متلهف

شبِ من گم شده در کوچه‌یِ بی‌خوابی‌ها ...

عانِقيني لتهدأ كل هذه الفوضى.. مرا به آغوش بگیر تا آرام گیرد این همه ناآرامی ...

عمر من غارت شدو غارتگر از من دور شد من صبوری کردم و غارتگر مغرور شد در بهار زندگانی احساس پیری می‌کنم با همه آزادگی فکر اسیری می‌کنم

چه بی‌تابانه میخواهمت، ای دوریت ازمون تلخ زنده به گوری...

‏خوشم میاد از این محبت های کوچیک، نوازش کردن پوست دست، گرفتن بازو تو شلوغی، نگاه های اطمینان بخش، یه نوشته کوتاه روی میز، بازی با انگشت ها. دلیل های کوچولویی برای زنده موندن.

دوباره خود را رها کرده‌ای کنج گوشه‌ای پیدا می‌شوی لابه‌لای تکراری‌ها گلایه‌هایت فقط به گوش خودت می‌رسد از دست رفته‌ای و هنوز روی پا ایستاده‌ای. - محمدهمایون

من آنِ تواَم مرا به من باز مده

من پناهنده ام به مرزهای تنت

هر چه دادم به او حلالش باد غیر از آن دل که مفت بخشیدم دل من کودکی سبکسر بود خود ندانم چگونه رامش کرد او که میگفت دوستت دارم پس چرا زهر غم به جامش کرد - فروغ فرخزاد

«صَوْته يُمَهِّدَ ليّ الطَرِيق.. ‏لِلوُصُول إلىَ أبْوَاب الفَرَح!» صدایش راهِ مرا در رسیدن به دروازه‌های شادمانی هموار می‌کند.

‌در آغوش تنگنا و بیهودگیِ مطلوب و معقول در آستانه‌ی جفای جنون با درد سایه انداخته روی منِ منفور، نه چندان زنده اما ماندنی بودم.

گر زندگی سیرم کرد تو مرا همچنان تشنه‌ات بگذار گر از دنیا بریدم تو مرا به قلب خود دوخته نگاه دار گر خستگی چیره‌ام گشت تو مرا با نامت هوشیار و سرمست دار

آدم‌ها بالاخره یک روزی یک جایی در یک لحظه تمام می‌شوند نه که بمیرند ، نه جوهر احساسشان تمام می‌شود.