SevenHells

صادقانه بهتون بگم، اگر دنیا در آستانهٔ بی‌نفتی و توافق هسته‌ای با ایران نبود، هیچ‌کس دلش برای ما کله‌سیاه‌های خاورمیانه‌ای نمی‌سوخت. شاید ترند شدن هشتگ بطور بی‌سابقه، توجه چند نفر رو جلب می‌کرد، بعد هم در سکوت خبری کشته می‌دادیم، خس و خاشاک می‌شدیم و اغتشاشگر و ضدنظام. چشم‌آبیا هم نهایتا به شبکه خبرشون نگاه می‌کردن می‌گفتن «هاه، چرا خاورمیانه‌ای‌ها صلح بلد نیستن؟» بعد می‌رفتن از گرمایش حاصل از استعمار کشورشون استفاده می‌کردن. این مردم خیلی کثافت‌تر از چیزی‌ان که فکر می‌کنید. اگر یه وقت فکر کردید دل کسی واقعا براتون می‌سوزه و چشمش به نفت و گازتون نیست، دوباره فکر کنید. یه تورم ده درصدی داره اروپا رو بگا می‌ده، فکر کردید وقتی قول می‌دن بررسی و توبیخ کنن حقوق بشر اصلا براشون مسئله‌ست؟ پشمشونم نیست. دنبال چارتا امتیاز نفتی توی توافقات می‌گردن. فردای روزی که به توافق برسن، ده هزارتامونم بمیریم تا بهار که بی‌نیاز بشن دهنشون بسته می‌مونه. ما خیلی تنهاتر از چیزی هستیم که بنظر میاد.

هوا هوای گم شدن کلید مغازه‌ست.

قسمت ما هم اینه که باید کف خونه اعتصاب و دعوا و اعتراض کنیم. 😑

پنج دقیقه‌ای که وصلم درود بفرستم به روح پاک وزیر ارتباطات. سگ تو روحت عزیزم. سگ. تو. روحت.

یه جوری قانون حجاب رو با قانون چراغ راهنمایی رانندگی مقایسه می‌کنه، انگار قانون چراغ راهنمایی رانندگی پیشینهٔ دینی داره. خفه بتمرگ بابا.

ظاهرا اینترنت داره از دستمون می‌ره. تا برگشتنش بدونید که دوستون دارم.

ببینید امثال این آدم کارشون مغلطه‌ست. این آدم نمی‌تونه بفهمه جنگ با داعش الزامی نداره در جنگ با زنان بی‌حجاب ادامه پیدا کنه. بحث با اینا فقط و فقط سردرده. فقط باید بهشون اهمیت نداد. از بی‌اهمیتی نظرشون بیشتر حرص می‌خورن تا اینکه باهاشون بحث کنید.

در باب قانون حجاب به‌هیچ‌وجه با مذهبی‌ها بحث نکنید. اصل ایدئولوژی اینا قانون‌گذاری سکولار تو کتش نمی‌ره. فقط خودتونو خسته می‌کنید. بذارید در آرامش فشار بخورن، بخار بدن بیرون.

بچه‌ها اگه جایی می‌رید برای اعتراض تو رو خدا مواظب خودتون باشید. گوشی‌تونو خاموش کنید و اگر می‌تونید اصلا نبرید. اطلاعات شخصی‌تونو هم از روی گوشی پاک کنید. ماسک بزنید. دو سه دستم لباس بپوشید، آستین بلند. عینکم بزنید. به هرکسی اعتماد نکنید و سعی کنید توی فیلما اصلا صورتتون مشخص نباشه. جونتون باارزشه، مواظبش باشید. :(

دست و دلم به نوشتن نمی‌ره. حالم بده. تا یه چند روز آینده منو ببخشید.

یه فامیل داریم، هرجا می‌شینه از رانت‌خوری بقیه می‌ناله. به سربازی پسرش که رسید دست به دامن آشناهاش شد، با یکی که درگیر شد زنگ زد به آشناش با شماره تلفنش آدرس یارو رو درآورد برای تهدید، به دانشگاه دخترش که رسید رفت سنجش آشناش یه ذره براش جا باز کنه، خودشم وقتی از طرف کارش می‌ره مأموریت تا می‌تونه خرج می‌کنه و اداره‌شون رو تیغ می‌زنه، مثلا جای کباب می‌گه براش شیشلیک بیارن و توجیه می‌کنه که جلسه مهم بود نمی‌شد ناهار مشتی ندیم. الان که فکر می‌کنم می‌بینم خیلی هم از رانت‌خوری ناراحت نیست، ناراحته بیشتر از اینش به خودش نرسیده.

اگرچه راضیم که بالاخره یه سریا می‌فهمن وقتی می‌گیم زوره ینی چی ولی اینم چند ماه می‌گذره و هیچی نمی‌شه. آره. کنش اجتماعی منم همینه که اینجا چیزی بگم. دستم به جایی بند نیست. شما که غریبه نیستید از مرگم می‌ترسم. اول یه تف به قبر این بی‌شرفا که باعث و بانی این وضعیتن بعدم یه تف به قبر من بی‌خاصیت.

از اینکه باید به مرگ یک نفر می‌رسید تا بالاخره این همه آیه و حدیث در مورد کنار اومدن با تفاوت‌ها بیاد بیرون متنفرم. پر از بغضم و بزدل‌تر از اینم که اینو بکوبم تو سر همهٔ کسایی که حجاب و سرخوردگی زنان تازه براشون معضل شده.

بعضی آدما مثل گنجشکن. یواش یواش روی درخت دلت آشیونه می‌سازن. هر دفعه که می‌بینیشون یه تیکه چوب دیگه به خونه‌شون اضافه می‌کنن و تو هر بار گرم و گرم‌تر دوستشون داری. بعضی آدما هم مثل موش کور می‌مونن. هربار می‌بینیشون لای یه زخمتو باز می‌کنن یا یه زخم جدیدو می‌کَنن برای خودشون. هربار می‌بینیشون بیشتر به خشونت ایمان می‌آری. خلاصه که دورتون پر از گنجشک و لطافت و خالی از نکبت موش‌های کور.

مهمونی با بچهٔ پر سر و صدا = مرگ