پیچک

سقف آرزوهام نه تنها ارتفاعش هی کم و کمتر شد، بلکه آخر فروریخت رو سر خودم.

امروز خیلی سر کار اذیت شدم. امشب شب بدیه برای زامبی‌ها 😏

All my life: right place, wrong time.

من هر بار که سر کار بهم فشار میاد:

دخترخاله ١۴ ساله‌م میگه می‌خواد بیوتی بلاگر بشه. خاله‌م میگه نصیحتش کن. چی بگم وقتی وضع بیوتی بلاگره از من همه‌جوره بهتره؟ حق داره خب. زمان ما هم تعریف نشده بود وگرنه من هم می‌شدم. هیچی دیگه. ساکت موندم.

احساس می‌کنم دارم هفت روز هفته رو کار می‌کنم که یه نصف روز زندگی کنم.

"چه افتخاری‌ست دوست‌داشتن و دوست داشته‌شدن."

حالا تو چون شکمت معلوم میشه دامنِ فیت نپوش.

مرامی این پست رو فوروارد کنید کانالتون و از بقیه دعوت کنید تشریف بیارن. کافه‌ی خودشونه بخدا.

جداً گریه کردن یک نعمته. وقتی به مدتِ خیلی زیادی، مثلاً چند سال نتونی گریه کنی و یهو بغضت بترکه و اشک بریزی می‌فهمی چه نعمتِ بزرگیه. جداً اگر توی خودتون یک دکمه دارید که هرموقع می‌زنیدش می‌تونید گریه کنید قدرش رو بدونید.

‏دیدید سیگاری‌ها هر چی میشه دلشون میخواد برن یه سیگاری بکشن؛ رابطه‌ی من با قهوه اینطوریه. • Mahraz • @OfficialPersiaTwiter

پیام‌های بعضی‌ها رو اصلا نمیشه خوند بس که دیکته‌شون داغونه. «عادی» رو نوشته «ادی». واقعا اهمیت ندادن به دیکته کلمات داره نگرانم می‌کنه.

ولی تجربه‌ی یک زندگی به تنهایی کافی نبود برای دنیای به این بزرگی و این همه امکان. مثلا من دوست داشتم زندگی تو اروپا رو تجربه کنم. ببینم درس خوندن توی دبیرستان‌های رویایی آمریکا یا مدارس حرفه‌ای و باحساب‌وکتابِ ژاپن چه حسی داره. یا ثروتمند بودن از بچگی چجوریه. یا ببینم عشق همه‌جا این‌شکلیه یا نه. یا رشته‌های تحصیلیِ مختلف چه فضایی دارن. یه بار این باشم و یه بار اون. یه مدت این‌جوری باشم و یه مدت اون‌جوری. برم، یه جا نمونم. هرچیزی و هرجایی باشم جز همین یکی که تحمل حتی یک روز این‌شکلی زندگی کردن هم سخت شده. می‌گن دنیاهای موازی همین‌جوریه، توی هزاران امکان مختلف می‌تونی وجود داشته باشی. نمی‌دونم واقعیت دارن یا نه. اگه آره، فقط امیدوارم تو اون دنیاها حالم خوب باشه، بهتر از اینی که الان هست.

من بنده‌ی یاد گرفتن چیزهای جدید، عشق ورزیدن و پیدا کردن قشنگی‌های زندگی‌ام. ای کاش در زمان و مکانی به دنیا می‌اومدم که زندگی فقط توی دوام آوردن خلاصه نمی‌شد.

کاش احساساتمون کلید خاموش/روشن داشتن. واقعا دلم می‌خواست الان بتونم ترس رو خاموش کنم.

همین روند ادامه پیدا کنه منم i'm going back to 505 می‌شم.

وضعیت طوری شده که دو روز دیرتر حقوق میدن رسماً گرسنگی می‌کشم.