Saved Messages

گاهی اوقات به درستی نمی‌فهمم دل‌تنگی من بیشتر به خاطر توست یا برای تکه‌ای از من که در کنار تو جاماند و هرگز برنگشت.. ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

عزیز قشنگ من؛ بودنت ایمنم می‌کند. شبیه شالِ گرم بلندی که تمام زمستان روی شانه‌ام کشیده باشم. حضورت لانه‌ی امن آرامی است که قلبم را مثل گنجشک سرمازده کوچکی، گرم می‌کند، نگرانی‌هایم را می‌تاراند و دورم می‌کند از هجوم هر باد مخالف. گاهی که غم‌ها مثل حفره‌ای توی دلم را خالی می‌کنند، گاهی که یأس بر همه‌چیز چیره می‌شود، اصرار تو بر زندگی و تلاشت برای نشان دادن شریان‌های پنهان حیات، مجابم می‌کند به زیستن. حرف‌های تو بی‌آن که پر از دلایل فلسفی برای پیدا کردن معنای زندگی باشند، مثل قلاب‌های کوچکی من را به دار دنیا وصل می‌کنند. و ما، تا گودال دیگری از راه برسد، دوره می‌کنیم شب را و روز را، هنوز.

سلام دخترا شبتون بخیر🍪❤️ @ziposhopco

اندوه بزرگی‌ست؛ چه باشی چه نباشی.

دانستن یک درد است و ندانستن دردی دیگر، که اگر بدانی که این لبخند، این حرف، این پیام، این حرف‌ها آخرین لحظه‌هایت خواهد بود، آنقدر درگیر قید آخرین بار بودنشان می‌شوی که دیگر هیچ چیز از آن‌ها نخواهی فهمید و هرچه هم که سعی کنی که آن‌ها را خوب به خاطرت بسپاری، بیشتر آن‌ها را فراموش خواهی کرد و آنقدر در جزئیاتش گم خواهی شد، که دیگر هیچ‌گاه پیدایت و پیدایش نخواهی کرد.

يک جایی مولا علی عليه‌السلام اين‌طور حضرت زهرا عليهاالسلام رو خطاب می‌كنن : « أیتها الحرة. » « ای زن آزاده ! » • بحار / ج ۴۳ / ص ۱۹۷

از آن‌چه به تدریج رخ می‌دهد بترس. فاصله‌های تدریجی، لرزش‌های تدریجی، سستی‌های تدریجی، شدن‌های تدریجی، این تدریجی‌ها صدای پای ارتداد است و بریدن از حق. • ارتداد.

مکانیسم فراموشی آهسته و کُند است. طول می‌کشد تا فراموشی، خانه‌های کوچک حافظه را غارت کند و هر چه را که به یاد تو آغشته بود، با خودش ببرد. زمان می‌برد تا گل‌هایی که از یاد تو در حاشیه پنجره‌های ذهنم شکوفه داده بود و قاب عکس‌هایی که از خاطره‌های تو بر در و دیوار حافظه‌ام میخ شده بود را دست‌های فراموشی بردارد و ببرد. انگار فراموشی در تمام این روزهایی که به تو فکر نکرده بودم، سخت مشغول بود تا یادهای تو را از سلول‌های کوچک حافظه‌ام بیرون بکشد و بگذارد بی‌آن‌که دیگر دلم هُرّی فرو بریزد از تصور کردنت، تو را با خودش ببرد. نمی‌دانم ممکن است فراموشی هم تو را آن‌طور که من دوست داشتم، دوست داشته باشد یا بخواهد یادهای تو را که مثل حجم بزرگی از ابرهای باران‌زا روی سینه‌ام سنگینی می‌کردند، کنار خودش نگه‌ دارد. فقط می‌دانم امروز وقتی بعد از مدت‌ها به تو فکر کردم، قلاب دلتنگی، گلوی‌ام را چنگ نینداخت. تو حالا نامی بودی متعلق به آدمی در خاطره‌ای گُم و محو که اثرات جانبی یادش کاملاً از دست رفته است. تو دیگر تو نبودی و می‌دانم که این فراموشی برای هردوی‌مان بهتر است.

امیرالمومنین (ع) او را بر مرکب سوار می‌کرد و برای بیعت گرفتن، یکی یکی درب خانه‌ها را می‌زدند. و بعد می‌فرمود: فاطمه جان! من درب خانه را می‌کوبم، تو صحبت کن. زیرا در این شهر، کسی جواب مرا نمی‌دهد.

فكيف أخاف من شيءٍ؟ وأنتَ الأمنُ لو يأتي زمان الخوف. پس چگونه از چیزی بترسم؟ حال آن‌که چون زمان ترس فرا رسد، "تو" امنیتی.

اشک ریخته‌ام این چند روز، گاه‌وبی‌گاه. برای این‌که سوگ جمعی ما از شادی جمعی‌مان بزرگ‌تر است. برای این‌که شوربختانه در اندوه مشترک، خوب بلدیم برای هم شانه باشیم. برای این‌که از آخرین شادی جمعی‌مان انگار هزاران سال گذشته. برای این‌که رمزمان را یافته‌ایم و خشم‌مان از اندوه‌مان قوی‌تر است. برای این‌که هر روز مراقب حافظه‌مان بوده‌ایم و مصیبت‌ها را مثل عزیز دردانه‌هایی که نباید اتفاقی برای‌شان بیفتد، با خودمان این‌ور و آن‌ور ‌برده‌ایم. ندانسته‌ام چطور و چه زمانی گلوی‌ام از بغض سبک شده است، وقتی همه این‌ها را مرور کرده‌ام گاه‌وبی‌گاه در تنهایی؛ اما مدام احساس کرده‌ام شانه‌ی نامریی آشنایی پناهم داده است. احساس کرده‌ام دست امن آدم‌هایی، دست‌هایم را گرفته است. صداهایی به نجوا گفته‌اند که، تنها نیستیم ما!

بعضی چیزها، بدجور برام یه آرزوی کوچولوی گریه‌دار موندن. عزیزدلم…

دست هایت را می خواهم برای بستن دکمه های پیراهن سفیدم، برای به آغوش کشیدنِ جانِ خسته ام، برای گوش دادن به صدای سازت، برای گرفتن دست هایم به وقت معلق ماندن بین زمین و آسمان، دست هایت لازمه ی زندگی اند..

دست هایت را می خواهم برای بستن دکمه های پیراهن سفیدم، برای به آغوش کشیدنِ جانِ خسته ام، برای گوش دادن به صدای سازت، برای گرفتن دست هایم به وقت معلق ماندن بین زمین و آسمان، دست هایت لازمه ی زندگی اند..

دست هایت را می خواهم برای بستن دکمه های پیراهن سفیدم، برای به آغوش کشیدنِ جانِ خسته ام، برای گوش دادن به صدای سازت، برای گرفتن دست هایم به وقت معلق ماندن بین زمین و آسمان، دست هایت لازمه ی زندگی اند..

اگر از من بپرسی، تمام طول زندگی‌ات چگونه گذشت، من می‌توانم به سادگی به آن پاسخ دهم‌. من تنها بودم، یک تنهایی دیوانه‌وار و ادامه‌دهنده که می‌توانستم تا انتها تحمل کنم و با آن بمانم! من در میان میلیون‌ها نفر متولد شدم و از کنار هر یک از آن‌ها مثل یک غبار عبور کردم. همان‌طور بیهوده که از کنار زندگی.

تا تو ضمیر سجده‌ای، سر به هوا؟ نمی‌شوم.