БАШАНД КИТОБЕН

«В книге подробно описываются народные обряды Бадахшана, сопровождаемые музыкой, танцами при рождении человека, устройстве свадеб и других семейных торжеств, проведении похорон, а также календарных празднеств.»

«В книгу включены старинные и современные песни, преимущественно лирического содержания, необусловленные определенными обстоятельствами или временем исполнения..»

«В книгу включены старинные и современные песни, преимущественно лирического содержания, необусловленные определенными обстоятельствами или временем исполнения.»

«В книгу включены старинные и современные песни, преимущественно лирического содержания, необусловленные определенными обстоятельствами или временем исполнения.»

«Дар фарҳангу луғатномаҳо вожаи ялдо ба маънии шаби торик ва тӯлонӣ ва шаби дарозтар аз ҳама шабҳои сол зикр шуда, инчунин «ялдо» ба маънои маҷозии сиёҳ ва торик ва киноя аз зулфи маҳбуб низ ба кор рафтааст. Аммо таъриху тафсири решашиносии ни истилоҳ дар луғатномаҳо камтар шарҳ ёфтаанд. Вожаи ялдо маънои таваллуд ё зода шуданро ҳам дорад. Ибораи “шаби Ялдо" дар адабиёти бадеъӣ низ ба ҳамин маъниҳо дар баёни матлаб ва тавсифи образҳои бадеӣ ба кор рафтааст. Ачдоди мо тӯли асрҳои зиёд дар ин маросим посдорӣ карда, шаби Ялдоро то сапедадам бо аҳли хонавода ва наздикон мегузаронанд. Ин расм дар Тоҷикистон миёни мардуми кӯҳистониён то чанде пеш ривоҷ дошт, аммо бо номи дигар - шаби Чилла. Аз рӯйи гоҳшумории маҳаллии мардуми кӯҳистон, зимистон ба «чиллаи калон» ва «чиллаи хурд» фасл мешавад ва шаби Ялдо айнан шаби даромадани чиллаи калон, яъне 22 декабр мебошад. Ба аҳли илму фарҳанг маълум аст, ки қабл аз дини ислом ва кеши зартуштӣ ниёгони мо пайрави ойини меҳрпарастӣ ё худ митраизм будаанд. Мувофиқи тақвими суннатии мардумони эронитабор шаби 30-юми моҳи Озар “22-уми декабр” рӯзи таваллуди Меҳр мебошад, зеро аз ҳамин вақт сар карда, рӯзҳо дарозтар ва тобиши офтоб бештар мегардад. Шаби ин рӯзро мардумони эрониён «Ялдо» «Шаби Чилла”меномиданд ва бахшида ба ҳамин падидаи табиӣ шабнишиниҳо барпо мекарданд.»

«Брошюра Сергея Иннокентьевича Поварнина (1870-1952) крупного специалиста B области логики знакомит читателя с приемами и навыками рационального, наиболее производительного чтения, с психологическими основами восприятия и усвоения текста. Брошюра впервые была издана в 1924 году. Это одно из первых руководств по методике чтения. Как писал С. И. Поварнин в предисловии к изданию 1924 года, это «краткое введение в искусство чтения». Брошюра не потеряла своей ценности и в наши дни. Она с интересом будет прочитана современным читателем, особенно молодёжью.»

«Дар ин асар сирру асрори сарвари хирадманд, арбоби таърихию машҳур ва афсонавии Ҷопон, Тоётоми Хидэёсӣ, ба таври содда ва оммафаҳм баён гардидаанд. Ин самураи бе шамшер, ки дар ҷодаи аз худ кардани санъати ҳарбӣ қуллаҳои махсусро ба даст наовард, аз аслиҳаи дигар истифода бурд. Бартарӣ пайдо кардан аз ҳарифони асилзодаи худ ва ба вазифаи ҳокими Ҷопон таъин шудан ба ӯ ҳазли ҳақирӣ, ҳиллагарӣ ва маҳорати пешбурди музокирот кумак карданд. Дар ҷомеаи иерархӣ, ки қонунҳои пойдори сарҳадҳои табақавӣ ҳукмронӣ мекарданд, Хидэёсӣ қаҳрамони рондашуда, намунаи ибрат барои ҳар касе аст, ки талабгори ба дасти худаш ҳал намудани тақдираш мебошад ва кӯшиш мекунад ба қуллаи мақсад бирасад.»

«Китоби академик Муҳаммадҷони Шакурии Бухороӣ “Фитнаи инқилоб дар Бухоро” дар ковиши афкору андеша ва рахнаи тасаввурамон доир ба таърихи начандон дури миллату кишвар бо арқому далел ва бурҳони қотеаш, ки гӯиё тақсимоти марзии Осиёи Миёна бо айби чанд нафар ҳаммиллати ватанфурӯшамон ба чунин тарз сурат гирифта бошад, нақши муҳиме бозида, нигоҳамонро на танҳо ба гузашта дигар месозад, балки барои бо чашми ибрат дида дӯхтан ба воқеоту рӯйдодҳои ҷаҳони муосир ҳидоят мекунад.»

«Илми нуҷум дар рӯзгори мардуми Бадахшон аз қадимулайём мақоми хосе ишғол кардааст. Бадахшониён бо дастрас намудан ва мутолиаи осори пурарзиши мунаҷҷимини шарқ пай бурданд, ки паҳлӯҳои мухталифи ҳаёти мавчудоти рӯи замин, аз қабили рушду нумӯ, заъифӣ, нокомӣ, афъоли неку бад ба феъл ва хосияти аҷроми самовӣ, яъне ба кавокиб, афлок ва бурҷҳо сахт алоқаманд аст. Ба ин хотир сокинони ин минтақа ҳамеша бо пирони руҳонӣ, халифаҳо ва донишмандоне, ки аз илми нуҷум воқиф буданд, мавриди анҷом додани корҳои мухталифи рузгор ба мисли никоҳ, сафар, ҳоҷат хостан, байъу шаръ, маросими туйу хайрот, хона сохтан ва ғайра машварат мекарданд.»

«Авеста — древнейший памятник культуры Иранских народов, занимающий важное место в духовном наследии человечества. Книга является первым изданием ряда частей Авесты (в транскрипции) с русским переводом. В книге приводятся также сведения по фонетике и грамматике авестийского языка.»

«Пять лет подряд автор участвовал в научных экспедициях Академии Наук по исследованию высокогорного Памира. Пять лет подряд автор работал над расшифровкой белых пятен. И теперь автор считает возможным выступить с сообщением об итогах своих скитаний по высокогорному Памиру и изложить итоги, к которым он пришел.»

«Мақсад аз таҳия ва омода намудани ин китоб дастрасӣ ба доираи илмӣ-адабӣ ва фарҳангии ноҳияи Ишкошими ВМКБ Тоҷикистон дар се асри охир мебошад. Дар китоби мазкур муаллиф талош бар он дорад, то маълумотҳои нодирро доир ба одамони соҳибилму бомаърифати ин гушаи Тоҷикистони имрӯза пешкаши дӯстдорони фарҳанг ва таъриху адабиёт намояд.»

«Бахтияр Амини стал абсолютным победителем международного конкурса поэтических миниатюр в жанре трехстиший хайку "На кончике вишнёвого лепестка". Конкурс проходил с 6 апреля по 30 мая 2020 года и был посвящен 160-летию со дня рождения классика мировой литературы Антона Чехова. Мероприятие организовала Истринская центральная библиотека имени А. Чехова при участии сетевого хайку-журнала «Улитка». К участию в конкурсе принимались стихотворные произведения в жанре хайку, написанные на русском языке.» «Азия-Плюс» 19/06/2020

«Баҳманёр ба сатҳинигорӣ видоъ гуфта , ба моягирӣ аз арзишҳо барои бунёди ростини ҳунарӣ талош меварзад. Мекӯшад бо судгирӣ аз фарҳанги мардум, гузаштаҳои дуру наздик ҳар он чи имрӯз бо чашми ҷон метавон дид, андешаҳои худро баён дорад. Баҳманёр нависандаест, ки хонанда метавонад дар роман, қисса ва ҳикояҳояш ба замонҳо, маконҳо, ҳаводису гиреҳҳои фаровону гуногун рӯбарӯ шавад ва аз ҳар боғ тозасамаре ба даст орад.»

«Достони “Қишлоқи тиллоӣ” солҳои 1942-1947 дар асоси афсонаи халқии мардуми Помир навишта шудааст. Чи тавре ки худи шоир мегўяд, вай ба ин достон чизе ҳамроҳ накардааст ва достонро аз забони гўяндааш нақл намудааст: Ҳикоят кард помирии доно, Ба назм оварда, бинвиштам дар ин ҷо: Вале аз худ дар ин дастони тайёр, Ягон ҳарфе на кам кардам, на бисёр.»