Saved Messages

هیچ زمانی مثل حالا، از خویش دور و به خویشتن محتاج نبودم.

داستان دست‌ها.

احساس می‌کنم هرگز به چیزی، جایی و یا کسی تعلق نداشته‌ام. انگار همیشه در میانه‌ی چیز‌ها بوده‌ام‌، مردد بین بودن و نبودن، ماندن یا رفتن، معلق در میان زندگی و مرگ. شاید شجاعت پذیرفتن سقوط و توانایی نجات دادن خودم را نداشته‌ام.

تلاش برای تنها نبودن آدم رو پوچ می‌کنه.

مدت‌ها بود که به گذرا بودن همه‌چیز عادت کرده بود و دیگر ماجرایی را جدی نمی‌گرفت. اما در اعماق قلبش حسی ماندنی می‌خواست و عشقی استوار و پناهگاهی ابدی.

اگر تمام کودکان غزّه را هم بکشند، باز هم مادری کودکش را در سبدی خواهد گذاشت و خدا او را بزرگ می‌کند، آنقدر بزرگ که کاخ فرعونیان را فرو بریزد.

اگر‌ از تو درباره‌ی غزه پرسیدند، پس بگو در آن‌جا شهیدی‌ است که شهیدی آن را حمل میکند و شهیدی از وی عکس میگیرد، و شهیدی او را بدرقه میکند و شهیدی بر وی، نماز میخواند.

ناگهان خود را تنها یافتم. تنها بیش از هر زمان، و بیش از هر زمان، نیازمندِ تنها نبودن.

حسی که گفتم شاید با کمی قدم زدن بگذرد، مرا وسط خیابان به گریه انداخت.

یکشنبه ها این ساعت که میرسه هی میگم دیگه نمیتونم، دیگه نمیشه و باید بشینم وسط خیابون و از خستگی گریه کنم ولی هی میتونم و هی میشه تا برسم خونه.

و اما هنوز، نگاهی از تو کافی‌ست تا دست و دلم را بلرزاند، نه این‌که خطایی از من سر بزند نه، برای این‌طور چیزها خیلی پیرم، اما انگار چیزهایی در من زنده می‌شوند که تمام‌شان با نبودن تو، مرده بودند.

با که می‌توان گفت که آن آبی دوردست، آن همیشه رؤیا، آن حسرت دیرین، از نزدیک چه خاکستری و سرد و چه بی‌‌امتداد بود؟!

انگار که تکه‌ای از من، گوشه‌ی یک خیابان به حال خود رها افتاده است.

که من می‌خواستم پناهگاه همیشه استوار تو باشم تا هیچ‌وقت و هرگز، احساس بی‌پناهی نکنی. چرا که به تجربه دریافته بودم بی‌پناهی، چه اندوه عمیق و جانکاهی با خود به همراه دارد.

من هیچ‌گاه واقعاً فریب نخوردم سانتاماریا. چندبار تصمیم گرفتم که فریب بخورم، چون خسته شده بودم از تنهایی. آگاهانه فریب خوردن را دوست ندارم.

و من‌ خودم را با خستگی تمام، از این فصل عبور خواهم داد به امید نور کم‌سویی که در دور دست‌ها می‌درخشد.