پیچک

امکان اسپویل بازی Resident Evil Requiem: اول‌های بازی که بودم، فضاش برام شدیداً سنگین بود. فکر می‌کردم به خاطر تاریکی زیاد محیط‌ها باشه و اینکه بیشتر با گریس میری جلو تا لیون. ولی رسیدم به راکون سیتی و بدتر شد. خیلی عجیبه. این قسمت بازی تو روزه، تو روز روشن دارم میرم جلو ولی احساس می‌کنم نفسم بالا نمیاد. گرافیک اینقدر قویه که فضای شهر لعنتی شدیداً آدمو می‌گیره. همه چی بوی یه مرگ کهنه ٣٠ساله رو میده. حتی آفتاب هم زنده نیست. زامبی‌ها از همیشه ترسناکتر و creepyترن، موزیک متن هم به بهترین نحو این فضا رو کامل می‌کنه. جوری که دلت برای لیون می‌سوزه. کم اینجا تروماتایز شد، حالا هم مجبور شده برگرده و این فضای خفقان‌آور رو تحمل کنه. من اصلاً از تاریکی خوشم نمیاد، چه تو واقعیت، چه تو بازی. سر ریمیک ٢ هم پدرم اومد تو تاریکی‌هاش. ولی حالا می‌فهمم کپکام چقدر خوب بلده فضاسازی کنه، که حالا وسط روز روشن هم هر قدمم برام سنگینه.

شما هم برای آپدیت اپ‌هاتون تنبلی به خرج می‌دین؟ من که تا اون اپ پیغام نده که "داداش از ۲۰۲۱ داری با این ورژن کار می‌کنی، به خدا دیگه برنامه اون‌شکلی نیست، اصلا تا آپدیت نکنی دیگه نمی‌ذارم بری تو برنامه" دستم به آپدیت نمی‌ره.

از دست دادن یه دوست، به هر شکل و دلیلی که باشه همیشه غمگینه و پر از سوال بی‌جواب.

ماها اون نسل‌هایی شدیم که تو این کشور درخت می‌کاریم ولی نشستن زیر سایه‌هاشون به عمر خودمون قد نمی‌ده.

از لحاظ روحی دلم می‌خواد با دوستام برم سفر.

یکی از زیباترین اتفاقات زندگیم این نبود که پلی‌استیشن خریدم، این بود که تو این کار چقدر عزیزانم حمایتم کردن. هیچکس نگفت نخر. مامانم نگفت: مگه بچه‌ای؟ تو الان باید اینو برای بچه‌ت بخری. تو الان باید جهیزیه‌تو بخری و... دوست پسرم بخشی از پولشو داد، فقط برای اینکه خوشحالیمو ببینه. هیچ کامنت منفی‌ای هم نداد. (تازه رقیب عشقی هم پیدا کرد: لیان کندی😂) برادرم و دوستام تشویقم کردن، اطلاعات و مشاوره بهم دادن تو مسیر خریدنش، از ذوقم ذوق کردن و گفتن بهترین کارو کردم. کسی نگفت کاش طلا می‌خریدی، کسی با گفتن از شرایط سخت خودش بهم عذاب وجدان نداد (با اینکه می‌دونستم شرایط سختی داره و حالش بده)... در یک کلام، حمایت کامل. شاید برای همینه که اینقدر الان حالم خوبه. ذوقشو کردم، ازش لذت بردم، و همه جوره داره بهم می‌چسبه. چقدر خوش‌شانسم بابت وجود تک‌تکشون تو زندگیم.

چرا تبلیغات کانال‌های تلگرام اینقدر داره مسخره و مسخره‌تر میشه؟؟ ۶ پاراگراف داستان رمان ٩٨ایا طور تعریف می‌کنه که بگه فلان کوفت رو از اینجا خریدم برید بخرید. اون یکی هر شب می‌نویسه «نمی‌خوام تو دلتون رو خالی کنم ولی یه خبرایی شده» بعد می‌نویسه «جنگ شد و ... برید اینجا اخبار رو دنبال کنید.» یکی دیگه میگه خاک بر سرت هنوز درآمد دلاری نداری؟ بیا اینجا ترید یاد بگیر، اون یکی میگه خاک بر سرت هنوز به دوست دخترت احترام می‌ذاری؟ بیا اینجا آلفا بودن یاد بگیر. وات د فاک واقعاً.

دلم چندتا رفیق Resident Evilباز می‌خواد که بشینیم دور هم ساعت‌ها درباره بازی‌ها با هم حرف بزنیم.

ترتیبش مهمه برای اینکه فکتون بیفته.

یکی از عجیب‌ترین و خاص‌ترین آرتیست‌هایی که شناختم، Ren بود. خودشه و شعر خودش و یه گیتار و یه داستان کامل برات میگه با فضاسازی فوق‌العاده قوی. با همچین چیزهای محدودی چیزی خلق می‌کنه که شبیهش رو هیچ جا نشنیدی. نمی‌دونم چرا این مدل آرتیست‌های قوی و خاص رو در سطح جهانی کمتر می‌شناسن. سطحشون از خیلی از اون معروفترها به شدت بالاتره.

احترام به عقاید، یعنی من کاری ندارم تو دوست داری به درگاه کی دعا کنی و غیره. نمیگم چرا این عقیده رو داری (البته در صورتی که ضدانسانی نباشه و به کسی آسیب نزنه). ولی دلیلی نداره انتظار داشته باشی من هم به اون عقیده، به اون شخص و ... احترام بذارم. برای من مقدس نیست. نه اینکه راه برم الکی فحشش بدم، یعنی راستش اصلا برام وجود نداره و اهمیتی نداره که بخوام فحشش بدم :))))) ولی وقتی نظرمو می‌پرسی رک میگم از نظر من چرته. می‌خوای ناراحت شو، می‌خوای نشو. اگه ناراحت میشی خب چرا می‌پرسی؟ وقتی می‌دونی برام هیچ معنی‌ای نداره؟ فرقشو بفهم دیگه.

انتخاب تئاتر خوب برای دیدن خیلی ساده‌س: اسم «ایمان صیاد برهانی» رو تو بازیگرها دیدی، بلیت بخر.