فا_بِش

در ستایش چشم‌ها و داستانشون.

یه سری چیزا واقعا بسه دیگه.

وقتی میبینمت، یادم میوفته خدا چقدر زیبایی خلق کرده.

به قدر کفایت حرف بزنید، واضح باشید، به جاش سکوت کنید، جایی که باید بمونید بمونید، محترم باشید این‌ها بیشتر از هرچیزی جذابه و اصالت به جزئیاتیه که شاید با خودت میگی بیخیالش نمیارزه.

هوای تهران بارانیست. یجوری دارم کارامو انجام میدم که بزنم بیرون که انگار نباید امتیاز این مرحله رو از دستش بدم.

باید زودتر برگردم به زندگی.

کوچولو که بودم تو تراس خونه مینشستم و با عروسکام تنهایی بازی میکردم آخه بچه های کوچه زیاد تو مود و احوال من نبودن و ترجیح میدادم بازی بهم خوش بگذره. یبار خونه‌ی همسایه بودیم و یهو به مامانم گفت این بچه چقدر قشنگ تو تنهاییش بازی میکنه ولی ناراحت میشم هربار میبینمش. بزرگ شدم و هنوزم اکثریت همینم و فکر میکنم که چقدر خیلی سال گذشته و شاید الان حق با خانوم همسایه‌ست چون من هنوزم ترجیحم همینه.

واقعا یه سری چیزا دیگه مثل قبل نیست دیگه نمیشه که بشه منم رهاش کردم شاید هم یه وقتی شد یعنی یه اُمیدی ته دلم هست همیشه همین بودم حتی اون وقتی که آوار رو سینه‌م بود میگفتم شاید سنگ‌ها بغلم کردن شاید هم از لای این آواره‌ها نور بزنه.

کاش داستان‌های آدمیزادی انقدر پیچیده و سخت نبود.

نمیدونم مثلا چی میشد میگفتی بیا دم در بریم زیر بارون یه چای بخوریم.

خیلی سال‌های پیش دوستایی داشتم که مثل خودم شوق آهنگ داشتن و آهنگ قشنگ پیدا میکردیم میفرستادیم برای هم و مینشستیم راجع بهشون حرف میزدیم:) مثل خودم اهمیت داشت براشون شوق داشت براشون و حوصله داشتیم چقدر دلم برای اون روز‌ها و اون آدم‌ها و اون احساس تنگ شده.

نشستم برای یه سری دوستام آهنگ میفرستم و فکر میکنم این شاید موردعلاقه‌ی این آدم نباشه و‌ پاکش میکنم و میشینم فکر میکنم چی بفرستم برای شب بارونیشون. شاید با خودت فکر کنی دیوونه‌ست ولی شنیدن و حسش خیلی مهمه.

برای شب بارونی.