uz
Feedback

Firibgarlarga uchmang! Telemetrio bunday kanallarni topadi va belgilaydi 👉 Belgini ko‘rmoqchi bo‘lsangiz, obuna bo‘ling

دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻

دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻

Kanalga Telegram’da o‘tish

اینجا، مأمنِ واژه‌هایی‌ست که از سکوت زاده می‌شوند. شعرها، نوشته‌ها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️

Ko'proq ko'rsatish
Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
643
Obunachilar
-624 soatlar
+707 kun
+9230 kun
Postlar arxiv
آنقدر در خواب دویدم که جسمم دیگر راه نمی‌رفت پرواز می‌کرد بر فراز آسمانی بلند تر از قامتت و من فرار می‌کردم و تو همه جا بودی.. من می‌خواهم فراموش شوی اما تو هستی بیشتر از همیشه.. هستی:) _ارغوان

sticker.webp0.05 KB

sticker.webp0.13 KB

زمان میگذر و من هنوز میان راه مانده ام اما خوشحالم که پر صلابت هر چند مغموم در کوچه هایی قدم میزنی که کمترین فاصله بین ماست..

قول بده اولین باران و نوشیدن چای همراه با نگاه تو باشد.

Repost from N/a
شبی به خود آمدم و آن حقیقتِ تلخ پیشِ چشمانم ایستاده بود؛ مرگ بود، که آرام آغازِ آخرم را ورق می‌زد. نه آن مرگ که نفس از آدمی می‌گیرد؛ مرگی خموش بود، آرام، آن‌قدر آرام که حتی نفهمیدم از کِی در من می‌سوزد و مرا خاکستر می‌کند. قلبم هنوز می‌زد؛ تالاپ... تالاپ... تالاپ... می‌زد، اما نمی‌دانست برای چه، برای که. فقط می‌زد؛ چرا که فرگشتِ لعنتی حکم کرده بود: بزن! تکرارِ مکررات، تکرارِ مکررات... نفس می‌کشیدم؛ دم... بازدم... دم... بازدم... اما نه نفسی از شوق، نه نفسی از جنسِ زندگی؛ نفسی تنها از سرِ وظیفه، برای ادامه دادنِ چیزی که نمی‌دانستم چرا باید ادامه یابد. دم... بازدم... تکرارِ مکررات، تکرارِ مکررات... می‌دانستم کجایم، اما نمی‌دانستم چرا اینجایم؛ برای چه، برای که. تکرارِ مکررات، تکرارِ مکررات... می‌دانستم کیستم؛ اما... کیستم؟ همان که می‌خواستم باشم؟ نمی‌دانستم هنوز «منی» از من مانده است؟ صبح می‌شد، من بیدار می‌شدم؛ شب می‌شد، من می‌خوابیدم؛ صبح... شب... صبح... شب... و میان این دو چیزی می‌گذشت که دیگر نمی‌توانستم نامش را «زندگی» بگذارم. تکرارِ مکررات، تکرارِ مکررات... آری؛ این بود آغازِ آخر: تکرارِ مکررات، تکرارِ مکررات...
مغموم | آغازِ آخر

Repost from N/a
انگار که از قبل تو را می‌شناختم نه به نام که با احساسات تو حرف می‌زدی و من ادامه‌اش را در دل گفته بودم، عجیب است دو روح در دو بدن این‌قدر آشنا من سال‌ها منتظر کسی بودم که جهان را از همان‌جایی ببیند که من می‌بینم. #شاعر_مرده

آخر تبدیل به کلمه می‌شوم و تو هنوز دستم را نگرفته ای...

مرگ بیشتر از آن‌که پایانِ نفس باشد شروع فراموشی‌ست آدم‌ها یک‌بار می‌میرند وقتی قلب‌شان می‌ایستد و بار دوم وقتی آخرین کسی که نام‌شان را با معنا صدا می‌زد ساکت می‌شود. بدن به خاک عادت می‌کند، اما نام اگر جایی نمانده باشد، اگر ردی در فکر کسی یا تغییری در جهان جا نگذاشته باشد، زودتر از استخوان محکوم به پوسیدن است. موضوع تلخ این‌جاست که اکثر آدم‌ها نه از مرگ می‌ترسند نه از نیستی از این می‌ترسند که هیچ‌وقت واقعاً به یاد آورده نشده باشند. و شاید زندگی همین جنگ خاموش باشد. این‌که طوری عبور کنی که نبودنت کمی جهان را کم‌معناتر کند. نه برای جاودانگی نه برای اسم فقط برای این‌که فراموشی وقتی به سراغت می‌آید مجبور شود مکث کند.

چقدر از فراموش شدن میترسم

بنظر من وقتی فراموش بشوند وقتی از یاد بروند.. می‌میرند....

بنظر تون آدما چطوری میمیرن ؟ در حالی که نفس میکشن زنده هستند!

چقدر زمان زود گذشت

نمیدونم خود صاحب نوشته ها یادشه یا نه..

اینم از همون پاسخ هایی که در جواب نوشته هام ارسال می شد:)))

من دوستت دارم را نه بر دوش خاطره که در سکوتی می‌کشم که هنوز اسم ندارد اگر ثانیه‌ای به من فکر کنی همان ثانیه زمان از کار می‌افتد و من به جای جاودانگی به «اکنون» ایمان می‌آورم تو روشن‌ترین ظلمت نیستی تو نقطه‌ای هستی که شب جرأتِ تمام‌شدن پیدا نمی‌کند و اگر این فقط توهم است بگذار باشد بعضی توهم‌ها واقعی‌تر از تمام یقین‌ها هستند

اتهام مبهم دوستت دارم را بر دوش خاطرات به خاک نشسته می‌کشم. توهم این که تو به من فکر خواهی کرد ثانیه ای عمری جاودان به کالبد بی روح تنم می بخشد ای روشن ترین ظلمت شب‌من"

می‌گفت دوستت دارم ومرگ من به تعویق می‌افتاد.

از چشم و خط و عشق تو غافل شده ام من این بار چه کردی که عاقل شده ام من