نگذشت که با اون پسره رابطه‌شونو تموم کردن. ارشدش رو همون دانشگاه خودمون قبول شد تو یکی از گرایش‌های خودمون. و ما تقریبا همزمان دانشجوی ارشد شدیم، ایشون ایران و من اینجا. هر از گاهی نگاه میکردم و‌ میگفتم عجب تز ارشدی ورداشته‌ها! دمش گرم! و بر اساس پست‌هایی که میذاشت و چیزی که نشون داده میشد فکر کردم فارغ‌التحصیل شده ولی بعد متوجه شدم ارشدش تموم نشده و باید برگرده بهش و ادامه بده. تو گیر و دار تازه وصل شدن اینترنتا، ما هی دیدیم این دختر داره عکس دسته‌گل میذاره. خداییش هم بچه‌ها اصلا از این آدمای بی‌رگِ مزدور ج‌ا نبود. تو نگو که دو سه هفته بعدش خواستگاری بوده و ازدواج! چه ازدواجی؟ اینجوری بگم که گل‌ها خیلی قشنگ بودن، ولی فقط گل‌ها! و در ادامه اخبار اینکه دیشب استوری سونوگرافی گذاشت که نی‌نی داره و جنسیت بچه رو هم نوشته بود! من پشمام ریخت از این سرعت عمل! که البته نه ازدواجش به من و شما مربوطه، نه بچه‌دار شدنش. همه اینارو گفتم که اولا بگم داستان خودتونو با داستان هیچکس مقایسه نکنید. اگه شما دورید ولی بقیه هر روز تو دانشگاه تو بغل همن و به همدیگه گل میدن، نه دوری شما پایداره و نه شاید خدایی نکرده گل دادن اونها! دوما بگم بعضی آدمها کلا با داشته‌هاشون خیلی خوشحالن و این شادی رو شاید به شما هم نشون بدن. نمیدونم چجوری بگمش! خاصیت بعضیا اینه که مهم نیست چی دارن، هر چی دارن انگار خیلی چیز خوبیه! ولی در واقعیت شاید همون چیزا رو اگه من و شما داشتیم، اینجوری به نظر نمیرسید. نه خودمون حس میکردیم oh wow و نه اطرافیان‌مون! مورد سوم که باعث شد بیام همه این حرفا رو بزنم، داشتن اینستای کاملا مشترک با این فرده!:) سرویس طلا میاد اکسپلورم؟ لایک کرده. رقص چاقوی عروسی؟ لایک؟ آموزش کیک توت فرنگی؟ لایک! مقدار زیادی آموزش آشپزی و کدوم ادویه مناسب آب‌گوشته هم میاد تو اکسپلور من، و همه رو ایشونم لایک کرده! از این مورد، بسیار غمگین میشم. حس میکنم استادهامون میدونستن از دخترای کشاورزی، کسی قرار نیست بمونه کشاورزی کنه! انگار که حتی اینو گفته باشن یا ناامیدی رو تو چشماشون یادم باشه! راستش ته امیدمون همین دختر و امثال ایشون بودن. الان واقعا یه جورایی ناراحتم که ته اون همه از استادا پروژه گرفتن و درس خوندن و کنکور ارشد و ... من تو بلاد کفر دارم به ادویه‌ی آبگوشت فکر کنم، ایشون تو مملکت خودمون! دیدین چی شد باز؟ داشته‌ی ما الان یک اکسپلور یکسانه! من بابتش حس غم و سرافکندگی دارم، به خدا که خود این فرد بابتش الان خوشحاله و میگه آشپزی میکنم انگشتاتونم میخورید! در کل به نظرم یکی از عجیب‌ترین‌ها بود این ماجرا!

تو اینستا دیدم یکی یه کامنت خیلی منفی و چرت در مورد سریال This is us گذاشته، رفتم تو پیجش اصلا ببینم طرف کیه چیه؟ استوری اولش غذا دادن به گربه‌های خیابون با استیکر چشم نظر بود! یعنی معلوم‌الحااااااعل! افزود: بعدم عکس باشگاه رفتنش رو استوری کرده نوشته خسته نباشم! پاره شدم ینی!

دبیرستانی که بودم، صبح که بیدار میشدم وبلاگ‌ رو رفرش میکردم به امید اینکه ستاره‌ی بلاگرای محبوبم روشن شده باشه و تو‌ راه مدرسه بخونم‌شون! مخصوصا لافکادیو که خودش میرفت مدرسه و لذت داشت ببینم قبل رفتن سر کلاس شاگرداش، با ما حرف زده. این مدت فاز اول مهر خیلی تو مجازی زیاد شده بود‌ و من به شماها فکر کردم. به اینکه آیا الان یه دختر دبیرستانی هست که مدام منتظر پست‌های موّاج باشه؟:)

وقتی جمهوری قاتل اسلامی*، اینترنت رو قطع کرده بود، و بعدش که آدما کم‌کم آنلاین میشدن، میدیدم بعضی چنل‌نویس‌ها نوشتن این دغدغه خیلی مسخره‌یه ولی دل‌مون برا جغد دولینگومون تنگ شده بود! ولی حیف تمرینای دولینگومون این مدت انجام نشد! همون موقع هم دلم میخواست بغل‌شون کنم و بگم اتفاقا بعضی وقتا درد تو جزئیاته! وقتی چیزای کوچیک و ظاهرا بی‌اهمیت ازت گرفته میشن و تو نگاه میکنی پیش خودت میگی این؟ این دیگه چرا! آخه حتی اینم نداشته باشم؟ خلاصه که حق داشتید که دردتون بیاد و این یک دغدغه چسکی نبوده. * دوست ندارم بنویسم «وقتی اینترنت‌ها قطع بود». باید راوی باشیم، باید توی جملات روزمره‌مونم، یادآوری کنیم که چی شده بود. اینترنت‌ها «قطع» نشده بود، جمهوری قاتل اسلامی عمدا اینترنت رو روی مردم قطع کرد تا نتونیم در ارتباط باشیم.

دیروز شد ۵۰ روز که دارم زبان سومم رو یاد میگیرم. تا اینجاش فهمیدم که دولینگو بسیار جذابه.

دیروز از دامپزشکی که اومدیم، ناهار خوردم و همونو خوابیدم تا ۶ عصر! بعد که بیدار شدم لباسارو ریختم ماشین، یه نیمچه شامی گذاشتم بپزه، ظرفایی که از یه قرن پیش تلنبار شده بودن رو شستم، ظرفارو خشک کردم و با قلی چیدیم تو کابینتا. رختای رو بند رو جمع کردیم، این مرد رختای جدید رو ولو کرد. اتاق و پذیرایی رو جمع کردم، راهرو و کفشارو سامون دادم. جای پینات رو تمیز نیمچه اساسی کردم. و در حالی که داشتیم از خستگی هلاک میشدیم به بچه ۳۰ تا سرنگ غذا دادیم و خوابیدیم.

میخواستم بگم بابا منی که مدرسه نمیرم هم همه‌ش شیش و هفت صبح سرکارم. یادم اومد تو مدرسه بهمون کسشر میگفتن، اینجا هم لذت میبرم و هم بهم پول میدن. ببخشید بچا جون، خواستم دلداری‌تون بدم ولی نشد.

دامپزشک پینات گفته باید با سرنگ بهش غذا بدید، سه بار در روز ( صبح ظهر شب) ۳۰ تا سرنگ! تنهایی انجام دادن این کار، بسیار سخته چون پینات اصلا علاقه‌ای نداره یه سرنگ بره تو دهنش، چه برسه سی بار! مادر؟ کسی که شیش صبح پا میشه و بچه‌شو سرنج فید میکنه! [ هفت باید بره سرکار]

واقعیت پت داشتن: یهو تو میمونی با هزار و شیشصد پوند پولی که نداری خرج سی‌تی‌اسکن کنی و باید جور کنی!

تو تمام پولی که توی حساب جاری و پس‌اندازت داری رو توی یه ویزیت دامپزشکی کارت میکشی، چون اون بچه جز شماها هیچکسو نداره و وقتی از دامپزشک میترسه، میاد سمت آغوش تو و عین بچه آدمیزاد دستاشو میذاره رو شونه‌هات!

بابای بچه سرکاره، منم و سطح زبان تخصصیِ دامپزشکیِ خودم. البته خاله و عموش دارن باهامون میان. برو ایرانی، دوستای ایرانیتو با خودت همراه کن و برو ببینم چه‌قدر انگلیسی بلدی!

با من آماده شید صبح روز تعطیل‌مون بچه‌مونو ببریم دامپزشکی!

هادی پاکزاد در ادامه میگه: کسی بود که کنارت باشه؟ و من هر بار به شب فرودگاه قلی فکر میکنم میبینم که چه قدر خوش‌شانسم که اون شب و اون دوران، دوستامو داشتم.‌ کسی بود که کنارم باشه. کسانِ عزیزی بودند که مراقبم بودن و هنوز هم هستن. و من هرگز این لطف رو فراموش میکنم.

قبلاترها فکر میکردم آدمای شجاع، با تلخی و پوچی زندگی رو به رو میشن و ادامه میدن. تن به داستان‌سرایی و دروغِ دین و مذهب نمیدن. دلخوش به عدل دنیا و زنده شدن فردای مرگ نیستن. آدمایی که با سیاهی مطلق چهره به چهره میشن، ولی قوی و سمج میمونن. و سالهای سال بدون هیچ باوری ادامه دادم. بدون باور به خدا، به کائنات، به طبیعت، به انرژی، به هر چیزی که فکرشو کنید! اخیرا دارم به این فکر میکنم که اصلا چرا باید قوی بود؟ چرا تمام شب فرودگاه قلی من قطره‌ای اشک نریختم؟ چرا باید با سیاهی و تلخی و پوچی، بدون سپر مواجه شد؟ کی گفته که بدن انسان برنامه ریزی شده برای قوی و شجاع بودن؟ کی گفته این اسمش شجاعته؟ شجاع باشم که چی بشه؟ که بفهمم تهش هیچه؟ چرا خودمو با داستان و فسانه و ایمان و امید گول نزنم؟ که زندگیم آسون‌تر بشه! که رنجم کمتر بشه! که شادتر باشم! شاید ذره‌ای حماقت، برای گونه‌ی بشر لازمه.