♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

🌊

-

خـستم از همه کس و همه چیز از روزای تکراری از دردای تکراری از حرفای تکراری از تکرار تکرار این چرخه بی پایان بعضی وقتا میزنه سرم برم و پشت سرمو هم نگاه نکنم اما بعد میگم کجا برم؟ اصلا کسی هست پشت سرم که یه روزی بخام بخاطرش برگردم؟ اصلا کسی انتهای این جاده تاریک منتظر من هست؟ و خب جواب همه این ها «نه» هست. عمیقا دلم میخواد با یکی ارتباط برقرار کنم ولی بیزارم از اینکه یکی بخاد نزدیکم شه و بشناستم چون دیگه نمیدونم چه چیزی از خودم باید به دیگران نشون بدم منی که دیگه حتا خودمم، خودمو نمیشناسم. حوصله اثبات و شناخت و خودمو به کسی ندارم و همچنین حوصله اشنا شدن با ی آدم دیگه چون در نهایت همه عوضی و بدرد نخورن که وقتتو تلف میکنن دلم میخواد همرو از خودم دور کنم و خودمم از همه دور بشم به معنای واقعی..... برم یجای دور که هیچ کس نباشه کسی نشناستم، منم کسیو نشناسم انقدددد جیغغغغ بزنم که حنجرم پاره بشه ولی کسی قضاوتگرانه نگاهم نکنه جایی که جز من و خدا کسی نباشه و ندونه کجام بدون فکر، بدون نگرانی ساعت ها به اسمون خیره بشم به صدای پرنده ها گوش بدم بی دغدغه بخابم و در آرامش بمیرم.....

-عمقِ تاریکِ افکارم...

~