فا_بِش

این کافه‌ی دم دانشگاه واقعا کنج دلچسبیه. تو هوای بارونی، برفی، پاییز، بهار و روز‌های مختلف.

خدا بهت برمیگردونه جایی که اصلا فکرشو نمیکنی.

زندگی یه وقتا یه جاهایی میبرتت که قبل تر‌ها پاشده بودی و آخیش میگفتی که خوابه.

هیچی بدتر از بودنِ آدم‌های بلاتکلیف و انرژی‌بر تایمتو ازت نمیگیره.

عمیقا نیاز به آغوشی دارم که از خستگیای بزرگسالی و نشدن و اینهمه سردرگمی تا صبح بتونم زار بزنم. اما نه آغوشی هست، نه اشکی، نه حوصله‌ای.

شیفته‌ی قهوه‌ی گرم تو روزای خنک و سرد.

هرلحظه ممکنه همه چیو بیخیال شم فرار کنم.

دختر قشنگا؛ روزتون مبارک. هرچقدرم روز دختر باشه کمه و بهونه‌ایه برای توجه کردن به خودتون. فردا به خودتون یه حس خوب هدیه بدید یادتون نره.

آدما میتونن یجور عجیب غریبی دیگه دوستت نداشته باشن.

از دور خیلی قشنگ به نظر میاد ولی از نزدیک هیچ روشنی‌ای نیست و فرسودگی از تیکه پاره‌های بی‌نور هم مشخصه.

زنده‌ام به لحظه‌ و دلخوشی‌های کوچیک واقعا.

نمیتونم بفهمم خود بارون رو دوست دارم یا حس و حال و خاطره‌هایی که میشه زیر بارون ساخت.

قشنگا نوشته هارو خودم مینویسم لطفا بدون ذکر منبع ازشون استفاده نکنید:)))) و هشتگ فا_بش رو بزنید.

از احوال بیچارگی متنفرم که باعث میشه چندین ساعت براش اورثینک کنی و تهشم نفس عمیق بکشی و قلبت تیر بکشه.

یه وقتا کمالگراییم احساس ناکافی بودنِ شدید بهم میده.