𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

ای کاش زمان برمیگشت عقب و هیچوقت اولین دقایق با تو بودن رو نمیشمردم.

خنده داره که اگر چاقو رو برمیداشتی و توی سینه‌م فرو میکردی اسیب کمتری میدیدم، نه؟

ای کاش میتونستم برگردم به زمانی که تورو ندیده بودم و خیال میکردم به هیچکس و هیچ‌جا تعلق ندارم. کاش میدونستی که من دوری از وطنم رو بلد نیستم.

من تورو میگریم، بدون ریخته شدن قطره‌ای اشک.

توی صفحه چتی که عکس تو بک گراندشه تایپ میکنم که ازت متنفرم.

#part222 در نیمه باز اتاقم رو باز کردم و به فضای پذیرایی خیره شدم. خونه به خاطر وجود پرده های قهوه‌ای رنگی که جلوی نور افتاب رو میگرفتن نسبتا تاریک بود و نسبت به اتاقم سرد تر به نظر میرسید. بسته بودن در اتاق انسه و ابوهادی خبر از خواب بودنشون میداد. نفسم رو با استرس بیرون فوت کردم و رفتم سمت در خونه. ترسم به خاطر ابوهادی نبود، چرا که چندوقتی بود اصلا به بیرون رفتنم کاری نداشت. بلکه به خاطر جواب ازمایش استرس داشتم و به خاطر همون تا صبح خوابم نبرده بود. ارشیا اولش میگفت که حوصلم رو نداره و خودش تنها میخواد جواب رو بگیره، اما اصلا ازش بعید نبود که بخواد درمورد جواب بهم دروغ بگه یا حقیقت رو پنهان کنه. به هرحال پسر همون پدرو مادر بود و هیچ جوره نمیشد بهش اعتماد کرد. در رو خیلی اروم بستم و کفشام رو پوشیدم. هوا سرد و مه الود بود و میشد حجم کمی از گردو غبار رو توی اسمون دید. هنوز چند قدم بیشتر از خونه دور نشده بودم که صداش رو شنیدم. برگشتم سمتش و بهش نگاه کردم. به یه پژو نوک مدادی تکیه داده بود و نگاهم میکرد. یه هودی بنفش با شلوار ابی هم تنش بود. ابوهادی واقعا راجب اینکه سالهای سال از همه مخفیش کرده بود حق داشت، این پسر واقعا جلف بود. رفتم سمتش و خیره به گردنبند کریستالی و برق برقی توی گردنش گفتم؛ _بریم تا بفهمیم خواهرمی یا نه. انگار حرفم زیاد باعث سرافکندگیش نشد چون سرتا پام رو با پوزخند از نظر گذروند و تکیه‌ش رو از ماشین گرفت. درحالی که میرفت سمت در راننده گفت؛ _دعا میکنم نباشم. نشستم تو و در رو بستم و بلافاصله گفتم؛ _واسه دو قرون پول؟ نگاه کوتاهی بهم انداخت و ماشین رو روشن کرد. ارشیا_نه. چون اونموقع خودم میتونم حالیت کنم خواهر بودن یعنی چی. پوزخندی زدم و به برچسب های روی داشبورد نگاه کردم. _حیف شد. نمیتونی ثابت کنی، چون بابات قبلا به ننت ثابت کرده. توجهی به حرفم نکرد که لبخندم پررنگ تر شد. حرف‌هایی که میزدم برای خودم دردناک‌تر بودن، اما نمیتونستم جلوی زبونم رو بگیرم. حالا با دیدن ماشین حرصی تر هم شده بودم. من هیچوقت حتی اجازه نداشتم برم کلاس رانندگی، چه برسه به ماشین داشتن. اونوقت این اقازاده با پژو اینور اونور میرفت. سرم رو تکیه دادم به صندلی. خداروشکر مثل ابوهادی توی فاز نبود که به شال و طرز پوشش گیر بده. البته اجازه هم نداشت، اگر چیزی میگفت دندونای ارتودنسی شدش رو توی دهنش خورد میکردم. دوست داشتم کلی سوال ازش بپرسم، اما همشون رو گذاشته بودم برای بعد از ازمایش. کلی راه دیگه برای فهمیدن این موضوع وجود داشت، مثلا یه عکس از مادرم. البته که هیچ عکسی ازش نداشتم، اما شاید قبلا دیده بودمش. از اونجایی که خونه ابوهادی یه بار به طور کامل توی اتیش سوزی سوخت هیچ عکس و مدرکی از اون زمان وجود نداشت. ارشیا_اونروز چی میخواستی راجب بابام بهم بگی؟ نگاهی به نیمرخش انداختم. با اینکه چهار یا پنج سالی از من بزرگتر بود، اما سنش اصلا به قیافش نمیخورد. اگر قدش بلند نبود و یکم لاغر مردنی تر به نظر میرسید میتونستی با یه پسر بچه 18 یا 19ساله اشتباهش بگیری. از این تیپ پسرا خوشم میومد، مثل ابوهادی کریه و نحس نبودن. نیم نگاهی به روبه روم کردم. اخرین باری که سوار ماشین یه شخص اشنا شده بودم و جلو نشستم روزی بود که از بیمارستان مرخص شدم. تعریف کردن همون داستان باعث میشد برای همیشه از پدرش متنفر بشه. دوست داشتم دهن باز کنم و براش بگم اما میتونستم کارهای خیلی بهتری کنم. همونطور که هیوا گفته بود، وقتش بود یه حرکتی میزدم. اما نه با خوابیدن باهاش. _هیچی. حالا دلم میخواست زودتر شرش کم شه. باید میرفتم پیش اراز. حالا با گوشی دار شدن و پیدا کردن پیج کاریش فهمیده بودم کجا کار میکنه. وقتش بود که یه تغییری هم توی رابطم با اون ایجاد کنم. دیگه رفتاراش داشت کلافم میکرد. مادرجنده عالم بودم اگر اون دختره مال من نمیشد. من توی زندگیم به هرچی خواسته بودم نرسیده بودم و نمیخواستم اراز هم جز اون لیست بلند بالا باشه. یا برای من میشد و یا کنار مامانش توی بیمارستان میخوابید. ارشیا_با توام. زبونت فقط برای چرت و پرت گفتن میچرخه؟ نفس عمیقی کشیدم و موهام رو از توی صورتم زدم کنار. _خودت نمیشناسیش؟ نمیدونی چقدر نحسه؟ پوزخند صداداری زد و درحالی که پاکت سیگارش رو از روی داشبورد برمیداشت گفت؛ _همینو میخواستی بگی؟ اینو که خودمم میدونم. ابروم رو انداختم بالا و نگاهم رو ازش گرفتم. _تاحالا با کمربند طوری زدتت که تا سه روز نتونی از جات بلند شی و تا دو ماه کبود باشی؟ ارشیا_اینکارو کرده!؟ جوابش رو ندادم که بعد از کمی سکوت گفت؛ _حتما حقت بوده. لبام رو به هم فشردم و با حرص گفتم؛ _حقم بوده؟ ارشیا_اره. هم زبونت درازه هم گستاخی. من بودم بیشتر هم میزدمت. تازه از قیافت معلومه کاری نمونده که نکرده باشی.

من کسی رو نمیبوسم تا مبادا جای لب‌هات رو از روی بدنم لمس کنه.

یکسری از ادم‌ها وجود دارن که وقتی در اینده به عقب نگاه میکنی همه جای یک دوره از خاطراتت خودنمایی میکنن‌. انگار یکسری روزها به بوی بدن اونها و نوع نگاهشون و کارهایی که باهاشون انجام داده بودی گره خورده. درمورد اینده خبر ندارم، اما اینو میدونم که فقط دلم میخواد قسمتی از روزهای زندگیت بوی من رو بده.

ای کاش حداقل نامه‌ای از تو داشتم تا وقتی دلم رو میشکنی پاره کنم، کاش یادگاری‌ای شکستنی تر از باقی‌مونده قلبم برام به یادگار مینداختی تا بشکنمش و اروم بگیرم. تنها چیزی که از تو دارم خاطراتته و برام سخته که بخوام مغزم رو با ناخن بخراشم و له کنم تا بتونم اون نگاه فریبنده رو از یاد ببرم.

به قول صادق خان هدایت چند نوشته‌ای برایت فرستادم و جواب ندادی، چه بدانم عزیزم احتمالا مردی و خدا بیامرزدت.

انقدر با کارهای مسخره‌ت من رو میرنجونی و چشمم رو هردفعه بیشتر روشن میکنی که اخر یه روز به خودت میای و میبینی دربرابرم انقدر تاریک و کمرنگی که دیگه نورت رو نمیبینم.

تنها چیزی که از اشک‌های من شور‌ تره دست توعه، انقدر نمک داشت که یکبار گرفتمش و دیگه نتونستم ولش کنم.

نترسم که با دیگری خو کنی، تو بامن چه کردی که با او کنی؟

صبح میشود، بی انکهافتابی اسمان را روشن کند.

#part221 اب دهنم رو قورت دادم و پوزخندی زدم. تیکه انداختن بهش واقعا برام لذت بخش بود. شاید با متهم شدن ذره‌ای از ظلم‌هایی که در حقم کرده بود رو جبران میکرد. _چیه؟ میخوان ببرنت جنگل؟ نفس عمیقی کشید و نیم‌ نگاهی به هیوا که دست به سینه بالای پله‌ها ایستاده بود انداخت. ابوهادی_برو تو. اخمی کرد و بی توجه بهمون رفت تو و در رو بست. با کشیده شدن دستم سرم رو پایین اوردم. ابوهادی_برای مراقبت کردن از توی احمق نمک نشناس اونجاهم میرم. لب‌هام از شدت حرص به خنده باز شد، اما خونسردیم رو حفظ کردم و خیره به چشم‌های سبزش غریدم؛ _منو میخوای از کی محافظت کنی؟ خودت؟ دستمو از دستش کشیدم بیرون و ادامه دادم؛ _فقط با مردنت این لطف رو بهم میکنی. نفس عمیقی کشیدم و بی توجه بهش رفتم سمت پله ها. نمیخواستم برم طبقه پایین، حوصله اون سکوت احمقانه رو نداشتم. چندروزی بود ‌که کاری به کار همدیگه نداشتیم و مشکلی بینمون نبود، اما هروقت که تصور میکردم چه کارایی میتونست با مادرم کرده باشه حالم بد میشد. شاید هم مشکل از خود اون زن بود، نمیدونم. در رو باز کردم و رفتم تو. پسر هیوا روی زمین خوابیده بود و خبری از حور و ماوا نبود. احتمالا دوباره رفته بودن خونه داییش. در رو قفل کردم و رفتم سمت اتاقش. توی چهار چوب ایستادم و بهش نگاه کردم. روی زمین نشسته بود و با قیچی کوچیک صورتی رنگ موخوره‌هاش رو کوتاه میکرد. برام جالب بود که توی این فاصله چند ثانیه‌ای چطور به فکرش رسیده بود اینکار رو انجام بده. نیم نگاهی بهم انداخت و گفت؛ _خیلی راحت میتونی خرش کنی، بلد نیستی. روی صندلی پلاستیکی ای که یکی از دسته‌هاش شکسته بود نشستم و گوشی ارشیارو توی دستم فشردم. _کیو؟ اراز؟ چشماش رو تنگ کرد و با همون صدای خمار گفت؛ _نه بابا اراز کدوم خریه. این مردک چلغوز رو میگم. ابروهام پرید بالا و بدون مکث گفتم؛ _واسه چی خرش کنم؟ هیوا_مگه اذیتت نمیکنه؟ جوابی بهش ندادم که ادامه داد؛ _من هیچوقت نمیتونم همچین کسی رو بالای سرم تحمل کنم. جات بودم یه فکری به حالش میکردم. شیرینی نعنایی روی طاقچه رو برداشتم و درحالی که جلدش رو باز میکردم پرسیدم؛ _چیکارش کنم؟ بکشمش؟ هیوا_نه. باهاش راه بیا. خرش کن دیگه. خودت میدونی تو کفته. کارایی که بلدی رو انجام بده. اخمام رفت توی هم و با انزجار گفتم؛ _دهنتو ببند. مگه من مثل توام همه چیز رو با لنگام حل کنم؟ من چه کاری با اون احمق میتونم داشته باشم؟ همینم کم مونده. پوزخندی زد و از توی اینه خاکی نگاهم کرد. هیوا_همونکاری که با اون پسره کردید با این میکردی الان دهنش رو بسته بود. انسه رو پرت میکرد بیرون توهم بعد از اینکه یجوری چاپیدیش با یه مرگ موشی چیزی میکشتیش و هرچی داشت مال تو میشد. بلد نیستی دیگه. درحالی که پیش خودم فکر میکردم که چطور میتونست اونهمه احمق باشه غریدم؛ _تو اگه این چیزارو بلد بودی شر اون شوهرتو کم میکردی. هیوا_شوهر من پول نداره که بخوام ازش بکنم. درضمن حق طلاقم ندارم و از پس این تخم سگشم تنهایی برنمیام. بعدم طلاق بگیرم که چی بشه؟ بیام بغل دست این پسره اسکل و مادر معتاد دیوانش؟ شیرینیم رو گذاشتم توی دهنم و موهام رو از جلوی چشمام زدم کنار. میدونستم که نگاه ابوهادی بهم اصلا جالب نیست و قصدای دیگه ای داره. اما هیچوقت اونطور جدی نبود که بخوام همچین فکری پیش خودم بکنم و چنین برنامه ای بریزم. درواقع هرکاری که میکرد و هرنگاه و طرز فکری که داشت، مطمئنا هیچوقت عملی نمیکرد. خداقل به خاطر شرایط و ابروش. _اولا که اون پسره قیافه درست حسابی داشت مثل این فقط ریش و پشم و شکم نبود. دوما اینو بکشم فکر کردی حل میشه؟ تازه معلوم نیست از کجا براش پسر در اومده. از اونور یه مادر جادوگر داره بدتر خودش که الان برادراشو فرستاده سراغش. بعدم جناش رو چیکار کنم؟ چشماش رو تنگ کرد و از توی اینه نگاهی بهم انداخت. هیوا_پسر براش در اومده؟ شونم رو انداختم بالا و دستام رو به هم گره زدم. دلم نمیخواست راجب ارشیا باهاش صحبت کنم. مخصوصا حالا که هنوز درمورد خواهر برادر بودنمون مطمئن نبودم. از اون گذشته اگر هیوا از این موضوع با خبر میشد، پشت سرش حور و ماوا و انسه هم میفهمیدن. و این یعنی با خبر شدن ابوهادی از این موضوع که نه من و نه ارشیا نمیخواستیم این اتفاق بیوفته. فقط منتظر بودم جواب ازمایش رو ببینم، اونوقت خوب میدونستم باید با اون مرتیکه احمق چیکار کنم. تاوان همه کارهایی که با من و مامانم کرده بود رو پس میداد. هرچند که هنوز مطمئن نبودم کاری با اون زن کرده باشه. وقتی دوتا بچه هاش من و ارشیا بودیم، هیچ چیزی راجع بهش نمیتونست تعجب اور باشه. تربیت چنین بچه‌هایی رو فقط یه زن روانی و کاملا داغون میتونست برعهده بگیره. هرچند که من تاحالا حتی از نزدیک ندیده بودمش، چه برسه به تربیت شدن زیر دستش.

تورا میخواهم تریاقی باشم که نیمه شب روی درد استخوان‌سوز بدن نحیفت چمبره میزند. مرا لمس کن و ارام ارام بخواب.