⋆ لـالـایـی‌ِآبـی࣪𓏲ּ

نام و نشانی‌اش را نمی‌دانیم. آن‌قدر محو حزن پنهان شده‌ی بین چشم‌هایش شده بودیم که یادمان رفت بپرسیم نامش چیست و کجا خانه دارد. فقط می‌دانیم حوالی یک پارک محله‌ای کوچک یک گوشه‌ی شهر زندگی میکند. می‌گفت هر روز صبح و عصر ها آنجا می‌آید؛ گفت به او سر بزنیم. هرروز کارش همین است انگار، که برود بشیند و به شاخ و برگ‌های یخ‌زده‌‌ی پارک نگاه کند. شوق جوانی در او مرده بود اما خاطرات ماهی قرمز های شادابی بودند در حوضچه‌ی کاشی‌کاری شده‌ی ذهنش. بازنشسته بود و در جوانی به بچه ها ریاضی درس میداد؛ ریاضی را از بر بود و عشق را بر باد داده بود. نصیحت‌هایش شبیه نسیم کوچکی بود که نوازش میکرد، طوفان نبود که جلوی راه تازه گشوده شده‌ی ما را بگیرد و کولاک کند. ما هم نشستیم و دل سپردیم به حرف هایش. هربار که به تجاربی که بین موهای سپید شده اش نهفته است فکر میکنم، با خودم می‌گویم مو ها واقعا در آسیاب سفید نمی‌شوند. آقای معلم بازنشسته لابد سختی هایی را در عرشه زندگی‌اش دیده که حالا این‌قدر سخت پیر شده بود. حالا ما، من و دوستانم، به او که فکر میکنیم با خودمان می‌گوییم کاش چندین سال باقی مانده زندگی‌اش که امیدواریم طولانی باشد را شاد تر بگذراند که دیگر یک چین به چروک های صورت محزونش اضافه نشود... کاش سیگار هایش را آنقدر غم‌انگیز دود هوا نکند... همیشه به دنبال چیزی میگردم که حال و روز آدم‌ها را تشبیهشان کنم؛ او لیمو شیرینی بود که گذشت زمان حال و روزش را تلخ کرده بود. نه از ان طعم و تلخی های زننده... طعمی که هنوز رگه هایی از روزگاران شیرین در تنش دارد... او نماد صبر بود که سیگارش و زندگی داشتند کم‌کم او را می‌سوزاندند.