مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه فردوسی مشهد

کنگرۀ جهانی ناصر‌خسرو کنگره ناصرخسرو قبادیانی، شاعر و نویسندۀ بنام سدۀ پنجم هجری (د. ۴۸۱ق)، در هزارمین سال تولد او، از ۲۳ تا ۲۵ شهریور‌ماه ۱۳۵۳ در تالار فردوسی دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی برگزار شد. چهار سال پیش از آن، کنگره‌ی بزرگداشت ابوالفضل بیهقی در دانشگاه برگزار شده بود و اینک با بهره‌گیری از تجربۀ آن، کنگره جهانی ناصر‌خسرو با استقبال بیشتر مواجه شد. در آن زمان، دکتر نصرالله مقتدر مژدهی رئیس دانشگاه و دکتر جلال متینی رئیس دانشکدۀ ادبیات بودند. در این کنگره که دبیرش دکتر گیتی فلاح‌رستگار بود، نخستین جلسه‌ی آن با حضور نزدیک به ۶۰۰ تن از محققان و پژوهشگران ایرانی و خارجی آغاز شد. در طول این کنگره، ۳۹ تن از استادان ایرانی و خارجی مقاله‌های خود را درباره‌ی زندگی، آثار ناصرخسرو و همچنین اوضاع سیاسی و اجتماعی زمانه او ارائه دادند. چهره‌های شاخصی چون سید جلال‌الدین آشتیانی، محمدعلی اسلامی ندوشن، ایرج افشار، ابراهیم باستانی پاریزی، برتلس (خاورشناس اهل شوروی)، احمد تفضلی، عباس زریاب خویی، عبدالحسین زرین‌کوب، منوچهر ستوده، ذبیح‌الله صفا، محمود فرخ، نجیب مایل هروی (از افغانستان)، مجتبی مینوی و سید حسین نصر در این رویداد شرکت داشتند. پس از پایان کنگره، مجموعه‌ی کامل سخنرانی‌ها در کتابی با عنوان «یادنامه‌ی ناصرخسرو» گردآوری و در هزار نسخه به‌توسط مؤسسۀ چاپ و انتشارات دانشگاه فردوسی چاپ و منتشر شد. هم‌زمان با این کنگره، دانشگاه تهران نیز مجلس جداگانه‌ای برای بزرگداشت ناصرخسرو برپا کرد و چاپ تازه‌ای از «دیوان ناصرخسرو» که زیر نظر مجتبی مینوی و دکتر مهدی محقّق تهیه شده بود، منتشر ساخت. ۶ مرداد ۱۴۰۵ #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

کنگره جهانی ناصر‌خسرو (۲۳ شهریور ۱۳۵۳) #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

🔸خراسان‌شناسی _ مدرسهٔ پریزاد🔸 شهر مشهد از دورهٔ شاهرخ تیموری چنان رو به رونق گذاشت که تا اوایل دوره صفوی جای شهر کهن توس را گرفت. از همین رو، گذشته از بخشی از چهارتاقی حرم امام رضا (ع)، احتمالاً سایر آثار تاریخی شهر مشهد از این دوره فراتر نمی‌رود. از جمله مهمترین آثار تاریخی مشهد، مدرسه پریزاد است که همچون مدارسی دیگر، امروزه در مجموعۀ حرم مطهر امام رضا (ع) قرار دارند. بدیهی است که ساختمان نخستین این مدرسه‌ها، در کنار حرم بوده است، ولی با گسترش تدریجی بارگاه رضوی به ویژه در یک صد سال اخیر، امروزه در محدودۀ آن قرار گرفته‌اند. مدرسۀ پریزاد که در راهروی جنوبی رواق دارالولایه جای دارد، از شمال به مدرسۀ بالا‌سر، از شرق به دار‌السیادۀ رضوی و از جنوب به مسجد گوهرشاد محدود است. تا پیش از توسعه حرم، مدرسه از غرب به بازار قدیمی زنجیر و از آنجا به صحن عتیق حرم راه داشته است. این مدرسه همانند دیگر مدارس دورۀ تیموری بنایی چهار‌ایوانی در دو طبقه به ابعاد ۱۰*۱۵ متر شامل ۲۲ حجره و چهار ایوان در چهار سمت حیاط است که در طرفین ایوان‌ها، اتاق‌ها و راه‌پله‌ها قرار دارند. ایوان‌ها با گچ‌بری، کاشی، کاشی معرّق و آجر‌کاری تزئین شده‌اند که زیبا‌ترین و پرتزئین‌ترین آن‌ها ایوان شرقی و نمای خارجی ایوان ورودی (غربی) است. از تاریخ دقیق ساخت بنا اطلاعاتی در دست نیست و کتیبه‌ای از دورۀ تیموری در بنا باقی نمانده است اما به گفتۀ «فریزر» در میان مردم مشهد در دوره فتحعلی‌شاه قاجار (حک. ۱۲۱۲- ۱۲۵۰ق) شایع بود که بانی این مدرسۀ کوچک اما شکوهمند، «پریزاد‌خانم»، ندیمۀ گوهرشاد‌آغا (د.۸۶۱ ق) بود که آثار خیریه بسیاری در شهر مشهد باقی گذاشته است. بر پایهٔ این شفاهیات، چون گوهرشاد نسبت به ندیمه‌اش، پریزاد، علاقۀ وافری داشت، بقایای مصالح مسجد گوهرشاد را در اختیار وی گذاشت تا مدرسه را بسازد. با توجه به اینکه گفته می‌شود این مدرسه بعد از مسجد گوهرشاد و با باقی‌ماندۀ مصالح آن، ساخته شده، بسیاری از مورّخان، تاریخ ساخت آن را ۸۲۳ هجری قمری یعنی دو سال پس از اتمام ساخت مسجد گوهرشاد می‌دانند. پریزاد پس از اتمام ساخت مدرسه، تولیت آن را به همسر و سپس به نوادگان ذکور خود سپرد. وی همچنین مقرر داشت که هر یک از اولادش در یکی از اتاق‌های مدرسه اقامت کنند و اگر اتاقی باقی ماند به «مساکین طلبه زوار» بدهند. قدیمی‌ترین کتیبه در ساختمان مدرسه، به صورت کاشی معرّق بر مدخلِ اصلی به چشم می‌خورد که نمایانگر تعمیرات بنا در سال ۱۰۹۱ قمری (همزمان با سالهای پادشاهی شاه سلیمان صفوی، حک: ۱۰۷۷ - ۱۱۰۵ ق) به‌توسط یکی از امرای معروف، به نام نجف‌قلی خان بیگلربیگی‌ قندهار و اهتمام‌ محمدباقر بیگ‌ و سعی‌ میرزا شكرالله‌ است. در دوره‌های بعد نیز مرمت‌های متعدد دیگری در بنا رخ داده است، از همین رو، نشانه‌های‌ اندكی‌ از تزئینات دورۀ تیموری‌ در آن باقی است‌، چنانکه می‌توان گفت تنها تزئینات به جای مانده از دوره تیموریان، گل و برگ و‌ طرح‌های‌ شبدری‌ در میان‌ قاب‌بندی‌ آجری‌ ایوان شرقی است. ۵ مرداد ۱۴۰۵ #خراسان‌شناسی @mafakherferdowsi

🔸خراسان‌شناسی _ مدرسه پریزاد 🔸 #خراسان‌شناسی @mafakherferdowsi

با نهایت تأسف و تأثر، به اطلاع می‌رساند محقق اندیشمند و استاد فرزانه حوزه و دانشگاه، دکتر کریم عبداللهی‌نژاد، رئیس اسبق دانشکدهٔ الهیات و معارف اسلامی (۱۳۷۳-۱۳۷۷) و عضو هیأت علمی بازنشستهٔ گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی در ۴ مرداد‌ماه ۱۴۰۵ چشم از جهان فروبست. مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه این ضایعه را به خانوادۀ بزرگ دانشگاه فردوسی مشهد، جامعۀ علمی كشور و خانوادۀ گرامی آن زنده‌یاد تسلیت می‌گوید. @mafakherferdowsi

دومین کنگره تحقیقات ایرانی(۱۱ شهریور ۱۳۵۰) یکی از مهم‌ترین کنگره‌هایی که در دانشگاه مشهد برگزار شده است، کنگره تحقیقات ایرانی در سال ۱۳۵۰ هجری شمسی، در دانشکدۀ ادبیات است. این کنگره گردهمایی علمی سالانه‌ای بود که در تابستان‌ سال‌های ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۷ در یکی از دانشگاه‌های ایران برگزار می‌شد. برگزاری این کنگره حاصل طرحی به نام انقلاب آموزشی بود که از سال ۱۳۴۶ آغاز شد. در این کنگره پژوهشگران و ادیبان ایرانی و خارجی گرد هم می‌آمدند تا دستاوردهای تحقیقاتی خود را دربارۀ تاریخ و فرهنگ ایران ارائه داده و از دیدگاه‌های محققان دیگر بهره ببرند. نخستین کنگره با نام «کنگرۀ ایران‌شناسی» در شهریور ۱۳۴۹ در دانشگاه تهران و به پیشنهاد دانشکده ادبیات و کتابخانه مرکزی آن دانشگاه برگزار شد. در همین نخستین دورۀ کنگره، کمیته‌ای به نام «کمیته مرکزی» تشکیل شد تا زمینۀ شکل‌گیری انجمن‌های تخصصی ایران‌شناسی و برنامه‌ریزی برای دوره‌های بعدی کنگره را فراهم کند. اعضای ثابت این کنگره، چهره‌های سرشناس زیر بودند: جمشید بهنام، پرویز ناتل خانلری، غلامعلی رعدی آذرخشی، ذبیح‌الله صفا، مجتبی مینوی، سید حسین نصر، حبیب یغمائی و ایرج افشار از شهر تهران و همچنین عبدالباقی نواب از اصفهان، منوچهر مرتضوی از تبریز، عبدالوهاب نورانی وصال از شیراز و جلال متینی از مشهد نام این رویداد در دومین دورۀ آن به «کنگرۀ تحقیقات ایرانی» تغییر یافت. دومین کنگره، از ۱۱ تا ۱۶ شهریور ۱۳۵۰ در دانشگاه مشهد برگزار شد. در آن زمان، دکتر عبدالله فریار رئیس دانشگاه مشهد و دکتر جلال متینی رئیس دانشکده ادبیات بودند و دبیر این کنگره دکتر عباس سعیدی رضوانی(استاد گروه جغرافیا) بود. در این دومین کنگره، ۱۳۴ چهرۀ علمی شرکت داشتند که از میان ایشان ۹۲ تن در ۱۰ بخش مختلف سخنرانی کردند. یک سال بعد، یعنی در مرداد ۱۳۵۱، مجموع این سخنرانی‌ها با تلاش حمید زرین‌کوب (عضو هیأت علمی دانشکده ادبیات) در دو جلد و در هزار نسخه، به توسط چاپخانه دانشگاه مشهد منتشر شد. فایل الکترونیکی سخنرانی‌های این کنگره به پیوست تقدیم می‌شود. ۴ مرداد‌ماه ۱۴۰۵ #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

دومین کنگره تحقیقات ایرانی (۱۱ شهریور ۱۳۵۰) #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

دکتر ناصررضا ارقامی، استاد برجسته گروه آموزشی آمار دکتر ناصررضا ارقامی در خرداد ۱۳۲۸ در نیشابور به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در همان شهر به پایان رساند و در سال ۱۳۴۶ در رشته برق دانشگاه صنعتی شریف پذیرفته شد، اما از آن رشته انصراف داد و برای تحصیل در رشته اقتصاد، عازم انگلستان شد. پس از اخذ درجه لیسانس در اقتصاد از کالج کویین مری دانشگاه لندن و درجه فوق لیسانس از مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی همان دانشگاه، به ایران بازگشت و پس از خدمت در بانک مرکزی و گذراندن دوره خدمت وظیفه در دانشگاه مشهد و انتقال به اين دانشگاه، در سال ۱۳۵۶، برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت. وی در سال ۱۳۶۰ پس از اخذ درجه دکترای آمار از دانشگاه ایالتی فلوریدا، برای خدمت در دانشگاه مشهد به ایران مراجعت نمود و در گروه آموزشی آمار دانشگاه فردوسی مشهد مشغول به کار شد و در سال ۱۳۸۸، پس از ۳۷ سال خدمت در دانشگاه با درجه استادی به افتخار بازنشستگی نایل شد. معاونت دانشکده علوم، ریاست دانشکده علوم ریاضی، معاونت آموزشی دانشگاه و مدیریت گروه آمار از سوابق اجرایی ایشان می باشد. گفتنی است دکتر ارقامی در یازدهمین کنفرانس آمار که در سال ۱۳۹۱ در دانشگاه علم و صنعت برگزار شد به عنوان استاد پیشکسوت آمار مورد تقدیر قرار گرفت. انتخاب به عنوان آماردان برجسته ایران و دریافت لوح تقدیر از جناب آقای خاتمی در سال ۱۳۸۲، دریافت جایزه بهترین مقاله ارائه شده در بیست و دومین کنفرانس ریاضی ایران و انتخاب به عنوان استاد نمونه دانشگاه فردوسی مشهد از جمله افتخارات دکتر ارقامی بوده است. دکتر ناصررضا ارقامی در ۴ مردادماه ۱۳۹۶ چشم از جهان فروبست. مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه فردوسی مشهد یاد و خاطره این استاد گرانقدر را گرامی می دارد. @mafakherferdowsi

۴ مرداد ۱۴۰۵ مصادف است با نهمین سالروز درگذشت زنده‌یاد دکتر ناصررضا ارقامی، استاد برجستۀ دانشکدۀ علوم ریاضی دانشگاه فردوسی مشهد مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه یاد و خاطرۀ این استاد برجستۀ دانشگاه را گرامی می‌دارد @mafakherferdowsi

دکتر احمدعلی رجایی پژوهشگر معروف خراسانی در تهران درگذشت روزنامۀ خراسان ۱۳۵۷/۰۵/۰۲ #روزنامه_قدیمی @mafakherferdowsi

۱ مرداد ۱۴۰۵ مصادف است با چهل و هشتمین سالروز درگذشت زنده‌یاد دکتر احمدعلی رجایی بخارایی، رئیس اسبق دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه یاد و خاطرۀ این استاد برجستۀ دانشگاه را گرامی می‌دارد. @mafakherferdowsi

بازتاب برگزارى کنگره ابوالفضل بیهقی در روزنامه خراسان شهریورماه ۱۳۴۹

کنگره بین المللی بزرگداشت ابوالفضل بیهقی کنگره بزرگداشت ابوالفضل بیهقی (د:۴۷۰ ق) مورّخ و دبیر چیره‌دست عصر غزنوی از ۲۱ تا ۲۵ شهریور‌ ۱۳۴۹ به کوشش استادان دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد، در تالار رازی دانشکدۀ پزشکی برگزار شد. در زمان برگزاری این کنگره، دکتر عبدالله فریار ریاست دانشگاه مشهد و دکتر سید جلال‌الدین متینی ریاست دانشکدۀ ادبیات را بر عهده داشتند. از واکنش‌های پس از برگزاری کنگره چنین بر می‌آید که عدم اطلاع‌رسانی به‌موقع و مناسب دانشگاه مشهد، موجب شده بود که این کنگره، همانند کنگرۀ شیخ طوسی مورد استقبال قرار نگیرد. با وجود این، ۶۹ تن از برجسته‌ترین ادیبان و مورخّان مطرح ایران و جهان در آن شرکت کرده و  ۳۴ تن مقالات خود را در این کنگره ارائه دادند. از جملۀ این شخصیت‌ها، مجتبی مینوی، علی‌اکبر فیاض، عبدالحسین زرین کوب، ایرج افشار، محمد‌علی اسلامی ندوشن، شیرین بیانی، محمد ابراهیم باستانی پاریزی، سید جعفر شهیدی، محمد جواد مشکور بودند. از میان دانشمندان غیر ایرانی نیز می‌توان به حضور عبدالحی حبیبی، قیام‌الدین راعی، همایون غلام سرور (از افغانستان)، نذیر احمد (از هندوستان)، راجر سیوری (از کانادا)، کورویاناگی (از ژاپن)، و کنت لوتر (از آمریکا) اشاره کرد. یکی از وظایفی که برگزار‌کنندگان کنگره برای دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی تعیین کردند و در قطعنامه گنجانده شد، جمع‌آوری و نشر مجموعه سخنرانی‌های این رویداد بود. یک سال بعد، متن سخنرانی‌های پژوهشگران با عنوان «یادنامۀ ابوالفضل بیهقی» در هزار نسخه توسط انتشارات دانشگاه مشهد به چاپ رسید. همچنین در همان سال، تصحیح تاریخ بیهقی، اثر ماندگار زنده‌یاد دکتر علی‌اکبر فیّاض نیز از سوی همین انتشارات منتشر شد. پیش از این در سال ۱۳۲۴، به کوشش دکتر فیاض و دکتر قاسم غنی، کتاب «تاریخ بیهقی» از طرف وزارت فرهنگ چاپ شده بود که در دهۀ ۵۰ این کتاب نایاب شده بود، لذا به درخواست دکتر متینی رئیس وقت دانشکدۀ ادبیات، چاپ جدیدی از تاریخ بیهقی به مناسبت برگزاری این کنگره توسط دکتر فیاض انجام شد و ایشان پیش از برگزاری کنگره، چاپ جدید تاریخ بیهقی را با حدود ۷۰۰ صفحه آماده کردند تا در اختیار اعضای کنگره قرار گیرد. استاد فیاض بعداً به تهیه تعلیقات کتاب پرداختند، ولی با کمال تأسف در حین نگارش تعلیقات درگذشتند. با این اتفاق، به‌جای مقدمۀ «تاریخ بیهقی»، متن سخنرانی استاد دکتر فیاض دربارۀ «نسخه‌های خطی تاریخ بیهقی» قرار داده شد و تعلیقات را که تا صفحۀ ۱۹۳ نوشته شده بود در کتاب چاپ گردید. برگزاری این کنگره و  تصحیح بسیار فاخر دکتر فیاض، بیهقی را آن‌گونه که می‌بایست به جامعۀ ایران شناساند و شاید این دو رویداد را بتوان سرآغاز پژوهشهای گسترده در مورد این ادیب و مورخ نامدار و اثر گرانسنگ او دانست. ۳۱ تیر‌ماه ۱۴۰۵ #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

کنگره بین‌المللی ابوالفضل بیهقی (۲۱ شهریور ۱۳۴۹) #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

🔸️خراسان‌شناسی _ بنای هارونیه🔸️ سرزمین ایران دارای آثار تاریخی متنوع و متعددی است. هرچند متون تاریخی و کتیبه‌های موجود در این بناها کمک مؤثری در شناخت بهتر آنهاست، لیکن بناهای شاخصِ عاری از هرگونه ماده تاریخی یا سندی پیرامون تاریخ آن بسیارند، بنای هارونیه در شهر کهن توس از جمله این بناها است که در مورد کارکرد دقیق و تاریخ ساخت آن ابهام فراوانی وجود دارد. هارونیه امروزه بنای منفردی تقریباً در میانه شهر تابران توس است، اما از نوشته های سیاحان دورهٔ قاجار همچون فریزر، خانیکف و اعتمادالسلطنه می‌توان استنباط کرد که تا دورهٔ قاجاریه در پیرامون این بنا آثار معماری دیگری ازجمله منار و یا قلعه چهاربرجی وجود داشته است. جیمز بیلی فریزر انگلیسی، برای نخستین بار در سال ۱۸۲۱ م. بدون ذکر نامی مشخص از این بنا، به گفتن این نکته بسنده می‌کند که «بزرگ‌ترین بنای توس، بنای مربعی است که از آجر ساخته شده و بالای آن گنبدی است، این بنا تقریباً در وسط محوطه و بسیار بلند و باعظمت است» یکی از فرضیات مورد پذیرش شماری از محققان، این است که هارونیه همان خانقاه و مقبرۀ امام محمد غزالی است. حال آنکه، در این زمینه پاره‌ای از متون تاریخی بر این نکته تأکید دارند که مقبره امام محمد غزالی در بیرون شهر تابران توس قرار داشته است. این امر نیز با جایگاه بنای هارونیه که در مرکز شهر و نه بیرون آن قرار دارد، تأیید می‌شود. در دهه‌های اخیر نیز برخی از محققان چون هرتسفلد، هیل و گرابر و هیلن براند بدون ارایۀ دلایل و مدارک مستند، این بنا را در زمره بناهای دوره سلجوقی قلمداد کرده‌اند. حال آنکه بین ساخت بنا در دورهٔ حکومت سلجوقیان و خوارزمشاهیان شک و تردید بسیاری وجود دارد. این امر از دو جنبه قابل بررسی است: نخست، شباهت معماری این بنا به بناهای دوره پس از حمله مغول یا همان دوره ایلخانی و به ویژه بناهای آرامگاهی این دوره است و دیگر این‌که وقایع و حوادث تاریخی شهر توس دلیل دیگری بر اثبات ساخت بنا در شهر توس پس از حمله مغول است، زیرا مغولان در طی حملات خود بسیاری از مساجد، مدارس، کتابخانه‌ها و مراکز علمی شهر توس را غارت کرده و به آتش کشیدند؛ درنتیجه، پذیرش این امر بسیار دشوار و دور از ذهن می‌نماید که از میان تمام بناهای مهم و شاخص این شهر پیش از حمله مغولان، تنها بنای هارونیه سالم مانده باشد. از کلیت مطالب می‌توان به این جمع‌بندی رسید که هارونیه، بنایی است که در سدۀ هشتم هجری و در دورۀ حکومت شیعه مذهب سربداران، به منظور دفن یکی از شیوخ و دراویش گمنام این سلسله ساخته شد. کشمکش‌های سیاسی و رقابت‌های قدرت‌طلبانه و سقوط زود‌هنگام سربداران در سدۀ هشتم هجری، منجر به نا‌تمام ماندن بنا شد و پس از مدتی نیز نشانه‌های تاریخی و مذهبی آن توسط حکومت‌های بعدی از بین رفت و در میان مردم و بدون هیچ‌گونه پشتوانۀ تاریخی به هارونیه شناخته شد. از ظاهر بنای هارونیه پیدا است که آجر منبع اصلی ساخت آن است. آجر در بخش نما به صورت تزئینی نیز مورد استفاده قرار گرفته است. مقنرس و تزئینات گچی نیمه برجسته در سه ضلع بنا، دیگر تزئینات هارونیه است که به صورت معمول میزان برجستگی این نوع تزئینات از سطح زمینه را می‌توان بین ۰.۵ تا ۲.۵ سانتی‌متر در نظر گرفت. تلخیص از دو مقالۀ «پژوهشی در کارکرد و معماری بنای هارونیه توس» نوشتۀ حسین کوهستانی و علی زارعی و «مطالعه و بررسی تزئینات گنبد هارونیه توس» نوشتۀ سیده فریما موسوی ۳۰ تیر‌ماه ۱۴۰۵ #خراسان‌شناسی @mafakherferdowsi

🔸خراسان‌شناسی _ بنای هارونیه🔸 #خراسان‌شناسی @mafakherferdowsi

کنگره هزاره شیخ طوسی (۲۸ اسفند ۱۳۴۸) کنگرۀ هزارۀ شیخ طوسی، دانشمند بزرگ شیعی سده پنجم هجری (۳۸۵ق- ۴۶۰ق)، از ۲۸ اسفند ۱۳۴۸ تا ۳ فروردین ۱۳۴۹ با حضور نزدیک به ۱۵۰ تن از استادان، دانشمندان و اسلام‌شناسان برجسته از ۲۱ کشور جهان برگزار شد. دکتر عبدالله فریار رییس وقت دانشگاه مشهد، ریاست کنگره را بر عهده داشت و محمد واعظ‌زاده خراسانی سردبیری کنگره را عهده‌دار بود. فکر تشکیل هزارۀ شیخ طوسی از طرف دانشمند بزرگ، مرحوم آیت‌الله حاج شیخ آقا‌بزرگ طهرانی (د: ۱۳۴۸) پدید آمد. آقابزرگ تهرانی پیش از فرا رسیدن هزارمین سالگرد تولد شیخ طوسی، با شخصیت‌های علمی و فرهنگی مکاتبه کرد و پیشنهاد برگزاری این بزرگداشت را مطرح نمود. پس از موافقت شورای دانشگاه تهران و با توجه به اینکه زادگاه شیخ طوسی خراسان بود، مسئولیت برگزاری این مراسم به دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه مشهد واگذار شد. از مهم‌ترین ویژگی‌های این کنگره، ایجاد بستری مناسب برای گفتگو میان دانشمندان اهل سنت و علمای شیعه بود که وحدت و اتحاد جهان اسلام و تقریب میان مذاهب مختلف را نشان می‌داد. مجموع سخنرانی‌های عربی و فارسی این کنگره در سه مجلد در سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۴ در انتشارات دانشگاه فردوسی به چاپ رسید. همچنین سه کتاب اختیار معرفة الرجال (رجال کَشّی)، شرح حال و آثار شیخ طوسی و فهرست شیخ طوسی نیز در حاشیۀ این همایش منتشر شد. ۲۸ تیر‌ماه ۱۴۰۵ #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi

کنگرۀ هزارۀ شیخ طوسی (۲۸ اسفند ۱۳۴۸) #معرفی_موزه_دانشگاه @mafakherferdowsi