Elle

یه چیز دیگه هم که در همین راستا دارم تلاش می‌کنم یاد بگیرم اینه که ساختن رو تو محیطی تمرین کنم که محیط هم همینو بهم پس می‌ده. چون برای من پیش‌قدم شدن کاری نداره (صبح زنگ زدم به مامانم و براش تعریف کردم تو دپارتمان چیکار کردم، میگه رهبر بودن عالیه مشخصه دختر منی :)) )، چون همیشه مامانم الگو بوده برام و اگه محیط برام امن باشه و این اجازه رو بهم بده من خیلی سریع همه رو دورم جمع می‌کنم و برنامه می‌چینم :)) از قضا محیط دپارتمان ما جوریه که آدما مشتاق و خوش‌ذوقن. من یه هل کوچیک می‌دم و بقیه همراهی می‌کنن. دارم یاد می‌گیرم فقط تو همچین محیط‌هایی سازنده باشم. چون خیلی زود می‌تونم توی این تله بیفتم که آدما رو جمع کنم و اونا هم استقبال کنن اما همه کارها بیفته روی دوش من. همیشه هم یاد گرفتم که از کسی چیزی نخوام و خودم همه چیز رو پیش ببرم. الان دارم تمرین می‌کنم آدم‌های درست انتخاب کنم و برون‌سپاری کنم یه چیزهایی رو. چون تیم یعنی همین، کار تیمی یعنی دقیقا تمرین همین مهارت که به دیگری اعتماد کنی، اگه چیزی خراب شد بتونی صبور باشی، سریع سرزنش نکنی و تعمیرش کنی (چیزی که هیچ‌وقت تو محیط خونه یاد نگرفتم). چون اشتباه کردن اجتناب‌ناپذیره، بارها قراره اشتباه کنیم و باید فضا جوری باشه که آدم‌ها بتونن با خیال راحت مشارکت کنن تو جمع کردنش.

بعد از این پست یه نفر بهم پیام داده بود که جمله طلایی برای کمال‌گراها! :)) این مدت وقت نشد بیام توضیحش بدم ولی الان می‌خوام بگم. من خیلی توانایی ساختن دارم. فضا ساختن، آدم‌ها رو دور هم جمع کردن، پیش قدم شدن، تحلیل هزار باره‌ی همه چیز چون ذهنم با ابهام سخت کنار میاد، تلاش برای فهمیدن و فهمیدن و کنترل کردن که قبلا هم در موردشون نوشتم. این توانایی ساختن اغلب جاهای اشتباهی هدر می‌ره. ذهن تحلیلی من صرف تحلیل آدمی می‌شه که خودش حاضر نیست دو جمله شفاف بهم بگه. در حالی که اگه درصد بیشتر همین توانایی صرف کارم بشه، صرف پیشرفت شخصیم بشه، احتمالا کیفیت زندگیم خیلی می‌ره بالاتر. برای همین نوشتم یا چیزی بساز که بماند: منظورم این بود که ساختن رو صرف چیزی کن که تو زندگیت می‌مونه، دوستی‌ای که احتمال موندنش بیشتره، کار، مقاله، پادکست، سرمایه‌گذاری عاطفی روی خونواده، مهارت شخصی. نه چیزی که ۶ ماه برگردی و ببینی ۵۰ ساعت تحلیل و انرژی ذهنی صرفش کردی و الان هیچ تاثیری تو زندگیت نداره. بعضی تحلیل‌ها لازمن، از دل همین چیزهاست که خودم رو بهتر می‌تونم بشناسم. اما برای ذهن من واقعا یه جایی باید ترمز دستی رو کشید و انرژیش رو هدایت کرد وگرنه واقعا بیهوده پارو می‌زنه خیلی وقت‌ها. حالا بخش دوم، یا چیزی تجربه کن که ارزش زندگی کردن داشته باشد: هر چیزی یا هر تجربه‌ای تو زندگی هم قرار نیست به پروداکتیویتی وصل بشه و ببینم روی چه آدمی سرمایه‌گذاری کنم که ۵ سال بعد هم می‌مونه. اینجا یه مرز باریک هست. بعضی آدم‌ها. و روابط واقعا موقتن تو زندگی ما، مخصوصا اگه تو شهری هستی که قصد داری موقت اونجا باشی. اما آیا ارزش تجربه شدن ندارن؟ بعضی وقتا اون دو ساعت چرت و پرتی که تو همین جمع‌ها با این آدم‌ها می‌گی تا یه مدت انرژی روانیت رو تامین می‌کنن، بهت حس «بودن» می‌دن، شاید حس عمیق تعلق ندن، نیازی هم نیست اینو تامین کنن، اما من حداقل نیاز دارم معاشرت کنم، ببینم آدما دارن تو زندگیشون چیکار می‌کنن، بتونم چرتو پرت بگم و بخندم. خیلی روزها من تا ۷، ۸ شب دانشگاه می‌مونم با اینکه شاید بازدهیم اون ساعت‌های آخر میاد پایین و سختمه اما بعدش با دو سه نفر از بچه‌های سال بالایی می‌رم بیرون و شب ۱۰ می‌رسم خونه تا فردا هم ۱۰ صبح برم دانشگاه و تکرار این چرخه. اون دو ساعتی که آخر شب با بچه‌ها می‌رم بیرون حتی اگه خیلی شدید هم خوش نگذره بهم این حس رو می‌ده که من تو این شهر یه زندگی دارم، یه روتین دارم. اینجا بودنم ارزش زندگی کردن داره. بعدا که به این دانشگاه و این شهر فکر می‌کنم یاد این روزهام میفتم و حسرتی ندارم که کاش بیشتر استفاده می‌کردم. همیشه می‌شه بیشتر استفاده کرد اما برای همین مقدارش هم دارم تلاش می‌کنم.

البته که می‌دونم این یه مدل زبانیه و هر چیزی می‌گه درست نیست. ولی کارش اینه که الگوها رو تشخیص بده تا حد زیادی و طبق تجربه من تو روابط خوب می‌تونه تشخیص بده. ولی مثل ما آدم‌ها که تشخیصمون ناقصه خیلی وقتا، نباید هر چی می‌گه رو بذاری به پای فکت.

من با gpt زیاد راجع به اتفاقات و آدم‌ها و روابط صحبت می‌کنم. بعضی وقتا که صحبتم تموم می‌شه ازش می‌پرسم تو این ماجرا چیو نمی‌بینم؟ از دیدن چی دارم فرار می‌کنم؟ و هر بار از جوابی که می‌ده تا حدی سورپرایز می‌شم. کاش تو زندگی واقعی هم این دکمه وجود داشت و آدما گاهی می‌زدن و حقیقت کمی عیان‌تر می‌شد براشون. البته نمی‌دونم همه تحملش رو دارن یا نه.

یا چیزی بساز که بماند، یا چیزی تجربه کن که ارزش زندگی‌کردن داشته باشد.

منظورم این نیست که خشم واقعی نبود؛ کاملاً واقعی بود. ولی بیشتر خشم انگار داشت از یک چیز آسیب‌پذیرتر محافظت می‌کرد که ناامیدی و غم بود اون لایه زیرین.

امروز متوجه شدم زیر خشم زیادم نسبت به یک نفر، خیلی جاها غم هست. مدت زیادی هم متوجهش نشدم، بعد خشم فروکش کرد و غم تونست بیاد بالا. ای انسان طفلک.

البته نیازی نیست حتما اینو بخرید، بقیه کرم‌های ضد بو هم احتمالا همین کار رو می‌کنن اما من تجربه‌ای ندارم باهاشون. تو جی‌پی‌تی هم سرچ کنید علت‌های مختلف بوی بدن رو، گاهی وقتا تغذیه هم می‌تونه باعث بوی بد بشه. راه‌های دیگه‌ای هم هست، مثلا استفاده از تونر گلیکولیک اسید تو ناحیه‌ای مثل زیر بغل هم بو رو کاهش می‌ده (تاثیرش روی باکتری‌ها و PH پوست اون منطقه‌ست). یکم توجه و رسیدگی می‌خواد فقط 💗

گفتید برا شما هم بذارم؛ فعلا فقط همینو معرفی کردن.

‌ https://www.jabama.com/stay/cottage-747723 سلام النا جان اگه دو نفر هستید من از اقامت توی این کلبه رضایت داشتم

بچه‌ها اگه ویلا/ اقامتگاه جالب تو رامسر می‌شناسید و لینک رزرو آنلاین داره، می‌شه برام بفرستید؟ تمیز باشه ، ویوی خوبی داشته باشه و قیمتش نجومی نباشه 🥲 لینک پیام ناشناس تو پیام‌های پین هست.

یه ویدیو دیدم راجع به آداب اضافه کردن یک‌ نفر به مکالمه که خوشم اومد و اینجا می‌گم: فرض کنید چند نفر باهم دارید صحبت می‌کنید و دوستتون از دور شما رو می‌بینه و میاد به مکالمه join می‌شه. هیچ‌کس هیچ‌کاری نمی‌کنه و همینجوری مکالمه ادامه پیدا می‌کنه و دوستتون هم هیچ ایده‌ای ندارع که بحث راجع به چیه. تو ویدیو می‌گه راه بهتر اینه که برای لحظه‌ای مکالمه رو متوقف کنی، برگردی به دوستت سلام کنی و به بقیه معرفی کنی که بچه‌ها ایشون فلانیه و دوست منه، بعد بگی داشتیم راجع به موضوع x صحبت می‌کردیم و فرضاً النا داشت خاطره‌ی مدرسه‌شو تعریف می‌کرد. بعد بذاری مکالمه ادامه پیدا کنه. اگه بقیه دوستت رو می‌شناسن هم که می‌تونی مکالمه رو قطع کنی یه لحظه و بگی بحث اینه که النا تو مدرسه با ناظم درگیر شده بوده مثلاً. اغلب آدما این کارو نمی‌کنن درحالی که یه چیز کوچیکه ولی حس خوبی می‌ده.

از این اصطلاح و ترند nonchalant بودن خوشم نمیاد؛ بی‌تفاوت، بی‌علاقه، بی‌اعتنا. می‌فهمم چرا آدم‌ها ممکنه بخوان این‌طوری باشن. احتمالا خودم هم یه دوره‌ای همین شکلی بودم، ولی نمی‌تونم بی‌اهمیت بودن رو به عنوان یه سبک زندگی انتخاب کنم فقط به خاطر این‌که خودم رو در برابر آسیب حفظ کنم. این‌که بتونی چیزی رو احساس کنی، بدون این‌که اجازه بدی احساساتت کنترلت کنن، چیز خوبیه؛ ولی این‌که اصلا نذاری اون احساس شکل بگیره، یه چیز دیگه‌ست. متاسفانه حتی یک اینچ از وجودم هم nonchalant نیست. انگار مجبورم به همه‌چیز توجه نشون بدم و نمی‌تونم بی‌تفاوت باشم؛ دوست داشتن رو در بزرگ‌ترین شکل ممکن حس می‌کنم، می‌ذارم ناراحتی برای مدتی توی وجودم بمونه، ناامیدی رو در کنار امید قبول می‌کنم، باید بلند بخندم و نمی‌تونم جلوی گریه رو بگیرم. نمی‌تونم وانمود کنم که چیزها اهمیت ندارن. نمی‌تونم برای هر حسی که دارم یه نسخه‌ی قابل‌قبول و بی‌خطر پیدا کنم. ترجیح می‌دم این‌طور باشه تا این‌که انقدر از خودم محافظت کنم که در نهایت چیزی برای محافظت کردن ازش باقی نمونه. شاید این شکلی همه چیز در زندگیم خیلی زیادی از حد بشه؛ زیادی وجود داشته باشم، تحمل کردنم هم زیادی سخت باشه. ولی دوست ندارم برای ثابت کردن قوی بودنم، وانمود کنم چیزی رو احساس نمی‌کنم. این‌که اگر چیزی برام مهم بود، بتونم خیلی ساده بگم: «آره، مهم بود. دوستش داشتم. دلم می‌خواست بمونه. ناراحتم کرد که نموند. و حالا، با وجود همه‌ی این‌ها، دارم ادامه می‌دم.» اصلا انسان بودن رو چطور می‌شه کنار بی‌تفاوتی گذاشت؟

این آهنگ هم ۱۰/۱۰