Notre espace

همین دیروز بیست سالم بود زمان رو می‌نواختم و زندگی رو به بازی می‌گرفتم درست مثل بازی عشق و شب می‌زیستم بدون توجه به روزهایی که زمان، آن‌ها را از دستم می‌ربود. نقشه‌های زیادی کشیدم که به باد رفتند که سرگردان شدم بی آنکه بدانم به کجا روم چشمانم آسمان را می‌جوید ولی قلبم در زمین فرو می‌رود همین دیروز بیست سالم بود و وقت تلف می‌کردم با این فکر که چطور زمان رو نگه دارم و برای اینکه به عقب برش گردونم یا حتی ازش جلو بزنم هیچ کاری نکردن جز اینکه دویدم و از نفس افتادم با اعتنا نکردن به گذشته، با صرف کردن فعل آینده در هر بحث و گفتگویی از خودم هم پیشی می‌گرفتم به نظر می‌دادم که خواهان خیر و خوبی هستم برای اینکه با گستاخی از دنیا ایراد بگیرم، با دیوانگی‌ها کردن. دیوانگی‌هایی که هیچ چیزِ ارزشمندی عایدم نکرد جز چین و چروک‌هایی بر پیشانی و ترس از دلتنگی چون همه عشق‌ها و علاقمندی‌هایم مردند پیش از اینکه به وجود آیند دوستانم رفته‌اند و برنخواهند گشت با اشتباهم دنیای پوشالی دور خودم ساختم و سال‌های جوانی و زندگی‌ام را به هدر دادم از میان خوبی و بدی، با دور انداختن خوبی لبخند را در لبانم بستم و ترس‌هایم را منجمد کردم کجایند اکنون؟ حالا سال‌های بیست سالگیم...

ترجمه فارسی👇

برادران کارامازوف، داستایوفسکی. (متاسفانه رمان رو کامل نخوندم ولی از این قسمت که چشمم خورد خوشم اومد. نمیخواستم بدون ذکر منبع بذارم.)