دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
Ir al canal en Telegram
اینجا، مأمنِ واژههاییست که از سکوت زاده میشوند. شعرها، نوشتهها، و ردّ روحِ من بر کاغذ. تخلّص: ارغوان «من از تبارِ شعرم...» 🖇📚✒️
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
643
Suscriptores
-624 horas
+707 días
+9230 días
Archivo de publicaciones
آنقدر در خواب دویدم که
جسمم دیگر راه نمیرفت
پرواز میکرد
بر فراز آسمانی بلند تر از قامتت
و من فرار میکردم و تو همه جا بودی..
من میخواهم فراموش شوی
اما تو هستی بیشتر از همیشه..
هستی:)
_ارغوان
زمان میگذر و من هنوز میان راه مانده ام
اما خوشحالم که پر صلابت هر چند مغموم
در کوچه هایی قدم میزنی
که کمترین فاصله بین ماست..
Repost from N/a
شبی به خود آمدم
و آن حقیقتِ تلخ
پیشِ چشمانم ایستاده بود؛
مرگ بود،
که آرام
آغازِ آخرم را ورق میزد.
نه آن مرگ
که نفس از آدمی میگیرد؛
مرگی خموش بود،
آرام،
آنقدر آرام
که حتی نفهمیدم
از کِی در من میسوزد
و مرا خاکستر میکند.
قلبم هنوز میزد؛
تالاپ...
تالاپ...
تالاپ...
میزد،
اما نمیدانست
برای چه،
برای که.
فقط میزد؛
چرا که فرگشتِ لعنتی
حکم کرده بود:
بزن!
تکرارِ مکررات،
تکرارِ مکررات...
نفس میکشیدم؛
دم...
بازدم...
دم...
بازدم...
اما نه نفسی از شوق،
نه نفسی از جنسِ زندگی؛
نفسی تنها از سرِ وظیفه،
برای ادامه دادنِ چیزی
که نمیدانستم
چرا باید ادامه یابد.
دم...
بازدم...
تکرارِ مکررات،
تکرارِ مکررات...
میدانستم کجایم،
اما نمیدانستم
چرا اینجایم؛
برای چه،
برای که.
تکرارِ مکررات،
تکرارِ مکررات...
میدانستم کیستم؛
اما...
کیستم؟
همان که میخواستم باشم؟
نمیدانستم
هنوز «منی»
از من مانده است؟
صبح میشد،
من بیدار میشدم؛
شب میشد،
من میخوابیدم؛
صبح...
شب...
صبح...
شب...
و میان این دو
چیزی میگذشت
که دیگر نمیتوانستم
نامش را
«زندگی» بگذارم.
تکرارِ مکررات،
تکرارِ مکررات...
آری؛
این بود آغازِ آخر:
تکرارِ مکررات،
تکرارِ مکررات...
مغموم | آغازِ آخر
Repost from N/a
انگار که از قبل تو را میشناختم
نه به نام
که با احساسات
تو حرف میزدی
و من
ادامهاش را
در دل گفته بودم،
عجیب است
دو روح در دو بدن
اینقدر آشنا
من سالها
منتظر کسی بودم
که
جهان را
از همانجایی ببیند
که من میبینم.
#شاعر_مرده
مرگ بیشتر از آنکه پایانِ نفس باشد
شروع فراموشیست آدمها
یکبار میمیرند
وقتی قلبشان میایستد
و بار دوم
وقتی آخرین کسی
که نامشان را
با معنا صدا میزد
ساکت میشود.
بدن به خاک عادت میکند،
اما نام اگر جایی نمانده باشد،
اگر ردی در فکر کسی
یا تغییری در جهان
جا نگذاشته باشد،
زودتر از استخوان محکوم به پوسیدن است.
موضوع تلخ اینجاست که
اکثر آدمها
نه از مرگ میترسند
نه از نیستی
از این میترسند
که هیچوقت
واقعاً به یاد آورده نشده باشند.
و شاید زندگی
همین جنگ خاموش باشد.
اینکه طوری عبور کنی
که نبودنت
کمی جهان را کممعناتر کند.
نه برای جاودانگی
نه برای اسم
فقط برای اینکه
فراموشی
وقتی به سراغت میآید
مجبور شود
مکث کند.
من
دوستت دارم را
نه بر دوش خاطره
که در سکوتی
میکشم
که هنوز اسم ندارد
اگر ثانیهای
به من فکر کنی
همان ثانیه
زمان از کار میافتد
و من
به جای جاودانگی
به «اکنون»
ایمان میآورم
تو
روشنترین ظلمت نیستی
تو
نقطهای هستی
که شب
جرأتِ تمامشدن پیدا نمیکند
و اگر این فقط توهم است
بگذار باشد
بعضی توهمها
واقعیتر از تمام یقینها هستند
Repost from دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
اتهام مبهم
دوستت دارم را بر دوش خاطرات به خاک
نشسته میکشم.
توهم این که تو به من
فکر خواهی کرد ثانیه ای
عمری جاودان به کالبد بی روح تنم می بخشد
ای روشن ترین ظلمت شبمن"
Repost from دخـــتـــرِ شـــعـــر🌻
از چشم و خط و عشق تو غافل شده ام من
این بار چه کردی که عاقل شده ام من
