Z

رود‌ ۵ بهمن ۱۳۴۴

علی‌الاصول

(بیداری زمان را با من بخوان به فریاد ور مرد خواب و خفتی، رو سر بنه به بالین، تنها مرا رهاکن.)

(آبی‌تر از آنیم که بی‌رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم فرصت بده ای روح جنون تا غزل بعد در غیرت ما نیست که در ننگ بمیریم)

(کسی چه می‌دونه که چی می‌شه حکم؟)

تا تورا نور یقین است ، ز شک واهمه نیست...

Memento Mori

چگونه و چرا؟

درد، در عمق این خاک ریشه‌ دارد...

روزگار ما چنان بود که حکمِ محاربه را برای حربی که هرگز درنگرفته بود، آسان‌تر از شنیدن آواز جیرجیرک‌ها صادر می‌کردند؛ ما نیز هرچه اندیشیدیم، نفهمیدیم با کدام خدا و کدام پیامبر در جنگ بوده‌ایم. تنها دانستیم که این اتهام را بر دوش ما نهادند تا ردِّ گناه خویش را مستور سازند؛ باشد که در میان ویرانه‌هایی که خود برپا کرده‌اند، اندک زمانی بیشتر بر تخت پوسیدهٔ خویش تکیه زنند... #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

مادربزرگ، کجایی که ببینی؛ از همان آغاز، آن «یکی که بود» هرگز نبود. کلاغ هم هیچ‌وقت به خانه نرسید. انگار از اول قرار نبود کسی برسد؛ همان‌طور که بالا و پایین قصه، همه دروغ بود.

(به دنبال لیوان‌های نیمه پر بودیم که تمام ظرف‌های زندگی شکست...)

_اما زمین، گردتر از آن بود که پنداشتیم..._ #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

ضحاک اگر زهر به زخمی فشاند برخاست کاوه ، قیامت رساند...

قسم خورده ام من ، به شعله به خون که راهی جز آتش ندارم ، کنون قلم را گرفتم ورق شد جهان حقیقت شکفت از میان فغان جهنم بسا ساختم با سخن به واژه زدم آتشی بر کهن نه ترس از شبان و نه وهم از سحر من از درد نوشتم ، شدم بی خبر ورق خورد تقدیر ، جهان فرق کرد ز توفان گذشتم ، فلک غرق کرد شنیدم دروغی که دیروز گفت گذشتم ز آن ، عالمی نو شکفت ندانند که اندیشه زنجیر نیست که عقل و خرد بندِ شمشیر نیست نبردم ز باور ، نشد پایِ بند قلم ساخت از درد ، جهانی بلند چه باکی ز شب؟ صبح در جان ماست طلوعی در آتش ، که ایمان ماست چون شب تیره گردد نترسم ز درد که پایان ظلمت سحر باز کرد به هرجا که تاریک شد راه من طلوعی دگر خفته در ماه من ضد