Z

زمین دیار غربت است...

سهم ما از این زندگی؟ دویدنِ بی‌انتها در پس‌کوچه‌هایی بود که حتی نمِ‌باران به خود زحمتِ شستنِ گردوغبارِ آن‌ها را هم نمی‌داد. این‌که در پیِ چه بودیم ، هیچ‌یک نمی‌دانستیم؛ اما یقین داشتیم حقی برای ما بوده است. حقی که هرگز به ما نرسید. #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

نه بالی مانده تا افلاک جوییم نه شوری تا سرِ پرواز گوییم چو باد آمد ، به شاخی آرمیدیم ز بیمِ راه ، پر بر خاک جوییم ضد

آهن و فولاد هر دو از یک کوره می‌آیند برون آن یکی شمشیر گردد آن دگر نعل خر است حضرت‌سعدی

_روزگار ما بسی عجیب بود. کلمات و فریادها در زمان ما جز واژگانی به حالت‌های مختلف ، ارزش دیگری نداشتند. همچون جان انسان‌های مظلومی که استخوان‌هایشان در انتظار پوسید ، ولی هنوز امید را در قلب‌شان زنده نگه‌داشتند. این نامه‌را می‌نویسم به آینده‌ای که احتمالا هیچ‌گاه نمی‌بینمش؛ اما اگر یک روز ، در آینده‌ای شاید متفاوت آن را خواندید ، بدانید ما در تاریک‌ترین صفحات تاریخ ، ایستادیم و نشکستیم_ #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

نامه‌ای پاره از ضد برای آیندگانی نامعلوم : #نامه‌ای_به_آینده‌ی_نامعلوم

من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته امید رهایی نیست ، وقتی همه دیواریم حسین منزوی

(گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟)

تالار آینه ، کمال‌الملک

قاتلی اینجا نشسته قاتلی خاموش اما پرهیایو قاتلی از جنس برگ ، با قلب سنگ غرق در دریای افکاری بلند دشنه‌ای دارد به برّندگّی ابر بهار صورتی آرام ، اما باطنی پر رمز و راز در خموشی دو چشمش دیده‌ام آن دم هیاهو دیده‌ام آن دم هیاهویی که غوغا می‌کند در شگفتم من که این طوفان بی‌باران چرا در تمنای حقیقت در سکوت ایستاده ، محترم _ در صبر خویش ، سوزد و چون دود با باد زمستان می‌رود گاه‌گاهی بینمش در آینه ، آری آن قاتل که دارد فکر پایانی عمیق با صدای هوهوی بادی شدید ، رقص شاخه در میان دانه‌های دُرِّ برف می‌شکاند ظرف زیبای امید می‌گذارد آن تمنای سپید در درون جام زرد آرزو می‌رسد آن زخم نادانی به جان می‌نشیند بر لب پیمانه در مِی‌ خانه‌ی زیبای شب آتشی بر جان من ، مرگ حقیقت‌خواه من ضد

Killers of dead named her [Shame] ~!~

Narates ✍️

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند... حضرت حافظ

به نامِ رنجِ انسان‌ها که شب را گریه می‌کردند میانِ دود و خون ، با دردِ فردا گریه می‌کردند برایِ کودکانی که در این انبوهِ وحشت‌ها به جایِ خنده ، از آوار و آتش گریه می‌کردند برایِ آن پدرهایی که زیرِ بارِ این سختی ز داغ روزگار و رنج دنیا گریه می‌کردند برایِ مادرانِ داغ‌داری کز دل ویران به پای خاک فرزندان رعنا گریه می‌کردند برایِ شهرهایی خسته از تکرارِ ویرانی که هر شب زیرِ پایِ موجِ بلوا گریه می‌کردند برایِ مردمانی بی‌پناه و خسته از کابوس که در اندیشه‌ی یک صبحِ زیبا گریه می‌کردند به نامِ صبرِ آن دل‌ها که در تاریکیِ مطلق هنوزم رو به فردایی شکوفا گریه می‌کردند زنده‌باد آزادی...🖤

نمیدونم چطوری باید شروع کنم به حرف زدن درباره این ۴ ماه اخیر با تسلیت به خانواده همه جاویدنامان شجاع دی ماه و همچنین جاویدنامان بی گناه جنگ فعلی🖤 هیچوقت قرار نیست فراموش کنیم این غم و ظلم از طرف حکومت فعلی داخل و حاکمیت های جهان که برای دستیابی به اهداف کثیف و حریصانه خودشون دست به هر شکل از جنایت میزنن و تا ابد تنفر از این جنایتکاران در قلب ما خواهد موند اما توی این شرایطی که از حداقل نیاز های زندگی محروم شدیم داریم ادامه میدیم ادامه میدیم زیر بار اینهمه ظلم با غم از دست رفتن عزیزامون با امیدواری به آینده ای که با تمام توان ازمون میگیرن با آرزوی اینکه یک روزی کمترین پیش نیاز های زندگی برای همه فراهم باشه با آرزوی اینکه برای فریاد در مقابل ظلم خونی ریخته نشه با آرزوی اینکه کودک بی گناهی بخاطر سیاست های کثیف این حرامزادگان کشته نشه با آرزوی اینکه پدری بخاطر بی پولی شرمنده خانوادش نشه با آرزوی اینکه برای پیشرفت مجبور به ترک وطن نباشیم با آرزوی اینکه بتونیم با عقاید و افکار مختلف در آرامش کنار هم زندگی کنیم با آرزوی ایرانی در آرامش تر ، آباد تر و آزاد تر❤️‍🩹 زنده باد آزادی

آن کس که از حصار عدم سر به‌پا کند با دست خویش نقش جهان را بنا کند هر سایه ای که در شب تقدیر ره زند با شَکِ عقل حکم زمان را قضا کند در ساحت وهم <<ضِدِّ>> حقیقت به‌پا شود چون نور خرد مرز جهالت نَما کند آن کس که حصار زمان دست شسته است <<ضِدّ>> است او ، که ظلمت هستی فنا کند ضد

تراوشات مبهم ذهن یک زندانی روانی جهان ضد، مکانی که کلمات فرای واژگانی در بند صفحه می‌روند... در حال خلق سرزمینی به عمق سیاهچاله. <<ناراتس>> https://t.me/World_Z088 تمام نوشته‌هایی که بی‌نام و با ضد هستند، به این قلم تعلق دارند