مصدع اوقات

به‌قدری همه‌چیز معناش رو برام از دست داده که احساس می‌کنم یه مداد سفیدم بین مدادرنگی‌ها

یک منشن عادی از کسی که معتقده درست‌نویسی اهمیتی نداره و انسان نباید خودش رو درگیر این‌چیزها کنه:

کامنتای ایرانی‌ها زیر پستی که خارجیه و توش کوچکترین اشاره‌ای به ایران شده، سیزدهمین دلیل کافی برای مهاجرته

همه‌ی شاعرها هم که در هر برهه‌ای از زمان معتقد بودن عشق و عاشقی تو اون دوره و زمونه‌ی خودشون دیگه مثل قدیم‌ها نیست‌. پس دقیقا عشق واقعی کِی وجود داشته؟ زمان انسان‌های نخستین و غارنشینی؟

واکنش صادقانه‌ی بنده هرموقع که یاد سریال امپراطور دریا میفتم:

‏«برو که بی‌حقیقتی» خیلی بده. از گمشو هم بدتره. حتا از سیکتیر. -migra- @uttweet

اینا جدی جدی فکر میکنن از هرکی که بیشتر بدشون میاد باید تعداد روزهای بیشتری تو تقویم براش بذارن؟ این همه روز دختر تو ایران بیشتر شبیه یه جوک بزرگ می‌مونه

تحمل کردن دختر پیک می، مثل تحمل کردن سنگریزه توی کفشه. نمی‌کشتت، حتی آسیب جدی‌ای هم قرار نیست بهت وارد کنه؛ اما کسخلت رو تا مرحله‌ای که بخوای سرت رو به دیوار بکوبی؟ چرا، قطعا در می‌بره.

کاش ملافه بودم ولی کلافه نبودم

خسته‌ام خسته، مثل مرغ بال و پر شکسته.

عاشق این قضیه‌ام که آدم‌ها دیر یا زود لیاقتشون رو لو میدن.

دخترایی که درس میخونن، کار میکنن و مستقل هستن:

عاشق پایان بندی فصل یک بترکال سال شدم. چقدر تاثیر گذار، ظریف، هوشمندانه و بدون بیرون زدگی، اون جرقه‌ای که لازم بود زده بشه رو زد؛ تا ما شروع فصل جدیدی از کاراکتر، یا بهتر بگم چیزی که ما از کاراکتر توی برکینگ بد می‌شناختیم و انتظار شکل گرفتنش رو می‌کشیدیم با چشم‌های خودمون ببینیم و مشتاق و درگیر فصل‌های بعدی بشیم. خلاصه، همچنان و با استمرار خایمال شما هستیم جناب گیلیگان و دوستان.

ای کاش به جای این دروس عمومی کسشر چهار پنج واحد میذاشتن برای مطالعه‌ی شخصیت علی منصوریان و محمود فکری

این اعتماد به نفس بیش از حدتون هم یه‌جورایی از کودن بودن میاد. عزیز دلم تو دیگه چقدر خنگ و ابلهی که نقص‌هات رو نمیبینی و برای رفعشون تلاش نمیکنی؟

این روزا مد شده که میگن : نجات دهنده در آینه است. اما داستایوفسکی یکبار گفته : در آغوشم بگیر و نجاتم بده ، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش. -Sephere- @uttweet

این کسیه که اسم مامانت رو بهش نمیگی:

_Persian Nostalgia_ @uttweet