Saved Messages

بارها به نامه‌ای که قرار است بعد از رفتنم برایت به یادگار بماند فکر کرده‌ام. این‌که بگویم خیلی دوستت دارم اما خسته بودم؟ بگویم خیلی دوستت دارم اما با من، خوش‌بخت نبودی؟ چه‌گونه بنویسم تا متوجه بغض گلوگیر من شوی؟ اصلاً می‌توان چیزی گفت؟ آیا این گستاخانه نیست احساسی که نمی‌توانی به زبان بیاوری را در کلمه‌ها جای بدهی؟ از کجا معلوم که آن لحظه خواهی دانست منظور من از خیلی، چه‌قدر خیلی بوده است؟ چه کسی تضمین می‌کند کسی که در برابر حرف‌های ما سر تکان می‌دهد لزوماً آن‌ها را فهمیده است؟ بهتر نیست بدون هیچ حرفی برویم؟ وقتی من چه حرف بزنم چه نزنم نمی‌دانم که در سرم چه می‌گذرد و دیگران چه‌قدر از مزخرفاتی که به زبان می‌آورم را، درک می‌کنند!

آن‌قدر دلم گرفت که می‌ديدم در غیاب تو، همان کوه و تپه، همان پستی و بلندی‌ها، همان درخت‌ها و جوی‌ها هستند، من هم هستم اما؛ تو نیستی‌!

ولی می‌ترسم صبح پاشم ببینم بگذاشتی‌م؛ غم تو نگذاشت مرا.

بعضی‌ وقت‌ها شوق زندگی چنان بر من غالب است که هر اتفاقی را خوش‌یمن می‌پندارم و از دیدن برگ‌های کرم خورده، چمن‌‌های له شده، درخت‌های خشک شده، آسفالت‌های ترک خورده، خانه‌های مخروبه نیز لذت می‌برم و عمیق‌تر نفس می‌کشم چرا که به درستی درک کرده‌ام که زندگی تلفیقی از زشتی‌ها و آراستگی‌ها‌ست. و گاه سایه‌ی مرگ و بی‌تکلفی چنان بر سرم سنگینی می‌کند که شکوفه‌ها و باران، بوی خوش بهار و صدای خنده‌ها نیز مرا از آینده‌ی این سیاره‌ی غم، ناامید می‌سازد.

من خسته‌ام. نمی‌توانم به چیزی فکر کنم و تنها می‌خواهم سر بر دامنت بگذارم، تماس دست‌هایت با پیشانی‌ام را احساس کنم و تا ابد در این حالت بمانم.

«اسمش استراحت است، اما من‌ فقط درصورتی می‌توانم این اسم را تایید تا تصدیق کنم که خواسته باشم خودم را فریب بدهم. نه، این استراحت نیست، انتظار است. انتظارِ چه؟ هیچ. انتظارِ هیچ. من خسته و پریشان و دربه‌درم؛ من کسل و بیمار و رنجورم؛ من ناامید و سرخورده و درهم‌شکسته‌ام. انتظارِ هیچ را نمی‌کشم. همه‌چیز کسل کننده است و اگر پای تو در میان نبود زندگی هم.»

به هرکجا که نگاه می‌کنی جای خالی آن‌ها که نیستند را می‌بینی، چه کسی این همه فقدان و جای خالی را پر خواهد کرد؟

در زندگی لحظاتی پیش می‌آید که انسان نه کسی را دوست دارد نه دلش می‌خواهد کسی او را دوست داشته باشد. از همه چیز و همه کس حتی از وجود خود بیزار است؛ مثل این‌که تمام نیروها و رشته‌های زندگی را از او بریده‌اند، نه میل به کار کردن دارد و نه اشتهای خوردن. دلش می‌خواهد خاموش و تنها در گوشه‌ای بنشیند و به نقطه‌ی ثابتی خیره شود؛ یا این‌که صورتِ اشک آلودِ خود را در متکا فرو برد و به هیچ چیز نیندیشد.

در زندگی لحظاتی پیش می‌آید که انسان نه کسی را دوست دارد نه دلش می‌خواهد کسی او را دوست داشته باشد. از همه چیز و همه کس حتی از وجود خود بیزار است؛ مثل این‌که تمام نیروها و رشته‌های زندگی را از او بریده‌اند، نه میل به کار کردن دارد و نه اشتهای خوردن. دلش می‌خواهد خاموش و تنها در گوشه‌ای بنشیند و به نقطه‌ی ثابتی خیره شود؛ یا این‌که صورتِ اشک آلودِ خود را در متکا فرو برد و به هیچ چیز نیندیشد.

در من است چیزی که نمی‌خواهمش، از آن من است دردی که نمی‌دانم در کجای وجودم آن را جای دهم؛ نه از بین می‌رود نه مرا از بین می‌برد بلکه هر لحظه فقط مرا به آتش می‌کشد و دوباره به قبل برمی‌گرداند. غم؟ اسم آشنایی که اسمش هم باعث تپش قلبی بزرگ است و من هر لحظه از زندگی در اختیار او هستم؛ همانند معشوقه‌ای در اختیار، او مرا به رقص به ساز خود وا می‌دارد و من خون می‌گریم با دردی که برای من نیست، اما همواره همراه من است.

آدمی ناگهان با خودش می‌اندیشد که چه‌قدر در طول زندگی به‌خاطر نداشتن کسی برای پناه بردن، افسوس خورده و رنج کشیده است! به راستی که اندوهِ بی‌پناهی، سخت و استخوان‌سوز است.

منذ أول عناق حدث بیننا أدرکت أني لن أنجوا من احضانك « أبداً ». زمانی که اولین آغوش بین ما رخ داد، درک کردم که من « هیچ‌وقت » از آغوشت رهایی نخواهم داشت.

احساس می‌کنم دارم تاوانی را می‌پردازم! تاوان قانع نبودن به آن بخش از با تو بودن که مرا موقتاً از تنهایی نجات می‌داد.

من حفره‌های بزرگی در زندگی دارم که با حضور تو، پر می‌شود و حتی اگر نشد، می‌توان با زیبایی‌ات روی آن پل زد.

بله عزیزم غمِ تو زیباست. وگرنه من کجا و این نوشته‌ها و از عشق اینطور نوشتن‌ها؟