کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

آلبومِ The Story Of A Villain منتشر شد. این یکی متفاوت‌ترین آلبومیه که ساختم، برخلافِ قبلی‌ها، این یکی یک تِمِ کاملاً موزیکال و نمایشی داره. پس ازتون می‌خوام موقعِ خوندن و گوش دادن، حس کنید روی یک صندلی نشستید و دارید به یک تئاتر نگاه می‌کنم.

چقدر به حضورت نیاز داشتم این روزا.

یه جوری سردرد دارم ‌و چشمام می‌سوزه که رفتم یه ورق استامینوفن بگیرم فاکینگ ۸۰ تومن، خب چه کاریه از این به بعد چفیه می‌بندم سرم.

از زمین و زمان داره بلا سرم میاد. ببخشید که پیشتون نیستم یا اصلاً نیستم. فقط می‌خوام این دوره تموم بشه یه نفسِ راحت بکشم. اتفاقایی که داره برام میوفته هیچ‌کدومش دستِ خودم نیست و تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که مدیریتِ بحران در شرایطِ سخت داشته باشم.

همیشه برام سوال بود که چرا توی خانواده‌های ایرانی به اجبار، باید تظاهر کنی که حالت خوبه و اگر کمی حالت بد باشه انگار گناهِ بزرگی مرتکب شدی؟ کاش اینکه بعضی روزا عادیه حالت بد باشه، چه به عنوانِ یک فردِ دو سه ساله، چه یک فردِ بیست یا سی ساله، کاملا‌ً طبیعیه که دلت بخواد صبح تا شب زیرِ پتو زار بزنی و به هیچکسم ربطی نداره چه مرگته. کاش این موضوع نرمالایز می‌شد.

راستی حواسم به کسایی که اینجا بهم لطف داشتن و هوامو داشتن هست. سگم اگه یه جا بهم نیاز داشتید، براتون جبران نکنم.

دلم عشق وَرزیدن، محبت کردن، مراقب بودن، احساسات بروز دادن و عاطفی بودن می‌خواد. دلم عشق دیدن، محبت دیدن، امنیت داشتن، احساسات دریافت کردن... می‌خواد.

من دیگه نمی‌دونم بیشتر از این چقدر باید بخوابم که کمبودِ خوابِ سه شب ِاخیر جبران بشه. دیگه از خوابیدن خسته شدم، بسه دیگه. چرا سرحال نمی‌شم؟ پیر شدیما.

آره خلاصه...

شب به خیر. پیش به سوی خوابِ ابدی.

اگه یهو غیب شدم نگران نشید. من برم دو سه روز بخوابم بلکه‌ این دو سه شب نخوابیدنم جبران بشه.

عام... چیزه.

همین که الان که توی پارک نشستم یدونه پروانه اومد ر‌وی دستم نشست. کیوت‌ترین اتفاقی که می‌تونستم امروز تجربه‌ش کنم.

واسه ارشد انتخاب رشته هم کردم. اگه رشته‌ی انیمیشن قبول بشم همه رو زخمی می‌کنم.

از ساعت ۶ عصر بیرون بودم، گوشیمو خونه جا گذاشته بودم، نیم ساعت پیش برگشتم. یکی یه پیام نباید به من بده نامردا؟

آدم‌ها شاید کلماتت رو فراموش کنن؛ اما حسی که در حضور تو نسبت به خودشون داشتن رو به راحتی از یاد نمی‌برن.