مصدع اوقات

۱۵ سالشه. تنها تفاوتش با یه خروس تازه به بلوغ رسیده اینه که این بلده به زبون آدمیزاد حرف بزنه. سیاستمدار موردعلاقه‌ش هیتلره. معتقده مردم هیتلر رو درک نکردن و به همه توصیه میکنه «نبرد من» رو بخونن. هرجا میره بحث رو یه‌جوری می‌کشونه به آتئیست بودنش ولی ته دلش عاشق عقایدیه که از سریال‌های صدا و سیما یاد گرفته. می‌گه از زن‌ها متنفره چون عقل ندارن ولی واقعیتش اینه که هرشب با آرزوی لمس یه دختر می‌خوابه. تنها رفیق واقعیش دست راستشه و اکسپلورش پر از ویدیوهای سکسی و عجیب‌غریب از دختراست. هروقت بفهمه یکیشون ایرانیه کامنت میذاره «کوروش شرمنده‌ایم».

چون لاله به نوروز، قدح گیر به دست با لاله‌رخی اگر تو را فرصت هست مِی نوش به خرّمی که این چرخِ کهن ناگاه تو را چو خاک گردانَد پست. .:خیّام:.  

یه بیت زیبا و مناسبتی از جامی هست که من خیلی دوستش دارم. شما هم اگه دوست نداشتید به کیرم. میفرمایند: «اگر چه نیست درین عید رسم مه دیدن نمی رود ز ضمیرم خیال ابرویت».

ببینید دوستان، پسر خوشگله پسریه که اگه موهاشو از ته بزنه و ریش هم نداشته باشه باز هم خوشگل باشه. تپه‌ی ریش و پشم که در وهله‌ی اول اصلا چیزی از قیافه‌ش معلوم نیست که حالا بخوایم راجع به خوشگل یا زشت بودنش صحبت کنیم

شما ببین این نوروز چیه که پان‌کردها و پان‌ترک‌های ابلهی که سر هیچی و واقعا هیچی با هم تفاهم ندارن، هرکدوم جداگونه دارن کون خودشون رو پاره می‌کنن تا نوروز رو بزنن به نام خودشون. واقعا هم خنده‌دارن. پان‌ترک‌ها که همین بی‌هویتیشون برای طنز بودن کل کریرشون کافیه، پان‌کردا هم یه ۳۶۷۷۴۷۸۸ سالی هست دارن تلاش می‌کنن ایران رو تجزیه کنن و هر دفعه هم به‌جاش کس مامانشون تجزیه میشه. خلاصه که آقاجان نوروز، فلسفه‌ش، زمان‌بندیش و همه‌چیزش واقعا محشره، شاهکاره.

بنده در دو سالگی وقتی بیدار میشدم و میدیدم مامانم تمام روزش رو به خاطر من متوقف نکرده و بیدار شده رفته آشپزخونه:

میگم این بهرام هنوز بزرگ نشده؟ یه زمانی این بنده‌ی خدا معتقد بود که نه‌تنها بزرگ نشده و یادش نرفته، بلکه کوچیک شده و یادش مونده. نمی‌دونم چی یادش موند ولی خیلی تاکید داشت که خودش کوچیک مونده. امیدوارم تا الان دیگه یه‌کم قد کشیده باشه.

حالا ممکنه بگید شاید از کیری بودن اخلاقته، که باید بگم تقریبا. اینطور نیست که کسی سمتم نیاد، خودم از همه فراری‌ام. درواقع همون مصداقِ آدم‌جنگلی‌ام که عرض کردم. همونقدری از آدم‌ها می‌ترسم و حوصله‌شون رو ندارم که تارزان.

من هروقت یادم میاد آدم‌ها توی یک جامعه زندگی می‌کنن و با آدم‌های زیادی در ارتباطن‌ براشون خوشحال میشم. کلا آدم‌ها افراد زیادی رو می‌شناسن. همسایه، آشناهای محل کار، کلی دوست و فامیل. من به قدری با آدم‌ها ارتباط ندارم که انگار جنگلی هستم. در جنگل متولد شده و در جنگل هم تنها خواهم مرد.

ای سیاه بیشه مادرقحبه‌. درود بر درک و شناخت هر کسی که این اسم کیری رو روی تو گذاشت. گاییدیمون از ترافیک کس‌ ننه. تموم شو.

هنوز چارشنبه‌سوری نشده صداهایی از بیرون میاد که از خط مقدم سال ۵۹ نمیومد

واقعا خانم دل ری hope is a dangerous thing.

in my من علی گراییلیمه شما مر نشناسنی area

‏نگرانی هاتون بابت جایگزین شدنتون با هوش مصنوعی بی مورده. هر موقع کصخل مصنوعی اومد شما نگران بشین. _مک کوئین_ @uttweet

واقعا انسان مهربون و مظلومی هستم کس مادر هرکسی که اذیتم کنه

«اگه کسیو نداری بهت افتخار کنه من بهت افتخار می‌کنم» دیگه چیه یاد گرفتید دلقک‌های ننه‌ایونتی؟ سگ کی باشی که بخوای افتخار کنی؟ اصلا وقتی نمی‌دونی تو زندگی طرف چی می‌گذره به چیش میخوای افتخار کنی؟ به کیر و خایه‌ی باباش؟ خسته‌مون کردید بخدا ریدم تو اون روزی که اینستاگرام منتشر شد

نه مثل اینکه تهران دم عید واقعا شوخی نداره. الان از خونه بیای بیرون بشینی تو ماشین، به مقصد که برسی کمِ کم دیگه هیچی ترافیک نبوده باشه سی، سی و دو سال و داری. مثلا من الان به شخصه از صبح تا حالا به سنی رسیدم که احساس می‌کنم میخوام دور بعدی انتخابات به آقای پزشکیان رای بدم. حالا نرسیدم بازم، بذا برسم شاید انقلاب شد.

‏یه نظر نامحبوب هم دارم که زیادی جنوب رفتن و موندن هم مثل بدنسازی زوال عقل میاره. لیلی @zhazhkha