Lost in Space

کس ننت بلاخره به درک واصل شدی...

1:32 1:37

Life asked me not whether I was ready; it repeated itself, and named this repetition Necessity. Each moment is a weight that pretends to be light, and each choice is a seal pressed upon a covenant that shall never be read again. If this path must return without end, not for mercy but for affirmation, then speak: wouldst thou take this step again with the same trembling? He who flees flees not from suffering, but from the burden of repetition. I have learned to say No unto the moment, that I might know whether I possess the courage to one day say Yes unto eternity.

«این زندگی‌ای که اکنون می‌زیی و زیسته‌ای، باید یک‌بار دیگر و بی‌شمار بار دیگر زیسته شود؛ و هیچ چیز تازه‌ای در آن نخواهد بود، بلکه هر درد و هر لذت، هر اندیشه و هر آه، و هر آنچه در زندگی‌ات به‌غایت کوچک یا بزرگ است، دوباره به سوی تو بازخواهد گشت؛ همه در همان ترتیب و همان توالی— و همین عنکبوت، و همین نورِ ماه میان درختان، و همین لحظه، و حتی منِ خودِ دیو. ساعت شنیِ جاودانه‌ی هستی پیوسته واژگون خواهد شد— و تو نیز با آن، ای ذره‌ای از غبار!» — آیا خود را بر زمین نمی‌انداختی، دندان به هم نمی‌فشردی و آن دیو را که چنین سخن می‌گوید نفرین نمی‌کردی؟ یا آیا هرگز لحظه‌ای عظیم را تجربه کرده‌ای که به او پاسخ دهی: «تو خدایی، و هرگز سخنی الهی‌تر از این نشنیده‌ام»؟ اگر این اندیشه بر تو چیره شود، تو را—همان‌گونه که هستی— دگرگون خواهد کرد یا شاید در هم خواهد شکست. از آن پس، این پرسش در هر چیز و هر کار تو حاضر خواهد بود: «آیا می‌خواهی این را یک‌بار دیگر و بی‌شمار بار دیگر تکرار کنی؟» و این پرسش چون سنگین‌ترین بار بر کردار تو خواهد نشست. یا چگونه باید با خود و با زندگی چنان آشتی کنی که دیگر هیچ نخواهی جز همین تأیید و مُهرِ نهاییِ ابدی؟

ما نسل روشنى كه تا عمق خيابان سوخت...