معمای عشق

○ انگار سفری  در پیش است؛  باید بروم توشه ای بر دارم باید چمدانِ سفرم؛ پُر...  از پَرِ پرواز‌ِ  پرستو باشد باید بروم... تا ته هستی ... و از تاکِ فلک،  خُمِ لیلای دلم را مملو از جام میِ عشق کنم؛ و از  ساغر شرمِ نگهت، مست شوم                  باید بروم؛ تا تهِ بغضِ شقایق... بدوم میوه های عشق را، درسبد سبزِ دلم... جمع کنم        باید‌ چمدانِ سفرم پر باشد  از تو و یادِ تو و آواز خوشِ گنجشکی که سرِ شاخه ی عشق؛  یاد سرشار تو را؛ در آبیِ پنهانِ دلم پر می داد باید بروم... تا تهِ باد   تا سر... چشمه ی عشق            تا پرستوی دلم را        که رها مانده ز کوچ                شوق پرواز دهم چون تو ... همراه منی؛ جان منی... آن منی ... ✍🎙#فرح_فریماااا📕معمای_عشق 🍏🍎🍃