Z

به نام حقیقت.

آن طرف از نور لبریز است هر ایوانِ شهر این طرف خاموش مانده نیمهٔ‌ویرانِ شهر خوش دویدیم و زمین خوردیم و آخر هیچ شد عاقبت هم خُرد شد آن نیمهْ‌پُرْ لیوانِ شهر ضد

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم در خود برسیدیم و به‌جایی نرسیدیم عطار

در کویرِ خامُشی، آوازِ باران می‌رسد از دلِ شب، نغمه‌ای از صبحِ پنهان می‌رسد تشنه‌ها را مژده ده ای قاصدِ صبحِ سپید در بیابان هم سرانجام آب، رقصان می‌رسد چشمِ شب‌بیدارِ ما خیره‌ست بر راهِ امید کز پسِ هر پرده‌ای خورشیدِ ایمان می‌رسد خسته از دیوارهای بسته و فردای کور با امید و عشق، آزادیِ انسان می‌رسد ضد

کسی کو به همت قدم برزند که دیوار تقدیر، در هم زند

بابا تو امشب می‌شی مهمون مادر.

(اگر اینان مسلمانند، یارب کافرم گردان وگر من کافرم، از مسلکِ ایشان برم گردان!)

آب، تشنه، دست‌ بسته‌.

سین [س]

رود‌ ۵ بهمن ۱۳۴۴

علی‌الاصول

(بیداری زمان را با من بخوان به فریاد ور مرد خواب و خفتی، رو سر بنه به بالین، تنها مرا رهاکن.)

(آبی‌تر از آنیم که بی‌رنگ بمیریم از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم فرصت بده ای روح جنون تا غزل بعد در غیرت ما نیست که در ننگ بمیریم)

(کسی چه می‌دونه که چی می‌شه حکم؟)

تا تورا نور یقین است ، ز شک واهمه نیست...