مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه فردوسی مشهد
Kanalga Telegram’da o‘tish
مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه فردوسی مشهد برای ارتباط با ادمین کانال @MafakherFUM
Ko'proq ko'rsatish1 844
Obunachilar
Ma'lumot yo'q24 soatlar
Ma'lumot yo'q7 kunlar
-1030 kunlar
Postlar arxiv
دیوار معرفی رؤسای دانشگاه
در سومین دیوار گالری اول موزه، تصاویر و اطلاعاتی از رؤسای دانشگاه، از ابتدای شکلگیری تا به امروز نمایش داده شده است. در این دیوار علاوه بر عکس رؤسای دانشگاه، اطلاعاتی مانند سال تولد و احیاناً فوت، رشته تحصیلی و مدت مسئولیت ایشان به عنوان رئیس دانشگاه، آمده است.
رئیس دانشگاه که بالاترین مقام اجرایی دانشگاه است، پیش از انقلاب اسلامی به پیشنهاد وزیر فرهنگ ( و بعد از تشکیل وزارت علوم و آموزش عالی در سال ۱۳۴۶ با پیشنهاد وزیر علوم) و با حکم مستقیم شاه منصوب میشد. امروزه رئیس دانشگاه به پیشنهاد وزیر علوم، تحقیقات و فناوری و تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی برای دورهای چهار ساله برگزیده میشود.
۲۱ تیرماه ۱۴۰۵
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
انتصاب دکتر ابوالفضل نبئی به مدیریت گروه آموزشی تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد
۱۳۷۱/۱۲/۲۳
@mafakherferdowsi
۱۹ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف است با بیستوچهارمین سالروز درگذشت زندهیاد دکتر ابوالفضل نبئی، استاد پیشکسوت گروه تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد
مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه یاد و خاطرۀ این استاد پیشکسوت دانشگاه را گرامی میدارد
@Mafakherferdowsi
+2
گزارش سفر مهندس جواد شهرستانی به فرانسه و استفاده از بورس تحصیلی دانشگاه پاریس
نشریۀ اخبار دانشگاه، شمارۀ ۹-۱۲، ۱۳۴۱.
@Mafakherferdowsi
۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف است با دهمین سالروز درگذشت زندهیاد مهندس سید جواد شهرستانی، مدرس فیزیک دانشگاه فردوسی مشهد و رئیس اسبق هیأت امنای بنیاد دانشگاهی فردوسی
مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه یاد و خاطرۀ این مدرس دانشگاه را گرامی میدارد
@Mafakherferdowsi
+2
گزارش سفر مهندس جواد شهرستانی به فرانسه و استفاده از بورس تحصیلی دانشگاه پاریس
نشریۀ اخبار دانشگاه، شمارۀ ۹-۱۲، ۱۳۴۱.
@Mafakherferdowsi
۱۸ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف است با دهمین سالروز درگذشت زندهیاد مهندس سید جواد شهرستانی، مدرس فیزیک دانشگاه فردوسی مشهد و رئیس اسبق هیأت امنای بنیاد دانشگاهی فردوسی
مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه یاد و خاطرۀ این مدرس دانشگاه را گرامی میدارد
@Mafakherferdowsi
نشان (آرم) دانشگاه از آغاز تاکنون
در پیام پیشین گفته شد که روند تغییر نام و نشان دانشگاه در راهروی سمت راست موزه به نمایش گذاشته شده است.
ریشۀ نشان دانشگاه را احتمالاً باید در آموزشگاه عالی بهداری جست که در سال ۱۳۱۹ خورشیدی راهاندازی شده بود. اما تاکنون نه از نشان آموزشگاه عالی بهداری و نه دانشکدۀ پزشکی که در سال ۱۳۲۸ تأسیس شده بود، رد و نشانی بدست نیامد.
اولین نشان موجود، آرمی است که تصویر زکریای رازی در وسط آن و دو خوشۀ گندم در دو سوی آن قرار گرفته و سال تصویب نهایی راه اندازی دانشگاه از سوی وزارت فرهنگ در زیر آن آمده است.
این نشان تا سال ۱۳۵۳ همچنان نشان دانشگاه مشهد بود. سبب استفاده از تصویر رازی در نشان دانشگاه، پیشینه آن است که از آموزشگاه عالی بهداری و پس از آن دانشکدۀ پزشکی آغاز شده است. از همین رو، میتوان احتمال داد که در آرم احتمالی آموزشگاه عالی بهداری و دانشکدۀ پزشکی هم از تصویر رازی (پزشک شهیر ایرانی) استفاده میشده است.
از فروردین سال ۱۳۵۳ همزمان با تغییر نام دانشگاه از دانشگاه مشهد به دانشگاه فردوسی، نشان دانشگاه هم تغییر یافت. در نشان جدید عبارت دانشگاه فردوسی بهصورت گرافیکی و با الهام از بنای آرامگاه فردوسی طراحی شد. در زیر این طرح تاریخ ۱۳۳۵ و در قسمت بالای آن مصرع زیبایی از شعر فردوسی، «خرد باید و دانش و راستی»، نقش بست.
چنانکه آمد پس از انقلاب اسلامی در مقطعی کوتاه، نام دانشگاه به دانشگاه مشهد تغییر یافت و سرانجام در سال ۱۳۶۳ نام دانشگاه به دانشگاه فردوسی مشهد تغییر کرد. زمانی که نام دانشگاه به دانشگاه مشهد تغییر یافت، نشان دانشگاه هم، طرحی از گنبد با منارهای به شکل «لا»، شد که در بالای آن نوک قلم نقش بسته و در میان آن نشان رسمی جمهوری اسلامی ایران و در زیر گنبد نقش یک کتاب ناگشوده آمده است. این طرح با عبارت «دانشگاه فردوسی مشهد» به خط نستعلیق که در زیر کار آمده کامل شده است.
پس از جدایی دانشگاه علوم پزشکی از دانشگاه فردوسی مشهد در سال ۱۳۶۶، نشان رسمی جمهوری اسلامی از نشان دانشگاه حذف و نقش خطوط قلم تکمیل شد. پس از آن تغییری در آرم دانشگاه صورت نگرفته است.
۱۴ تیرماه ۱۴۰۵
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
نشان(آرم) دانشگاه از آغاز تاکنون
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
نشان(آرم) دانشگاه از آغاز تاکنون
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
پيشينه علمی دکتر عبدالمحسن مشکوه الدینی به منظور ارتقاء به درجه دانشیاری به قلم ایشان
۱۳۴۲/۰۶/۳۱
@Mafakherferdowsi
اخذ درجه دکتری دکتر عبدالمحسن(در متن خبر به نادرست عبدالحسین) مشکوة الدینی
اخبار دانشگاه، شماره هفتم، مرداد ماه ۱۳۴۱
@mafakherferdowsi
۱۰ تیرماه ۱۴۰۵ مصادف است با سیوسومین سالروز درگذشت زندهیاد دکتر عبدالمحسن مشکوه الدینی، استاد پیشکسوت دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه یاد و خاطرۀ این استاد پیشکسوت دانشگاه را گرامی میدارد.
@mafakherferdowsi
دیوار معرفی مفاخر دانشگاه
دانشگاه فردوسی مشهد با گذشتۀ پرافتخار علمی، پژوهشی و دستاوردهای فرهنگی خود محل تدریس استادان بزرگی بوده است که امروزه از آن ها به عنوان مفاخر عرصه های علمی، فرهنگی و اجتماعی کشور یاد میکنیم. در گالری اول موزه، دیواری به معرفی این استادان اختصاص یافته است. در این دیوار هفت تن از مفاخر دانشگاه که به واسطۀ تأثیر اجتماعی و فرهنگی فرا دانشگاهی خود، با بررسی و رأی شورای مرکزی مفاخر به عنوان مفاخر دانشگاه برگزیده شدهاند؛ معرفی میشوند. این هفت نفر استاد سید جلالالدین آشتیانی، دکتر علیاکبر فیاض، دکتر سید محمدتقی فاطمی، دکتر غلامحسین یوسفی، استاد کاظم مدیرشانهچی، استاد محمد واعظزاده و دکتر علی شریعتی هستند.
در ویترین پایین این دیوار هم، دستخط، اسناد و عکسهای برخی از این استادان به نمایش در آمده است.
۹ تیرماه ۱۴۰۵
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
🔸خراسانشناسی _ آرامگاه فردوسی🔸
بنا بر گزارش نظامی عروضی، هنگامی که فردوسی در سال ۴۱۱ ق درگذشت، پیشوای مذهبی شهر از دفن او در گورستان مسلمانان توس جلوگیری کرد و شاعر در باغ خود، که درون شهر تابران، نزدیک دروازۀ رزان بود، به خاک سپرده شد. بر پایه آنچه در مقدمۀ نسخه مختصر از شاهنامه (نسخه برلین)، آمده است ابوالحارث ارسلان جاذب (درگذشت بین ۴۱۹ تا ۴۲۱ ق)، حاکم توس در روزگار غزنویان، بر مرقد فردوسی قبّهای ساخت. علیرغم ویرانیهای مکرر توس به دست ترکان، مغولان، تیموریان و ازبکان، مرقد فردوسی همچون مکانی قابل احترام باقی ماند.
اطلاع بعدی ما از آرامگاه این شاعر بزرگ مربوط به سال ۱۲۰۱ خورشیدی است که جیمز فریزر آن را وصف کرده است در آن زمان بنای آرامگاه فردوسی گنبدی کوچک مزین به کاشی بود؛ اما این بنا تا سال ۱۲۶۶ از بین رفت. در این سال عبدالوهابخان آصفالدولۀ شیرازی حاکم خراسان (حاکمیت ۱۳۰۱_ ۱۳۰۳ ق)، بر روی ویرانه آرامگاه فردوسی ساخت بنایی آجری را آغاز کرد؛ که به سبب عزل، موفق به پایان رساندن آن نشد.
در اوایل سدۀ گذشته، افزایش روحیۀ ملیگرایی در ایران، پژوهندگان و بزرگان را بر آن داشت تا دولت را به ساخت آرامگاهی در خور شأن شاعری که همۀ تلاش خود را در جهت حفظ تاریخ و هویت ایران بهکار بسته است، تشویق کنند. محمدتقی بهار چندین مقاله دربارۀ ضرورت انجام این طرح نوشت و رضاشاه را واداشت تا ملّیگرایی خود را با ساخت آرامگاه فردوسی اثبات کند. او در مقالهای نوشت: «در غیر این صورت، ما مردم خراسان، خود آن بنا را خواهیم ساخت».
ارباب کیخسرو شاهرخ مأموریت یافت تا از توس دیدن کند و محل مقبرۀ فردوسی را مشخص نماید. او توانست با مراجعه به منابع ادبی، بررسی ویرانههای توس و گفتوگو با افراد محلّی و مسنِ آنجا، که هنوز بنای آصفالدوله را به یاد داشتند، محل مقبرۀ فردوسی را بیابد. ساخت آرامگاه در سال ۱۳۰۷ خورشیدی زیر نظر شاهرخ آغاز شد و در سال ۱۳۱۳ خورشیدی همزمان با برگزاری جشن هزارۀ فردوسی به پایان رسید. کریم طاهرزاده بهزاد نقشۀ معماری آرامگاه را فراهم کرد. او این نقشه را در پی پیشنهاد وزیر دربار، عبدالحسین تیمورتاش، تهیه نمود؛ اما این طرح عملی نبود و در نتیجه، ساخت آرامگاه بر مبنای نقشه و مدل مینیاتوری گچی آندره گُدار آغاز شد. پس از ساخت این بنا، خیلی زود سقف هرمی پیشبینی شده برای آن شکاف برداشت و فرو ریخت و سقفی هرمی – پلکانی که بهزاد آن را طراحی کرده بود، جایگزین شد؛ بنای آرامگاه توسط حسین حجّارباشی زنجانی و حسین لُرزاده ساخته شد. سنگهای لازم برای بنا از معدن سنگ مرمر خلج، در نزدیکی مشهد آورده شد. ظاهر ساختمان یادآور بناهای پرسپولیس و مقبرۀ کوروش بزرگ در پاسارگاد بود.
سی سال پس از برپا داشتن این بنا، ضرورت جلوگیری از نفوذ رطوبت و فراهم آوردن فضای کافی احساس میشد؛ بنابراین وزارت فرهنگ و هنر، تحت نظر هوشنگ سیحون، آرامگاه را گسترش داد و بهطور رسمی در اردیبهشت ۱۳۴۷ خورشیدی، مقارن با نخستین همایش سالیانۀ توس که ویژه مطالعات فردوسیپژوهی و شاهنامهشناسی بود، گشایش یافت.
این بنا که تحت حفاظت میراث فرهنگی است با جذب کمکهای چشمگیر خیرین همچنان آباد و استوار باقی مانده است.
برگرفته از مقاله علیرضا شاپور شهبازی
ترجمه: سلمان ساکت
#خراسانشناسی
@mafakherferdowsi
🔸خراسانشناسی _ آرامگاه فردوسی🔸
#خراسانشناسی
@mafakherferdowsi
روند دگرگونی نام و نشان (آرم) دانشگاه از آغاز تاکنون
روند تغییر نام و نشان دانشگاه در راهروی سمت راست موزه به نمایش گذاشته شده است.
برای بررسی روند تغییر نام دانشگاه باید به تاریخ شکلگیری دانشگاه بازگردیم. ریشۀ ایدۀ تأسیس دانشگاه فردوسی به زمان تأسیس بیمارستان شاهرضا (بعداً امام رضا علیه السلام) در سال ۱۳۱۳ بر میگردد. با تأسیس این بیمارستان نیاز به پرورش نیروی متخصص برای آنجا ضرورت یافت؛ به همین سبب پیشنهاد راهاندازی دانشگاه مشهد در همان سال مطرح شد، اما به سبب نبود نیروی انسانی برای تدریس و همچنین مشتاقانی برای تحصیل، در آن سالها اجرایی نشد.
شرایط نه برای راهاندازی دانشگاه ولی برای تأسیس آموزشگاه عالی بهداری تا سال ۱۳۱۹ فراهم شد. در آن سال آموزشگاه عالی بهداری در کنار دبیرستان فردوسی (امروزه دبیرستان شاهد فردوسی واقع در خیابان دانش غربی) راهاندازی شد.
با گشایش این آموزشگاه ایدۀ تأسیس دانشگاه مشهد جدیتر شد، به همین سبب وزارت فرهنگ در فروردین ۱۳۲۴ آقای ابوالحسن فروغی، استاد دانشگاه تهران، را برای مطالعه در باب تأسیس دانشگاه مشهد مأمور مسافرت به خراسان کرد. او پس از سفر به خراسان گزارش خود را در همان سال تقدیم وزارت فرهنگ کرد. این مطالعات و اقدامات تکمیلی، موجب شد که هیأت دولت در سال ۱۳۲۶ با تأسیس دانشگاه در مشهد موافقت کند. اساسنامه این دانشگاه مشتمل بر دانشکدههای پزشکی، ادبیات و معقول و منقول در همان سال تصویب شد؛ اما با توجه به مسائل سیاسی و اقتصادی کشور زمینهٔ راهاندازی نخستین دانشکدهٔ دانشگاه، دانشکدهٔ پزشکی تا سال ۱۳۲۸ فراهم نشد. در پاییز آن سال دانشکدهٔ پزشکی رسماً گشایش یافت.
این دانشکده تا زمان تشکیل دانشگاه مشهد در چند سال بعد، زیر نظر وزارت فرهنگ و زیرشاخهای از دانشگاه تهران بهشمار میرفت.
در سال ۱۳۳۴ با راهاندازی دانشکدۀ ادبیات و موافقت با راهاندازی دانشکدۀ علوم معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) شرایط آییننامهای برای تأسیس دانشگاه در شهر مشهد فراهم شد و دانشگاه عملاً تأسیس شد ولی مجوز این دانشگاه در مردادماه ۱۳۳۵ با عنوان «دانشگاه رضوی» صادر شد. نام دانشگاه چندین ماه بعد از سوی وزارت فرهنگ از «دانشگاه رضوی» به «دانشگاه مشهد» تغییر یافت. بدین ترتیب دانشگاه مشهد پس از دانشگاه تهران (۱۳۱۳) و دانشگاه تبریز (۱۳۲۶) به عنوان سومین دانشگاه ایران متولد شد.
نام دانشگاه تا فروردین ۱۳۵۳ همچنان «دانشگاه مشهد» بود و در آن سال به «دانشگاه فردوسی» تغییر نام یافت.
از سال ۱۳۵۸ نام دانشگاه بار دیگر به «دانشگاه مشهد» تغییر نام پیدا کرد، سرانجام در سال ۱۳۶۳ نام دانشگاه، «دانشگاه فردوسی مشهد» شد.
در پیام بعدی نشانهای دانشگاه (آرم) در طول این سالها معرفی خواهد شد.
۷ تیرماه ۱۴۰۵
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
روند دگرگونی نام و نشان(آرم) دانشگاه از آغاز تاکنون
#معرفی_موزه_دانشگاه
@mafakherferdowsi
مرکز آثار مفاخر واسناد دانشگاه فردوسی مشهد تاسوعا و عاشورای حسینی را به همه آزادگان تسلیت می گوید.
@mafakherferdowsi
