Notre espace

یه استاد خیلی باسواد و حمایتگر پیدا کردم که صبح دوتا کلاس با بچه‌های ادبیات نمایشی داره دارم فکر میکنم پاشم بیام به جای اینکه خوابگاه بخوابم

ای یار من!

«شما گفتید»

عکس هم بفرست از دفترچه‌ی همیشه همراهت... 😃😍 دفترچه‌های آدما خیلی جذابن... دفترچه‌ی هملت دفترچه یادداشت تریگورین

این دفترچه‌م گم بشه حدود چهار ماه زندگی‌‌م به فنا میره. همه‌چی توش هست. برنامه‌ریزی تمرین‌هامون، برنامه‌ریزی کارهای هفته‌م، جزوه‌های دانشگاه و نکته‌نویسی نشست‌های مختلف، درد و دل و... فقط نقاشی نکشیدم دیگه تکمیل بشه

بعد از چندین ماه دوری، برگشتم به دانشگاه و این اولین باریه که ده دقیقه زودتر رسیدم به کلاس اولم!

هزاران سال پیش مردمی بودند که دست‌های‌شان را به نشانه‌ی خوشامدگویی دراز کردند. بودند مردمی که دنیای اطراف‌شان را نقاشی کردند و صلاح دیدند خودشان را هم در آن بگنجانند. بودند مردمانی که فقط گفتند: «من اینجا بودم. من یک انسان بودم. من وجود داشتم. فراموشم نکنید.» اینجاست انسانی که هزاران سال به آینده دست دراز کرده و می‌گوید: «من زنده‌ام. من زنده‌ام.» و هیچ چیز انسانی‌تر از این نیست.

تصویر: غارِ دست‌ها در آرژانتین که هنر درون این غار مربوط به حدود ۹۳۰۰ سال پیشه. Hands, stenciled at the Cave of the Hands, 7,300 BC.

گل بارون زده من گل یاس نازنینم میشکنم پژمرده میشم نذار اشکاتو ببینم تا همیشه تو رو داشتن داشتنت تمام دنیاست از تو و اسم تو گفتن بهترین همه حرفاست با تو با تو اگه باشم وحشت از مردن ندارم لحظه هام پر میشه از تو وقت غم خوردن ندارم ای غزلواره دلتنگ که همه تنت کلامه هنوزم با گل گونه ات شرم اولین سلامه ای تو جاری توی شعرم مثل عشق و خون و حسرت دفتر شعر من از تو سبد خاطره هامه ای گل شکسته ساقه گل پرپر که به یاد هجرت پرنده هایی توی یاس مبهم چشمات میبینم که به فکر یه سفر به انتهایی سر به زیر دلشکسته نازنینم اگه ساده است واسه تو گذشتن از من مرثیه سر کن برای رفتن من آخه مرگ واسه من از تو گذشتن با تو با تو اگه باشم وحشت از مردن ندارم لحظه هام پر میشه از تو وقت غم خوردن ندارم گل بارون زده من اگه دلتنگم و خسته اگه کوچیدن طوفان ساقه منم شکسته میتونم خستگیاتو از تن پاکت بگیرم میتونم برای خوبیت واسه سادگیت بمیرم.

تکه‌ای از نمایشگاه گروهی «مکان، بدن، شی» اینستالیشن-پرفورمنس، ویدیو پرفورمنس، پرفورمنس آرت.

مثلا اینکه رفتیم توی دستشویی کم‌نور و بهمون شیرینی نارنجک دادن و درم قفل کردن! پراسترس‌ترین نارنجک عمرم بود. همش احساس میکردم الان به قتل می‌رسیم.

این نمایشگاه گروهی دانشگاه تهران که اومدیم بعضی اجراهاش عجیب‌ترین اجراهایین که دیدم و حضور داشتم.

دوشنبه هفتم مهر ۱۴۰۴. سایه‌های شرقی: بازی‌های خیال.

این ویدیو رو پیشنهاد میکنم ببینید.

یکشنبه ششم مهر ۱۴۰۴. عروسک‌های نخی: از سنت‌های کهن ایران و جهان تا بازتاب‌های معاصر.

حرف همین الان یه هم‌اتاقیم که واقعا خیلی درست بود: داداش! غذاتو بخور. توی تهران غذاتو نخوری همونو باید بدی دکتر!

خدمت علاقمندان به تریاک بگم که شخصیت تریاکی هم دارن.

نمایش قره‌گوز ترکیه‌ای.