Z

سینِ سینه‌سوزِ سیستانم، قصه‌ی دردِ نهانم وارثِ رنجِ خاکِ کهن، تا ابد فرزند ایرانم

حداقل ته روضه ای که به یزید لعنت فرستادید برای سلامتی و پایداری یزید فعلی دعا نکنید

ضحاک اگر زهر به زخمی فشاند برخاست کاوه، قیامت رساند...

من ایرانی‌ام...

《من ایرانی‌ام،دلم برای مملکتم می‌سوزد.اما ببین چه وضعیتی شده که آدم راضی می‌شود بیایند بگیرند و از بدبختی نجاتش بدهند》

سمفونی مردگان عباس معروفی

واژه‌ها خانهٔ تأویل‌اند؛ هزار در دارند و هر در به جهانی می‌رسد. اما اعداد، بی‌هیاهوی معنا، تنها خویشتن را آشکار می‌کنند.

به نام حقیقت.

آن طرف از نور لبریز است هر ایوانِ شهر این طرف خاموش مانده نیمهٔ‌ویرانِ شهر خوش دویدیم و زمین خوردیم و آخر هیچ شد عاقبت هم خُرد شد آن نیمهْ‌پُرْ لیوانِ شهر ضد

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم در خود برسیدیم و به‌جایی نرسیدیم عطار

در کویرِ خامُشی، آوازِ باران می‌رسد از دلِ شب، نغمه‌ای از صبحِ پنهان می‌رسد تشنه‌ها را مژده ده ای قاصدِ صبحِ سپید در بیابان هم سرانجام آب، رقصان می‌رسد چشمِ شب‌بیدارِ ما خیره‌ست بر راهِ امید کز پسِ هر پرده‌ای خورشیدِ ایمان می‌رسد خسته از دیوارهای بسته و فردای کور با امید و عشق، آزادیِ انسان می‌رسد ضد

کسی کو به همت قدم برزند که دیوار تقدیر، در هم زند

بابا تو امشب می‌شی مهمون مادر.

(اگر اینان مسلمانند، یارب کافرم گردان وگر من کافرم، از مسلکِ ایشان برم گردان!)

آب، تشنه، دست‌ بسته‌.

سین [س]