Dio's camp

Love her

May the Lord give me strength to step out of this shame.

You don’t understand how terrible it feels to love a parent so much; and yet feel so far away from them. Unable to connect. Unable to deliver a simple hug. Or words of affection. While they live in the flesh right beside you. Right there and yet; so so far away. Because it’s too late to understand me, and too late to understand them. What will I ever do if one dies. What will I ever do to avenge my shame and inability. I am utterly disabled from the heart.

یه تولد نمیتونیم تبریک بگیم انگار 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

Always my baby :3

I do not often mark birthdays here. Once, I wrote these words for the sisters of my heart; the few souls with whom I share a bond untouched by time or distance. Today, they belong to you, my dear Ophelia. On this day, the world was made gentler by your arrival, and I can only hope that these imperfect words carry even a fragment of the affection I hold for you. To imagine a life without you is to imagine a quiet sorrow; to have you in my life is a blessing beyond measure. I am endlessly grateful for the privilege of knowing you. for every year that has brought us together, and for all the years still waiting for us ahead. I remember our first meetings: the stolen giggles, the timid smiles, the tender beginnings of something neither of us yet knew would become so enduring. I have loved you deeply from the start; so deeply that I could never resist speaking of you whenever I met someone new, as though keeping your light to myself would be impossible. You were and always will be my exploding sun. You are brilliant in every sense of the word: bright-minded, talented, beautiful, and wonderfully, unmistakably yourself. My heart has long been tied to yours, and I hope you know that every letter you have written to me is treasured with the same devotion with which you receive mine. They rest among my most precious keepsakes, preserved in that sacred box of memories where the things we cannot bear to lose are carefully held. Here’s to six years of friendship and to all the years still to come. May life be kind to you. May your dreams find their way to you. May you always remember how deeply you are loved. Happy birthday, Ophelia. 🤍

These two will be the death of me deadass

میخوام بخوابم بیاید تا خاموش میشه گوشیم حرف بزنیم

در سروده‌های کهن، در قصه‌ها و افسانه‌های غبارگرفته، آنکه به سیمای نجات‌بخش می‌آید، در ذات خود، نقاب شرارت بر چهره دارد؛ همان‌گونه که گاهی در هاله‌ای از ابهام، خودِ ایزد نیز چنین می‌نماید. و آنگاه که دریا، موج بر موج می‌کوبد، گویی انعکاسی است از نیلی بیکران آسمان. هرگاه که غنایی در صورتی تجلی یابد، سایه‌ی تناقض، قامتش را به همان اندازه فراخ می‌سازد که محبوب‌ترین افراد، در تنهایی محض خویش غوطه‌ورند و پرگوترین، در پوچی کلام خویش فرو می‌روند. و این قانونِ ناگفته‌ی هستی است: آنگاه که به سوی خورشید گام برمی‌داری، سایه‌ی وجودت، کشیده‌تر و بلندقامت‌تر می‌شود. ناجی، همیشه در برزخ وظایف مقدّس خویش، از تعلقات مهرآمیز دوستانه و پیوندهای خانوادگی باز می‌ماند. او ناجی است در چشم کسانی که از چنگال هستی نجاتشان می‌بخشد، اما در عمق وجودشان، ایشان را هرگز نمی‌شناسد. به همین قیاس، در منظرِ یاران و خانواده‌اش، او تجسمِ شرارت است؛ چرا که تمامی تمرکز وجودش، صرف نقض شرارت شده و هر اندازه که در این اندیشه فرو رود، سایه‌ی پلشتی او، سترگ‌تر می‌گردد. او پدر، مادر، یار و همسری است که در نقشی فضیح، محبوس مانده است. با این همه، همچنان محبوب است، اما ورایِ نقشِ نجات‌گری، گویی که هویتی انسانی ندارد؛ تنهایی، نفرین ابدیِ اوست. اما چرا ناجی باید در همین نقشِ مقتول خویش باقی بماند؟ آنگاه که ناجی، خود به نقشی بدل می‌شود، سایه‌ی شرارتی که از دل این نقش جوانه می‌زند، یواش‌یواش او را در کامِ خویش فرو خواهد بلعید. ناجی و نقطه‌ی مقابل او، نمونه‌ای بارز از طومار بازگشت خودانگیخته‌ی هستی هستند. خداوندگار نیز، چه در بافت تئیستی و چه گنوسی، همین‌گونه است: او خالق و آفریننده‌ی مطلق است و در عین حال، نابودگر پنهانِ خویش. نور، هرچه بیشتر تغذیه شود، تاریکی را گرسنه‌تر خواهد ساخت و بالعکس؛ چرخه‌ای بی‌پایان که در آن، هر اضدادی، دیگری را تغذیه می‌کند. 888

یکجوری وصل میشید لفت میدید انگار من نت رو قطع کرده بودم

IF I WANT SOMETHING BADLY ENOUGH, IT’LL HAPPEN.