می‌خواهم زنده بمانم

تفاوتِ ما این بود که وقتی تو غم داشتی، قلب هر دومون شکسته بود، هر دومون از زندگی وا می‌موندیم، اما وقتی من غم داشتم، فقط خودم بودم که شکسته بودم، از زندگی وا می‌موندم، تو جلو می‌رفتی، من جا می‌موندم و بهت نمی‌رسیدم.

این پیام رو فوروارد کنید تا چنلتون رو به یکی از اختلالات روانی/شخصیتی نسبت بدم و نظرمو درمورد دلیل انتخابم یا چنلتون بگم.

به خودم گفتم: باشه! گیرم که یکی یکی اومدن، حتی بعد این همه مدت. تو می‌خوای چیکار کنی؟ برگردی؟! می‌خوای خودتو فراموش کنی؟! رنج‌هایی که کشیدی رو؟! همه رو ول کنی و تموم؟! اصلا می‌تونی؟! نه نمی‌تونی، پس تو هم تمومش کن و رد شو...

قشنگا😍

«مطمئن باش که این روزها هر کسی از مشکلی غیر قابل درک رنج می‌برد، زندگی تشکیل شده از بلاهایی پی‌در‌پی که به قلب انسان مشت می‌کوبد اما وظیفه در همین‌جاست: باید ادامه دهیم.»

-نامه ژرژ ساند به گوستاو فلوبر.

خوشم میاد:>>> من فعلا تو اون مرحله‌ام که فکر می‌کنی دارم باهات حرف می‌زنم اما دارم با موزیک توی گوشم می‌خونم. :]

لطفا بیاید زمزمه کردن با موزیک و هم ریتم باهاش راه رفتن رو توی پیاده‌روها نرمالایز کنیم. :> همه‌اش انقدر دیگه مونده که حیا رو قی کنم و اینم برام مهم نباشه و دیوونه‌وار هم‌پای خودِ توی ذهنم با موزیکام همراه با حرکات موزون از کنارتون رد بشم. :>

امروز سطح نشخوارهام خیلی بالاست و فکر کنم قراره زیادی پرحرفی کنم اینجا. ولی شما به روم نیارید🙊

خطاب به خودم: گیرم لباس دخترونه پوشیدی، موهاتم گذاشتی بلند بشه، لاتی راه رفتنت رو چیکارش می‌کنی؟!

شنیدنِ جمله‌ی: چقدر خوبه که می‌شه همه چیزو بهت گفت، چون تو همیشه آدمو درک می‌کنی. تا یه جایی قشنگه، اما از یه جایی به بعد تو رو تبدیل می‌کنه به کسی که حق اظهار نظر و تصمیم گرفتن نداره، حق انتخاب نداره، همیشه اولویت آخره و اگه بهش بربخوره و ناراحت بشه، آدم خودخواه و قدرنشناسیه‌.

سوگ، فقدان و رنجِ آدم‌ها باهم متفاوته. حتی اگر رنجی مشابه دیگران تجربه کرده باشیم، بازهم نمی‌تونیم عمیقا اون احساسی رو که در رنجِ خودش تجربه کرده درک کنیم.

بزرگ‌ترین توهم انسان این است که بودنش ضرورتی داشته است. دردسر متولد شدن_امیل چوران

و شب بر آنان بخیر که زیر بار ابهام، کمر خم کرده اند.✨

نوشته بود: توی یه وضعیت نامتعادل روحی قرار دارم که به اندازه‌ی تمام وقت‌هایی که با جنبه بودم و بهم برنخورده، الان داره بهم برمی‌خوره.

شغل شما پرورش گله، اما نه هر گلی‌. آدم‌ها نیازها و احساساتشون رو به شما می‌گن و شما با توجه به ویژگی‌هاشون براشون گلی پرورش می‌دی که هر وقت خسته می‌شن یا غمگین هستن، حسشون رو تغییر بده. حالا یا با شکوفه دادن، یا با رایحه‌هاشون.

شما تاریخدانی اما نه هر تاریخدانی‌. شما همواره در سفری و با کمک جادویی که داری با نگاه کردن به موجودات سرگذشت اون‌ها رو جمع آوری می‌کنی و می نویسی‌ و توی کتابخونه‌ی مخفی خودت نگه می‌داری.

شغل شما اینه که آدم‌ها رو با توجه به ویژگی‌هاشون از بدو تولد با جادوی خودت به وسیله یه نخ نامرئی به هم پیوند می‌زنی تا در مناسب ترین زمان ممکن همدیگه رو پیدا کنن و به هم دل ببندن.