کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

تو مسیرِ برگشت از نونوایی داشتم به این فکر می‌کردم که بَه‌بَه، نونِ گرم، بادِ خنک، که یهو یادم‌ افتاد توی ایران دارم زندگی می‌کنم.

یکی از مشکلاتِ همیشگیم اینه که وقتی ناراحتم نمی‌تونم کامل و واضح درموردش صحبت کنم. همه چی رو می‌ریزم تو خودم. ساکت می‌شم و همه چی رو هم تلنبار می‌شه.

این پلی لیستی که می‌خوام براتون بذارم، خیلی قشنگه. تاحالا شده دلتون یک پلی لیست بخواد که نه خیلی آروم باشه نه خیلی تند و اذیت کننده؟ این خودشه. اسپاتیفای به عنوان یک دوشنبه عصرِ چیل اینو برام ساخت.

تصور کن چقدر اسیر و زندانی باشی توی زندگیت که هر روشی رو امتحان کردی، هر کاری کردی فرار کنی، آزاد بشی، نجات پیدا کنی، نتونستی، و ته دلت می‌دونی که تنها راهِ نجاتت مرگِ یک نفر باشه. اون یک نفر می‌تونه عزیزت باشه. می‌تونه از نزدیکانت باشه، می‌تونه رفیقت، یکی از اعضای خانواده‌ات یا همکارت باشه، یا حتی یک فردِ خیلی بزرگ‌تر و مهم‌تر. دلت نمی‌خواد از دستش بدی، اما ته دلت می‌دونی که فقط با مرگِ اون یک نفر آزاد و رها می‌شی. امیدوارم هیچ‌وقت تجربه‌ش نکنید. همچین حسی رو حتی برای دشمنم هم نمی‌خوام.

احتمال می‌دم بعد از اون مدت خسته بشم و دلم بخواد برم توی شلوغ‌ترین جای دنیا. جایی که انقدر شلوغ باشه که توی اون حجم از شلوغی و جمعیت گُم بشم و هیچکس نتونه پیدام کنه.

بیشتر از همیشه دلم می‌خواد مدتی برم داخل یک کلبه وسطِ جنگل زندگی کنم. جایی که هیچ آدمی نباشه. هرچی آدم کم‌تر، بهتر.

تمامِ ورژن‌های شخصیتی‌ای‌ که از خودم می‌شناسم؛ خسته‌ان.

نمایشِ داستانیِ این آلبوم در پنج پرده روایت می‌شه که همشون به همدیگه مرتبطه.