☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

وقتی گفته می‌شه مواضع، حرف‌ها و کنش‌هایِ مقامات ایرانی در رسانه‌هایِ بین‌المللی بازتابِ ویژه داره؛ یعنی همین. موضعِ اقتدار هم یعنی همین. رهبر انقلاب: «رئیس‌جمهور آمریکا افتخار می‌کند که صنعت هسته‌ای ایران را بمباران کردیم و از بین بردیم. خیلی خوب، به همین خیال باش!» برای مثال المانیتور و العربیه انگلیسی برای این بخش از بیانات رهبری اینطور تیتر زده:

آیت‌الله خامنه‌ای خطاب به ترامپ درباره ادعایش مبنی بر نابودی تاسیسات هسته‌ای گفت: «به خیال‌پردازی ادامه بده!»

- «شما چه‌کارهٔ دنیایید؟!» همین چند‌خط غیرت رویِ استقلال و هویتِ ملیِ مستقل رو اگه بذارید جلویِ غربزده‌ها، مغزشون موقع پردازشِ این موضوع که «به امریکا چه ربطی داره؟» ارورِ ۴۰۴ می‌ده.

در برهه‌ای که کمتر کسی به فکر اقناعِ افکار‌‌عمومیه، هرکی سرگرمِ سرگرمی‌ها و شعارهای تکراریِ خودشه، از گوشه و کنار کماکان «سراب» رو بجایِ راهِ اصلی به افکار عمومی نشون می‌دن و کمتر پاسخِ واحدی به اراجیفِ متجاوزینِ به وطن داده می‌شه؛ آقا‌سیدعلی خامنه‌ای در یک سخنرانیِ کامل و جامع هم جوابِ یاوه‌گویی‌های قلدرهایِ جهان رو می‌ده، هم رو در رو با جوانِ ایرانی حرف می‌زنه، از زحماتش و مدال‌آوری‌هاش تقدیر می‌کنه، هم تحلیلِ صحیح به جوان ایرانی ارائه می‌ده، هم «امید» رو در دل‌ها زنده نگه می‌داره. مثلِ یک پدر برای خانواده.🤍

رسانه به شما تحمیل می‌کند که بر سرِ چه چیزی رگِ گردن باد کنید و غوغا کنید و تکفیرِ افراد را از چه مسیری طی کنید. و شما بی‌آنکه بدانید؛ عیناً همان پازل را تکمیل خواهید کرد. رسانهٔ مجازی‌ای که در و پیکـر نداشته باشد، با گردنی ‌کلفت‌تر برایِ شـما تعیین تکلیف خواهد کرد؛ گردن‌کلفتی‌ای که این‌ روزها ملموس‌تر است.

البته؟ به متهم رسیدگی نشه، مدعی‌العموم می‌شه، طلبکار می‌شه، بیانیه‌خوان می‌شه. به محضِ اینکه افتضاح دستاوردهای آبکی‌شون رسوا بشه؛ یه میکروفن هم می‌ذارن جلوشون و بیژن زنگنه و ظریف و روحانی و عباس اخوندی می‌شه. محکومینِ امنیتی و فعالین در فتنهٔ ۸۸ می‌شن و الان به سمَتِ دولتی منصوب می‌شن. چه کاریه؟ بالاخره یه گردنی پیدا می‌شه که همه‌چیو بندازن روش. چیزی که زیاده فرانچسکو.

- دانندهٔ الفبای مذاکره فقط خودت. طبق الفبایِ مذاکره‌ت تو رآکتور اراک سیمان ریختن، هسته‌ای رو تا تعطیلی بردن. بعد طبق الفبای مذاکره «تعلیقِ تحریم» رو «لغو» جا زدی، از فرانچسکو رونمایی کردی، مکانیسمِ ماشه رو انکار کردی، اطمینان دادی امریکا نمی‌تونه از برجام خارج بشه، از طرف هیچ تضمینی نگرفتی، با همین الفبای مذاکره‌ت مکانیسمِ ماشه رو قبول کردی و یک جهان رو از پذیرشِ این شرطِ ترکمانچای‌طور شگفت‌زده کردی. یک‌دهه کشور رو معطل چیزی کردی که تحریم‌ها رو نه تنها رفع نکرد؛ بیشتر هم کرد، وسطِ همون مذاکره دشمن حمله کرد، چون وسطِ مذاکره الفبایِ «فریبِ دشمن» رو فراموش کردی، طرفِ مذاکره فرمانده‌ها و مردم و دانشمندهای هسته‌ای‌مون رو شهید کرد، می‌گی مذاکره چارهٔ کاره؟ طرف برای همون مذاکره سرِ قرار نیومد، اگر لطف خدا و تدبیرِ رهبری برایِ صنعتِ موشکی و نظامی ایران نبود؛ توام نمی‌تونستی امروز حرف از الفبای مذاکره بزنی و دربارهٔ «ضرورتِ مذاکرهٔ مستقیم و چندوجهی(!) با امریکا» به تکرارِ تز‌هایِ نخ‌نما شده‌ا‌ت که هنوز جای قبلی‌هاش درد می‌کنه ادامه بدی استاد. نمی‌تونستی باز یه گوشِ مفت گیر بیاری و منافعِ ملی مملکت رو بازیچهٔ توهّماتت بکنی. کی به تو این اختیار و اجازه رو داده دربارهٔ مذاکرهٔ چندوجهی با امریکا حرف بزنی؟ کدوم وجهِ منافع ملی از شرِّ این الفبای مذاکره‌ در امان مونده؟ تهِ آموزش الفبای مذاکره علیرغم همهٔ امتیازهایی که دادی و خط‌قرمز‌هایی که رعایت نکردی؛ امتیازِ فوق‌العاده درخشانِ «تقریباً هیچ» تحویلت دادن. تو دیگه کی بودی؟ تو دیگه کی هستی؟ کجا زیست می‌کنی؟ در دنیای تو ساعت چنده؟ چقدر عجیبی. چرا سکوت نمی‌کنی؟ چرا بجایِ این‌که هر دفعه جلوی یکی بشینی و به هرچیزی چنگ بزنی و انقدر هَم بزنی و هی گندش دربیاد؛ نمی‌خوای بفهمی که داری اشتباه می‌زنی؟

- فکر کن! دقیقاً روزی که لاریجانی به روسیه رفت و حاملِ پیام رهبری برای پوتین بود. همزمان با اینکه ایران، چین و روسیه نامهٔ مشترک دربارهٔ پایان قطعنامهٔ ۲۲۳۱ و اتمام برجام به سازمان ملل دادن. بعد از دفاعیاتِ نماینده چین و روسیه از پایبندی ایران به تعهداتش در برابرِ اسنپ‌بکی که اروپایی‌ها به تبعیت از امریکا فعال کردن. کدوم اسنپ‌بک؟ همونی‌که ظریف می‌گفت شیب؟ بام؟ وجود ندارد! اینایی‌که روابطِ دیپلماتیک با متحدین رو در این تحولاتِ منطقه شبیه یه رابطهٔ خیابونیِ یه‌شبه فرض می‌کنن؛ برای ما حرف از زبانِ دنیا می‌زدن. هرجور حساب کنی این سبک‌مغزیِ عامدانه تفاوتِ فاحشی با یه حماقت سهوی داره. چه می‌کنه این غرب‌زدگی و منفعت‌طلبی.

یکی بینِ بغضِ زائرا کنار مزارت؛ فاتحه خوند و گفت «خستهٔ راه نباشی سید». قشنگ گفت. یادم افتاد دو‌سال و نیم استراحت نداشتی. هیچ جمعه‌ای رو تو تعطیلات و پشتِ میزنشین نبودی. دو سال و نیم کارهایی رو کردی که اگه هرکسی جایِ تو بود، اندازهٔ ده تا دورهٔ دیگه می‌تونست با کارهای کرده‌اش پز بده و عکس و بیلبورد پر کنه. اما تو نکردی. با اینکه هزارتا عکس کنارِ آدم‌هایی داشتی که حتی فرماندار از نزدیک ندیده بودن! یک‌بار نیومدی بگی یک‌دهه تعطیلی، کرونا، قطعیِ برق، کارخانه‌هایِ تعطیل و نیمه‌تعطیل، پروژه‌هایِ افتتاح‌نشده و نصفه‌نیمه و … بهت رسید! یک‌بار نگفتی گیریم، گرفتاریم. نگفتی و رفتی. با عکسِ تفریح‌ ادایِ کار کردن درنیاوردی! بدترین تهمت‌ها و زخم‌زبون‌هارو بهت زدن، هیچی نگفتی و رفتی. بهت دروغ بستن که داری از اسم امام‌رضا سوءاستفاده می‌کنی! اما بعدِ رفتنت، اسمت گره خورد به اسمِ امام‌رضا. عکست هم همین‌طور. تو نخواستی هیچ‌وقت عکست بره رو بیلبوردها، ولی حالا عکست رفته همسایگیِ ضریح امام‌رضا. خودِ آقا خواست بهت عزت بده. غم‌ات موندگاره تو دلم. از‌ روزی که اولین نامردی‌هارو در حقت کردن، تا همین امروز که رفتم بغلِ امام‌رضا.

تو خوش‌‌آهنگ‌ترین آوایِ دنیایی. از اونا که خدا فقط یکی آورده رو زمین. می‌دونی که چقدر خوش‌حالی‌ و خوشبختیت کنارِ کسی که قراره فرشتهٔ نگهبان قلبِ معصومِت باشه؛ دعامه! خوب و خوش‌بخت بمون! چشم‌هات همیشه بخنده. به حقِ امام‌رضا(ع) که صحن و سَراش شاهدِ یکی‌ شدن‌تون بود. لاحول‌ولاقوه‌الابالله.✨🤍

تو خوش‌‌آهنگ‌ترین آوایِ دنیایی. از اون‌ها که خدا فقط یکی آورده رو زمین. می‌دونی که خوش‌حالی‌ و خوشبختیت کنارِ کسی که قراره فرشتهٔ نگهبان قلبِ معصوم‌ت باشه؛ چقدر دعامه! خوب و خوش‌بخت بمون! چشم‌هات همیشه بخنده. به حقِ امام‌رضـایی صحـن و سَراش شاهدِ یکی‌ شدن‌تون بود. لاحول‌ولاقوه‌الابالله.✨🤍

مثلِ آن شیشه که در همهمـهٔ باد شکست؛ ناگهان باز دلم یادِ تو افتاد، شکست، شکست، شکست…

چه کنیم با جامعه ای که کتاب نمیخواند اما پر از نظرات متخصصانه است!

- این چندمین‌باره که دکتر زادبر رو انقدر عصبانی از وضعیتِ افاضاتِ تاریخیِ غیرمتخصصانِ متخصص‌نما می‌بینیم. وضعیت جوریه که هرکسی که تریبونی در اختیار داره؛ تبدیل شده به استاد و تحلیلگر و تاریخ‌دان. بدونِ هیچ تخصصی!

شبیه روز بازگشت آزادگانِ ایران در سال ۶۹. هر قاب و لحظه‌ای که از آزادی اسرای فلسطینی می‌بینم احساسم ترکیبی از غم، رنج، و شکوهِ مقاومته. و گاهی بیش از ۲۰ سال اسارت. در شکنجه‌گاه‌هایی که صدای نگرانی هیچ نهاد حقوق‌بشری رو بلند نکرد. یکی از اسرا می‌گفت اونچه که به ما در این زندان‌ها گذشت؛ بخدا قسم اگر بینِ نیمی از امتِ اسلامی تقسیم می‌شد؛ باز هم تحمل‌کردنی نبود… وای بر این دولت‌ها! وای بر این سیرک‌های بین‌المللیِ بردهٔ وتو کننده‌ها. بغض می‌کنم از دردهای گفته و نگفته! از چهره‌های تکیده. تن‌هایِ خسته. امیدوار می‌شم از دیدن و جوانه‌زدنِ صدها ‌سنوار. از پایداری مقاومت. از ریشه زدنِ مجاهدانی که قرارِ دشمن بر نابودی‌شون بود؛ اما حالا نحیف ولی استوار، به «وطن» برمی‌گردن، به جایی که بهش تعلق دارن. به جایی که به اون‌ها تعلق داره. زخمی اما زنده! تا باز سنوار برآید از آن خاک! از فریادِ مقاومت از قلبِ جهان. از آینده‌ای که کلماتِ شهیدِ صالح جعفراوی ساخت، و قاب‌هایی که أنس شریف بست… اَللّهُمَّ رُدَّ کُلَّ غَریبٍ، اَللّهُمَّ فُکَّ کُلَّ اَسیرٍ، اَللّهُمَّ اَصْلِحْ کُلَّ فاسِدٍ مِنْ اُمُورِ المسلمین.

حاج‌آقا قمی، تو مراسم تشییع مرحوم آقای کاسبی می‌گفت: «ایشون تو همون حالِ‌ کسالتِ سخت و سنگینی که داشتن، هم با محبّت بودن، هم حواس‌جمع. خبر شهادتِ آقا سیدحسن نصرالله رو که شنیدن، پیگیر شدن و پیدام کردن که بگن این هدیه‌ای که به من دادی رو چطور برگردونم؟ من چون ایشون برام عزیز بود، برای همین انگشتری که از آقا‌سید هدیه گرفته بودم رو با اشتیاق و افتخار تقدیمشون کرده بودم. ایشون گفتن حالا آقا‌سید رفته، ارزش این انگشتر بیشتر شده و شما نمی‌تونید مثلِ اون رو بگیرید و می‌خوم اینو بهتون برگردونم. که من در جواب گفتم این هدیه باید پیشِ یه خوش‌ غیرت باشه، پیش شما بمونه...» همیشه رفتنِ آدم‌‌حسابی‌های «خوش‌غیرت» غمگینم می‌کنه. برای این هنرمند خوش‌غیرت نماز لیلة‌الدفن بخونیم، خدا رحمتت کنه آقا رحمانِ سه در چهار! خمارِ چشم‌های خمارِ سردار… • محمد کاسبی فرزندِ مراد

در رکعت اول بعد از سورهٔ حمد، یک مرتبه آیة‌الکرسی. در رکعت دوم بعد از حمد، ده مرتبه سوره قدر. و بعد از سلام نماز بگوید: «اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحمدٍ وَ آلِ مُحمدٍ وَ ابْعَثْ ثَوابَها اِلی قَبرِ محمد اِبنِ مراد»

۱- مصر از ایران برای شرکت در نشست شرم‌الشیخ دعوت کرد، ایران این دعوت رو بخاطرِ حضور امریکا -عنصرِ متجاوز- رد کرد. صدایِ همون همیشگی‌ها دراومد که ایران باید در این نشست شرکت کنه و این یه فرصتی برای کاهش تنش‌هاست و کافیه با ترامپ دیدار کنیم و احتمالاً قصهٔ «تحریم‌ها بالمرهٔ رفع می‌شن و یه چیزی هم اون وسط تضمینه و چرخِ اقتصاد و سانتریفیوژ باهم می‌چرخه و داداشی می‌شیم و اینا.» ۲- می‌گفتن باید بینِ امریکا و اسرائیل شکاف ایجاد کرد و ازش بهره برد! دل و قلوه دادنِ توهّم‌آلود بین نتانیاهو و ترامپ امروز در اسرائیل هم پاسخی به این ایدهٔ همون همیشگی‌ها بود. چیزی شبیه به ایدهٔ «بین امریکا و اروپا شکاف ایجاد کردیم» که فرمونِ سیاست‌خارجه رو سال‌ها دستش گرفت! اما ماجرای برجام و مکانیسم‌ماشه مصداق ‌بارزِ دنباله‌رویِ اروپا از امریکا بود. مثلِ حمایتِ کاملِ امریکا از اسرائیل بعنوان نیروی نیابتی و پادگانِ نظامی‌ش در منطقه. خلاصه؛ این موارد، فقط دو نمونه از سطح تحلیلِ غرب‌گراها از تحولات جهانه که امروز رخ داد. ثانیهٔ ۵ این ویدیوی ترامپ و السیسی احتمالاً یکی از امتیاز‌های نهفتهٔ مدنظر غربگراها در این نشست بود :) ای‌بابا.

«یه عالمه گاو. یه عالمه گاوِ شیرده.»

- ترامپ امروز در کنست اسرائیل، از ترور دانشمندانِ هسته‌ای ایران توسط اسرائیل تقدیر و تعریف کرد. نتانیاهو از ترامپ بابتِ حمله به تاسیساتِ هسته‌ای و ترورِ حاج‌قاسم سلیمانی تشکر کرد. ترامپ گفت ایرانی‌ها خواهانِ توافق با من هستند! من دستم رو به سمتِ اون‌ها دراز می‌کنم، البته باید اسرائیل رو به رسمیت بشناسید، و درحالی‌که با افتخار می‌گفت «من سلاح‌های زیادی به اسرائیل دادم! سلاح‌هایی که تابحال اسمشون رو نشنیده بودم اما برای نتانیاهو فراهم کردم، اونم به خوبی ازشون استفاده کرد!» خطاب به ایران گفت دست از حمایت کردن از نیروهای نیابتی‌تون بردارید! ما ۲۲‌سال تمرین و تلاش کردیم تا هسته‌ایِ ایران رو نابود کنیم و نابودش کردیم. اما ترامپ نگفت درحالی‌که در هر سخنرانی و هر توییتش سه‌بار به نابود شدن توان هسته‌ای ایران اشاره می‌کنه؛ پس توافق بر سرِ چی؟ سر چیزی که نابود شده؟ اما جریانِ غربزدهٔ داخل ایران که به طرزِ چندش‌آوری دنبالِ جور کردن برنامهٔ دیدار رئیس‌جمهـور ایران با ترامپ در راهروهای سازمان‌ ملل بود و کماکان فکر می‌کنه ترامپ تاجریه که می‌شه باهاش مذاکره کرد؛ از تمام اراجیفِ ترامپ و نتانیاهو فقط یک چیز رو برایِ شما تیتر خواهد کرد: «ترامپ گفت من دستم رو برای توافق به سمت ایران دراز می‌کنم!» تا به همین ترتیب دوباره در ذهنِ مخاطب ولعِ مذاکره به هر قیمت رو ایجاد کنه. بدون اشاره به کارنامهٔ پر از جنایت و فریبِ این وحوش. تهوع‌آورید.

چه تصادف جالبی. همزمان با این‌که در داخلِ ایران زیباکلام‌ها و هم‌فکرانِ غرب‌گرای این جماعتِ همیشه در اشتباه؛ معتقدن که ایران نباید موشک و سلاح داشته باشه و اصلا هیچ نیازی به موشک نیست و پایانِ جنگِ ۱۲ روزه و درخواستِ آتش‌بس از سمتِ دشمن متجاوز هیچ ربطی به توان موشکی ایران نداشته و با گفتگو تموم شده؛ از اونور ترامپ می‌گه ایران بجای داشتنِ موشک و سلاح، چیزای دیگه بسازه، موشک می‌خواد چیکار؟ اینترنشنال هم که بازویِ فارسی‌زبانِ اسرائیله داره روی مضراتِ (!) موشک برای ایران مـوج‌سواری می‌کنه. یه فکری به حال این‌‌همه مخرج مشترک‌ داشتن با قاتلانِ هموطنانِ ما بکنید.