چای شیرین؛
Kanalga Telegram’da o‘tish
Ko'proq ko'rsatish
Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
512
Obunachilar
-224 soatlar
-107 kun
-2330 kun
Postlar arxiv
512
دوستم در به خاطر سپردنِ آنهمه جزئیاتِ کوچک و بهظاهر ناچیز، چنان دقیق بوده که انگار مدتهاست بیصدا تماشایم کرده؛ حتی آن گوشههایی از من که کمتر به چشم میآیند..
20 Noy, 13:15
512
دوستم در به خاطر سپردنِ آنهمه جزئیاتِ کوچک و بهظاهر ناچیز، چنان دقیق بوده که انگار مدتهاست بیصدا تماشام کرده؛ حتی آن گوشههایی از من که کمتر به چشم میآیند..
20 Noy, 12:50
20 Noy, ~13:17
512
ما با این اسم اُنس میگیریم و کار درمیاریم؛ بقیهش اضافات دنیاست.
خیمه هنرمون"]
16 Noy, 11:28
512
ما با این اسم اُنس میگیریم و کار درمیاریم؛ بقیهش اضافات دنیاست.
"خیمه هنر
16 Noy, 11:17
16 Noy, ~11:28
512
زندگی عجیب بیرحمه؛ گاهی در عرض چند ثانیه، چنان ورایِ تمام پیشبینیهات ظاهر میشه که تمام تصوراتت از آنچه ممکنه اتفاق بیفته، رنگ میبازن؛ کلاً کلپس میشی.
12 Noy, 02:14
512
هیچچیز قشنگتر از این نبود که وسط هیئت بارون گرفت؛ اون بارید و منم باهاش باریدم.
11 Noy, 15:36
512
پای حرفهایی نشستم که نمیشد بهسادگی از کنارشون گذشت. چند باری تا مرزِ سرریز شدن پیش رفتم؛ اما نمیخواستم رشتهی کلام از دستم خارج بشه و از مسیر حرفهام دور بمونم.
با لبخندی که از آرام گرفتنِ چیزی در عمق وجودش خبر میداد و آرامشی ریشهدار، تجربههاش رو برام تعریف میکرد. انگار رنجِ روزهای گذشته، راهی به خلوتِ آرامِ درونش پیدا نکرده بود.
آخرِ صحبت، این حق رو بهم داد که به زعم خودش، آنچه از سر گذروندن و پذیرفتنش برای او آسون شده، برای من هنوز سختترین چیز ممکن باشه.
میان تمام حرفهامون، لحظهای به لبخندش خیره شدم. همونجا دیدم میارزه؛ میارزه که وقتی از این کلافگی عبور کردم، ردِ تمام این روزها به لبخندی از ته دل روی صورتم ختم بشه.
-زندگی کلاً میارزه.
08 Noy, 12:45
512
ما معنا رو اشتباه معنی میکنیم.
زیستِ ما پر از چالهچولهست؛ حالا اگه بخوای چکیدهی این زیست رو توی پوچی خلاصه کنی و اسمش رو بذاری من غرق در معنا شدم، تو یه خری!
معنا، از نظر من، باید در مسیر رسیدن به خدا صرف بشه. اونم حد و اندازه داره؛ نه اونقدر غرق بشی که تبدیل به کفر بشه و نه اونقدر دور که از خلقتت فاصله بگیری.[همون افراط و تفریط خودمون.]
اتفاقات سردردآور توی زندگی کم نیستن؛ بعضیهاشون آدم رو وادار به سکوت میکنن. کمکم غرق در کلمات منفی میشی؛ نگاتیو پشت نگاتیو تصویر شکل میگیره و از دل این انباشت، بارش افکار مخرب شروع میشه. افکاری که اگه بیوقفه ادامه پیدا کنن، تو رو به فرسایش میکشن. اگه به حال بدت تن بدی و فکرت رو مهار نکنی، اعصابت به تشنج میافته و سر از هپروت درمیاری.
بعد هم سیسِ متفکر به خودت میگیری و رفتهرفته تبدیل میشی به آدمی که نه خودش معنای زندگی رو فهمیده و نه اطرافیانش از بودن در کنارش لذتی بردن؛ چون هنوز درک درستی از سختی، غم و علت وجودشون در این عالم پیدا نکردی.
برچسب عقل کل رو به پیشونیت میزنی و باهاش روی همهچیز ماله میکشی؛ اما با اون طوفانِ درونت که پشت این ظاهر پنهان کردی، میخوای چیکار کنی؟
06 Noy, 13:52
512
یه کم از توهمِ مهم بودن بیرون بیاید؛ دنیا نه ملک شخصی شماست، نه آدمها سیاهیلشکرِ نمایش غرور و خودخواهیتون. صرفا خودتون رو معیار و ملاک همهچیز ندونید؛ کسی موظف نیست مدام مراقب باشه مبادا به غرور نازکنارنجیتون بر بخوره.
کمی هم خودتون و به نقد بکشید.
آدمهای اطرافتون وظیفه ندارن به ساز شما برقصن، در شرایطی که خودتون هنوز نه آهنگ مشخصی دارید، نه حتی از تشخیص نتهایی که میزنید برمیآیید. قبل از اینکه از دیگران انتظار بلوغ رفتاری داشته باشید، بد نیست کمی با خودتون روبهرو بشید؛
شاید بالاخره متوجه بشید مشکل همیشه از کوک نبودن ساز دیگران نیست!
05 Noy, 07:11
512
آخر هفته که بوی رشت به مشامم برسه، همهچیز رو میبوسم و میذارم کنار. کاش بعدش هم همینطور بمونم؛ وقتی برمیگردم، مثل پرِ کاه سبک شده باشم.
31 Okt, 13:57
